Zomerliefde
Door Katleen

De muziek was dirigent van haar bewegingen. De bas was wat haar deed doorgaan, nooit stoppen. Ze plaatste de ene voet voor de andere. Steeds weer. Ontelbaar veel keren. Haar handen maakten cirkels voor haar gezicht. Dit mocht eeuwig duren. Hier hoorde ze thuis: op de dansvloer, tussen zwetende lijven en met de bassen in haar buik. Als de hemel rustig was, verkoos zij de hel.
Haar ogen flitsten over de dansvloer, bleven even rustten op mannelijk schoon van haar leeftijd, maar schoten dan weer de andere kant op. Dit was haar terrein. Zij was koningin van het nachtleven en aanschouwde haar rijk. Overdag was ze de lieve prinses, glimlachend naar al wie haar blik wist te vangen, maar ’s nachts ontwaakte de duivel in haar. ’s Nachts gooide ze haar netten uit over de dansende vissen. Er zwommen er veel in zee, maar voorlopig had ze er nog geen beet. De avond was ook nog jong, net zoals haar verblijf op dit eiland. De muziek, de drank en de zuiderse temperaturen zouden de jongens wel op andere gedachten brengen.
Ze gooide zich nog intenser in haar bewegingen. Elke stap, elke draai werd geleid door de muziek. Ze waren één. Er was geen muziek, er was geen gezwaai met haar armen; er was enkel dansen.
Lenig als een kat wist ze zijn aandacht te trekken. Hun blikken kruisten. Even staarde ze terug in zijn blauwe ogen. Nadien wendde ze haar hoofd af. Ze wist wat ze deed.
Sensueler ging ze dansen. Hij zou haar weldra niet meer kunnen weerstaan. Ze zwaaide met haar heupen en draaide haar rug naar hem toe. Even maar, dan weer kreeg hij zicht op haar voorkant. Ze zwaaide met haar armen in de lucht. De piercing in haar navel was net zichtbaar onder haar topje. Het steentje van het sieraad fonkelde in het licht van de dichtstbijzijnde spot. Ze draaide haar hoofd en zwierde haar lange haren over haar schouder. Ze zocht opnieuw zijn ogen. Dit maal liet ze zijn blik niet los.
Hij bleef haar gefascineerd aanstaren. Zijn kijkers verloren geen enkele maal contact met die van haar. Ze had beet.
Langzaam haalde ze haar prooi binnen. Hij leek naar haar toe te glijden. Soepel bewoog hij zich door de menigte, zijn doel steeds in het oog houdend. Mensen leken als het waren voor hem plaats te maken. De beat van de muziek gaf, naast haar dansritme, nu ook zijn stapmaat aan.
Vlak voor haar kwam hij tot stilstand. Even maar. Als snel nam hij haar bewegingen over. Samen dansten ze. De hele vloer leek maar uit drie dingen te bestaan: hij, zij en de muziek. De rest was achtergrond en nam geen van beiden waar.
Het ene nummer vloeide over in het andere, net zoals bewegingen automatisch aan elkaar werden geschakeld en de nacht steeds gevolgd werd door de opgaande zon. Nog lang niet. Hun nacht was nog maar net begonnen.
Hij danste dicht tegen haar aan. Ze kon zijn been tegen het hare voelen; zijn handen die zo nu en dan haar schouders aanraakten. Dit mocht voor haar eeuwig blijven duren.
‘Wil je iets drinken?’ Hij moest de woorden in haar oor roepen. De muziek maakte een gewoon gesprek onmogelijk.
Ze knikte. Haar mond voelde droog aan; haar ademhaling jachtig. Een rustpauze was precies wat ze nodig had.
Ze volgde hem naar een afgesloten hoekje van de zaal. De muziek klonk er minder hard en de openstaande deur liet een welgekomen zuchtje wind binnen.
Hij vroeg wat ze wilde drinken.
‘Cola.’ Als ze uitging dronk ze liever bier, maar op dit eiland was dat gewoon waardeloos. Het was waarschijnlijk een goedkope Amerikaanse pils die naar niets smaakte en zelfs de honden niet dronken kon maken.
Ze vleide zich neer in de zwarte lederen zetel en keek de jongen aan waar ze zonet mee had gedanst en die nu te wachten stond aan de bar. Hij keek haar aan en glimlachte. Zij beantwoordde hem op dezelfde manier.
