Enkel liefde, meer heb je niet nodig
Door Katleen

Samen liepen ze over het strand, hun armen in elkaar gehaakt. De meeuwen krasten een lied, de achtergrondmuziek. Hun harten gaven de stapmaat aan. De branding maakte hun schoenen nat, maar dat deerde geen van beiden, want ze hadden elkaar.
Zachte golfjes stierven op het zand. De dag blies de laatste zuchtjes wind door hun haren en telde de minuten af tot de nacht haar zou overmeesteren. De lucht was oranje gekleurd en leek, net als het hart van de twee eenzame wandelaars, in vuur en vlam te staan. Wolken staken donker af tegen de laatste zonnestralen van de dag.
De twee schaduwen verlieten de waterlijn en begaven zich de duinen in. Veel spraken ze niet; de sfeer was alleszeggend. Er was geen nood aan woorden, alles was perfect. Zij voelde hem aan door de blik van zijn ogen, en hij begreep haar door de manier waarop ze zijn hand beetnam. Zowel zijn oog als haar hand zeiden dat dit hun moment was.
Ze liepen verder de duinen in en zochten een stille, afgelegen plek waar ongestoord konden genieten van de oranjerode schaduwen die op de zee dansten, maar vooral waar ze zich konden overgeven aan elkaar.
Vanuit zijn achterzak haalde hij een dun, houten stokje tevoorschijn. Hij zwiepte er nonchalant mee en een groot deken werd op het zachte zand open gespreid. Met een volgende zwaai van het stokje knetterde een vrolijk vuurtje voor hun liefdestapijt.
Hij nam haar hand en hielp haar om te gaan zitten. Zij vleide zich neer en keek hem liefdevol aan. De vlammen dansten in haar ogen en lieten haar blik er nog intenser uitzien.
Hij kwam naast haar zitten. Zijn kijkers bevatten minstens evenveel passie.
Dit was hun avond; dicht bij elkaar, met de ondergaande zon als hun getuigen. Hun harten sloegen als één en voelden elkaar perfect aan. Haar binnenste werd door hem bewoond, zij raakte hem op plekken die niemand anders kende.
Voor de laatste maal deed zijn toverstok het werk: een fles champagne verscheen uit het niets en twee glazen vulden zichzelf met hun favoriete Dreuzeldrank.
Hij nam beide glazen vast en gaf er één aan haar. Zijn woorden spraken een toast uit ‘op ons’.
Hun armen vonden elkaar en haakten zich automatisch in elkaar. Samen dronken ze op hun liefde. De champagne smaakte zoet, net zoals het sprookje dat zij deelden. Zij was zijn prinses, hij haar prins die haar hart van de eenzaamheid had weten te redden.
Hun armen maakten zich los en hun lippen vonden elkaar. Zij twijfelde niet en gaf zich volledig. Zijn lippen spraken woordeloze liefde.
‘Ik hou van jou,’ fluisterde hij in haar oor. Zijn adem tegen haar hals deed haar trillen.
Ze waren slechts half geweest voor ze elkaar leerden kennen. Nu maakten ze elkaar heel. Twee helften waren meer dan één geheel. Zij maakte hem volledig, vulde hem perfect aan. Hij vervolmaakte haar, wist humor in haar leven te brengen met een blik van zijn ogen.
Hij ging op zijn knieën zitten. Haar lichaam smachtte naar het zijne, hunkerde naar het gevoel van zijn huid op de hare en naar de warmte die het uitstraalde.
‘Aina,’ begon hij, ‘het laatste jaar is het meest fantastische dat ik heb meegemaakt. Jouw liefde vulde mijn dagen met geluk. Ik word elke morgen met een glimlach wakker, omdat ik weet dat jij ook aan mij denkt. Als ik in je ogen kijk, dan vind ik dezelfde liefde terug die mijn hart lijkt te overweldigen. Met één blik kan ik je gedachten lezen en je dromen zien.’ Hij nam haar hand vast en keek haar diep in de ogen.
‘Ik wil je nooit meer kwijt. Ik wil mijn hele leven met jou doorbrengen. Elke dag van jouw aanwezigheid kunnen genieten. Wil je met me trouwen?’
‘Natuurlijk.’ Haar ogen spraken het geluk dat ze in haar hart voelde.
Een cirkel van vlammen ontsproot uit het niets en draaide rond hen heen. De koude vlammen duwden hen dichter tegen elkaar aan en verdween in hun beider harten.
Ze drukten hun lippen tegen elkaar. De maan was getuige van de eerste kus die ze elkaar als verloofden gaven.

Geïnspireerd door ‘Amazed’ van Lonestar.