De jongen – ze had zijn naam nog steeds niet gevraagd – was groot en redelijk gespierd. Hij droeg een jeans met een modern shirt. Hij wist zich stijlvol te kleden, zoveel was duidelijk. Zijn bruine haar stond in leuke piekjes. Zijn huid had duidelijk al wat zon gezien en zijn ogen straalden gewoon. Dit was het soort jongen waarop ze viel. Er was niemand anders in het vertrek die ze aantrekkelijker vond én die vrij leek te zijn.
Hij kwam terug met twee cola’s in zijn handen. Hij zette zich neer en gaf haar er één van.
‘Bedankt,’ zei ze.
Hij schonk haar een verlegen glimlach.
Ze hief haar flesje op. Hij tikte er met het zijne tegen.
‘Op deze leuke avond,’ zei hij.
Samen dronken ze van hun cola.
Even was het stil, maar toen vroeg hij: ‘Hoe heet je?’
‘Maura,’ antwoordde ze. Het was een heel stuk gemakkelijker praten hier. De muziek werd door de wanden geremd, zodat een gewone conversatie mogelijk was.
‘Ik ben Sam,’ zei hij. ‘Aangename kennismaking.’ Hij stak zijn hand uit. Zij deed hetzelfde. Hij schudde de hare echter niet. Hij bracht zijn lippen naar haar zachte huid en gaf haar een speelse kus op de rug van haar hand.
‘Charmeur,’ zei ze plagend. Ze deed alsof ze verlegen was en ontweek zijn blik. Even maar. Een paar tellen, niet langer. Daarna ging ze verder met hem in de ogen te staren. Ze zag hoe hij slikte. Zijn adamsappel bewoog zich duidelijk. Hij doorbrak haar gestaar en kuchte.
‘Ik heb je hier nog niet eerder gezien. Ben je hier al lang?’
‘We zijn maar gisteravond aangekomen. Ik blijf hier twee weken.’
‘Ik moet de dag na morgen alweer vertrekken. Wij zijn hier al bijna drie weken.’ Hij leek even te twijfelen. ‘Spijtig dat je hier nog maar pas bent en dat ik al bijna weg moet. Ik had je graag eerder ontmoet.’
Ze zweeg en bleef hem aankijken. Ze was niet van plan om veel over haar prijs te geven. Hij nam nog een slok van zijn cola.
‘Dat betekent echter niet dat we elkaar niet beter kunnen leren kennen.’ Hij keek haar onzeker aan en wachtte nerveus op haar antwoord.
Ze draaide met haar wijsvinger cirkels in haar haar. Wat hield ze ervan om met haar lange haren te spelen. Ze wist hoe ze haar troeven moest uitspelen.
‘Dat zou ik graag hebben,’ zei ze breed glimlachend.
Sam leek een zucht van verlichting te slaken. De onzekerheid die er even daarvoor nog was geweest, leek geheel te zijn verdwenen.
Beiden dronken hun flesje leeg. Hij leidde haar opnieuw naar de dansvloer, waar net de eerste slow van de avond gedraaid werd. Galant als een echte heer nam hij haar in zijn armen. Woorden waren niet nodig: hij liet zich haar aandacht voor hem wel bevallen en zij genoot van het effect dat ze op hem had.
Uren later liepen ze door de lege gangen van het hotel. Hun handen waren in elkaar verstrengeld. Af en toe weerklonk er een gesmoord gegiechel dat uit haar mond afkomstig was. Ze had het gevoel dat ze een paar centimeter boven de grond zweefde. Geluk vloeide door haar aderen en maakte haar hoofd licht. Ze was high. Het effect van de muziek en zijn zachte ogen.
‘Hier moet ik zijn. Dit is mijn kamer.’ Ze wees op de deur achter zich. Het getal 416 sierde het geverfde hout.
‘Zie ik je morgen weer?’
Maura knikte. Ze bracht graag een dag met hem door. Het alternatief was om met haar ouders een museum te gaan bezoeken van een schilder die al lang begraven was en beter vergeten zou worden. Nee, tijd met Sam doorbrengen zou haar zeker meer plezier bezorgen.
‘Tot aan het ontbijt dan.’ Voordat hij haar hand losliet, drukte hij nog een vluchtige kus op haar mond.
Zij staarde hem na terwijl hij terug liep naar de lift. Met haar vingertoppen raakte de plaats aan waar zijn lippen haar zonet hadden beroerd.

De volgende ochtend spotte ze Sam al snel aan het ontbijt. Hij schonk zichzelf een glas vers geperst fruitsap uit aan het buffet. Hij zag er fris en monter uit, alsof hij uren vroeger dan Maura zijn bed had gezien.
Hij zag haar aan tafel zitten en zwaaide dromerig naar haar.
Zij beantwoordde hem met een glimlach.
Haar vader leek het gezien te hebben en kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.
‘Je kent die jongen precies goed.’
Maura haalde haar schouders op. ‘Gewoon iemand waar ik gisteren mee gedanst heb.’
‘Was het leuk in de bar?’ Haar moeder had een veelbetekende blik in haar ogen.
‘Zoals altijd,’ antwoordde Maura. Ze negeerde de uitdrukking op haar moeders gezicht volledig. Ze had geen zin om uitgehoord te worden. Stilzwijgend viel ze haar kom ontbijtgranen aan.
‘Je vader en ik hadden vandaag graag dat museum bezocht dat aan de dijk staat. De collectie schilderijen van Dalí die ze daar hebben, zou ongeëvenaard zijn. Heb je zin om mee te gaan?’
Maura schudde haar hoofd. ‘Ik zou het vandaag graag lekker lui houden. Ik denk dat ik een dagje ga zonnen. Gaan jullie twee maar alleen. Het zou nog romantisch kunnen worden als ik er niet ben.’
Haar vader legde na zijn dochters woorden meteen een arm op de rugleuning van zijn vrouw haar stoel en gaf haar een kus op de wang.
‘Dat zullen we zeker doen.’
‘Zorg alleen dat je niet te lang in de zon blijft liggen en dat je regelmatig zonnecrème opdoet.’
‘Jaja mama, dat weet ik wel.’ Ze nam nog een hap ontbijtgranen en staarde haar ouders aan. ‘Ga nu maar. Ik kan heus wel voor mezelf zorgen.’
Haar ouders stonden op en verlieten het restaurant. Eindelijk was ze van hen verlost. Vlug dronk ze de rest van haar pompelmoessap op en verliet ook zij de tafel.
Na een snel bezoek aan haar kamer stond Maura tien minuten later te wachten in de hal. Veel hadden zij en Sam niet afgesproken, enkel dat ze die dag samen zouden doorbrengen. Wat dat inhield én wanneer ze elkaar zouden ontmoeten, was niet besproken. Ze hoopte dat ze hier niet tevergeefs stond te wachten en dat hij hier snel zou zijn. Ze hadden vorige nacht niet veel gesproken, maar vooral gedanst. Hij had haar nieuwsgierigheid gewekt en ze hoopte dat ze vandaag de kans kreeg om meer over hem te weten te komen.
Ze trok haar zomerjurkje een beetje meer naar beneden. Ze wist dat haar lichaam gezien mocht worden, maar ze wilde ook niet meteen alles verhullen.
De liftdeuren gingen met een PING open.
Ze draaide zich om en zag hem naar haar toe stappen. Haar buik maakte een vreemde flikflak.
Hij droeg een halflange broek en een mouwloos shirt. Hij was nog gespierder en bruiner dan ze vorige nacht had gedacht. De zonnebril op zijn neus maakte het plaatje af. Het was perfect.
Ze glimlachte als hij naar haar toe kwam gewandeld en een zachte kus op haar lippen plaatste.
‘Hi stranger,’ zei ze.
‘Je ziet er wondermooi uit,’ stamelde hij.
Ze keer naar de grond. Als ze kon blozen, dan zou dit het ideale moment geweest zijn om rode wangen te krijgen.
‘Bedankt. Je mag er zelf ook wel wezen.’
‘Zullen we maar?’ Als een echte gentleman bood hij zijn arm aan. Lachend ging ze op zijn uitnodiging in en liepen ze naar buiten, de zon in.
‘Wat zou jij vandaag graag doen.’
‘Ik zou graag wat zonnen en zwemmen. Ik kan niet zo wit als melk terug mee naar huis gaan.’
‘Ik vind dat je nu al een mooi kleurtje hebt. Je bent pas hier aangekomen.’ Als hij lachte, dan vormden zich twee schattige kuiltjes in zijn wangen.
‘In vergelijking met jou ben ik echt wit.’
‘Ik ben hier dan ook al drie weken.’ Hij stopte met wandelen en keek haar aan. ‘Je hebt blond haar. Blondines worden meestal niet zo superbruin.’
‘Jammer genoeg niet,’ zuchtte Maura. ‘Als ik geen dikke laag zonnecrème opsmeer, dan zie ik snel rood.’
‘Ik ben een professionele insmeerder. Ik bied mijn diensten speciaal aan jou aan. Ik zal vandaag er persoonlijk voor zorgen dat jouw velletje beschermt blijft tegen de duivelse stralen van die vuurbal hierboven. Je moet me niet betalen, gewoon af en toe een kusje geven.’ Hij keek haar lief aan.
Ze gaf hem een por tegen zijn arm.
‘Auw!’ riep bij verontwaardigd uit. ‘Is dat je manier om mij te bedanken voor mijn diensten?’
‘Oh kom nou, zo’n spieren. Je hebt dat klopje nauwelijks gevoeld.’ Hoewel ze gisteren enkel op zoek was naar een prooi om een paar dagen mee door te brengen, moest ze toegeven dat ze zijn gevoel voor humor aanstekelijk vond. Hij deed haar op de meest onvoorziene momenten lachen. Iets zei haar dat ze een leuke dag tegemoet ging.

Samen liepen ze over het strand. Het was al bijna middag en vele mensen lagen op het zand te genieten van de zon. In de zee speelden een heleboel kinderen. Ze schreeuwden het uit van de pret. Redders tuurden over het water, op zoek naar mensen die in problemen verkeerden.
Een eindje van het strand vandaan doorkliefde een jetski de golven.
‘Heb je daar ooit al eens een ritje mee gemaakt?’ vroeg Sam.
Ze schudde haar hoofd.
Hij nam haar hand vast en trok haar met zich mee.
‘Dat moet je zeker eens proberen, dat is gewoon super leuk!’
‘Ik heb geen zin.’
‘Het gevoel van vrijheid dat je hebt als je weer over zo’n golf heen springt. Het geeft een echte kick.’ In zijn stem klonk een passie die ze nog nooit eerder had gehoord. Zij was echter nog niet volledig overtuigd.
‘Je mag me vastnemen rond mijn middel.’ Hij knipoogde naar haar.
Ze dacht na. Het was een unieke kans, niet alleen om op die jetski te zitten, maar ook om hem te mogen vastnemen en zijn spieren te voelen.
‘Oké,’ gaf ze uiteindelijk toe.
Hand in hand liepen ze naar de jachthaven.

‘Leg je armen om mijn middel.’
Gewillig deed ze wat hij van haar verlangde.
‘Houd je goed vast. Hier gaan we.’
Rustig zette het kleine voertuig zich af tegen de kade. Langzaam kwam de waterscooter in beweging. Eerst zag ze hoe het water rustig lang haar passeerde. Geleidelijk aan gingen ze echter sneller en sneller.
Maura omklemde Sam stevig rond zijn middel en drukte zich tegen zijn rug aan. Ze voelde zich beschermd door zijn brede rug, alsof niets en niemand haar hier ooit zou kunnen deren.
Voor beiden leek het alsof ze over het water vlogen. Pijlsnel doorkliefden ze de golven. Water spatte uiteen in hun gezicht, zodat ze regelmatig hun ogen moesten dichtknijpen. Hun haren wapperden in de wind.
Nog nooit had Maura zich zo vrij gevoeld. Alle gedachten verdwenen uit haar hoofd. Het enige dat zich in haar bewustzijn bevond, was water en snelheid. Ze genoot van elk ogenblik, van elke golf die uit elkaar spatte op de neus van de jetski en haar besproeide met druppels, van elke bocht die Sam met de waterscooter maakte. Er bestond geen twijfel over, hij had dit al eerder gedaan. Hij wist het kleine voertuig tot het uiterste te drijven. Haar buik kriebelde, maar ze was geen enkel moment bang, want ze was met hem.
Vorige avond had hij eerst een gewone zomerflirt geleken. Eentje uit een hele lange rij. Een rij die al vele jongens telde en waarvan het einde nog niet in zicht was. Hoe meer tijd ze echter met hem doorbracht, hoe meer ze besefte dat hij meer was dan de gemiddelde jongen. Niet alleen was hij superknap, hij was ook nog eens lief, attent en bovenal grappig. Een jongen met humor had bij haar altijd een streepje voor, maar deze jongen had zoveel meer. Ze vond het spijtig dat hij de volgende ochtend al vroeg moest vertrekken. Ze had graag nog meer tijd met hem kunnen doorbrengen. Hij fascineerde haar.
De rit op de waterscooter was veel te snel over.
‘Wow, dat was geweldig,’ hijgde ze toen ze terug aan wal stonden.
‘Vond je het leuk?’
‘Het was super. Ik heb nog nooit eerder zo’n kick gevoeld. Op die jetski voelde ik me gewoon helemaal vrij.’
‘Ik ben blij om je enthousiasme te horen.’
Ze boog naar hem toe en kuste hem.
‘Bedankt om mij te overtuigen.’
‘Graag gedaan.’ Hij keek haar liefdevol aan en trok Maura dichter naar zich toe.

De rest van de dag brachten ze al zonnend, zwemmend en wandelend door. Samen konden ze uren praten over de meest uiteenlopende zaken. Het was verbazingwekkend hoeveel gemeenschappelijk ze hadden. Het was dan ook gemakkelijk om het gesprek aan de gang te houden. Het ene onderwerp volgde het andere spontaan op. Films, muziek en toekomstdromen bleken voor beiden favoriete thema’s te zijn.
Elke minuut die ze met Sam doorbracht, wilde ze dichter bij hem zijn. Ze probeerde niet te denken aan wat komen ging. Vandaag besloot ze in het heden te leven en te genieten. Vandaag was van hen beider en niemand kon die dag van hen afnemen.
Voor het eerst verlangde ze ook naar een vervolg op een vakantie. Zo een geweldig iemand wilde ze niet kwijt. Na lang piekeren had ze besloten om hem haar adres en GSM-nummer te geven. Dit was nog nooit eerder gebeurd met een vakantieliefde, maar ze had zich ook nog nooit zo speciaal gevoeld bij een jongen.

’s Avonds breiden ze een romantisch eind aan hun fantastische dag. Hij nam haar mee op sleeptouw. Hand in hand liepen ze over de kleine, kronkelende paadjes van het eiland. ‘Waar neem je me mee naartoe, oh stoere ridder?’
‘Dat moet een verrassing blijven,’ plaagde hij. ‘Ik beloof je echter dat het al die moeite zeker waard zal zijn.’
Zachtjes pratend liepen ze verder. Hun gelach doorbrak het eentonige geluid dat de nacht sierde: het ruisen van de zee. Ze gierden het uit toen ze het hadden over die ene man in het hotel die erin geslaagd was om zijn T-shirt binnenste buiten aan te doen, zodat het etiket vrolijk zijn nek versierde én zijn sandalen aan de verkeerde voet te doen. Beiden gingen ze ervan uit dat die man al meer dan genoeg aperitief had genuttigd. De, vermoedelijk, zeventig jarige vrouw die helemaal in het roos gekleed was, was er teveel aan voor Maura. Ze bulderde het uit en moest naar adem happen. Haar buik deed verschrikkelijk veel pijn.
‘We zijn er.’ Ze waren aangekomen op de top van een heuvel. Het geluid van brekende golven was hier sterker dan op eender welke andere plek op het eiland.
Maura wierp een blik over de rand. Wat ze zag onder haar deed haar snel een stap achteruit zetten.
De rots helde over en stak een tiental meter boven de zee uit. Het water beukte tegen de stenen en spatte uiteen in een ontelbaar aantal druppels. ‘Wow Sam, het is hier heel… speciaal.’ Ze vond het wel indrukwekkend om de kracht van het water te zien, maar of het nodig was om daarvoor zo’n lange wandeling te maken…
‘Niet die kant, sufferd. Je moet je omdraaien.’
Ze keerde zich om en begreep meteen waarom dit zijn lievelingsplek was.
Vanaf deze plek had je een prachtig uitzicht over het hele eiland. Nu het donker was, had het veel weg van een spinnenweb vol lichtjes. Elk verlicht paadje, elke kleurrijke bar aan het strand en elk hotel kon ze zien én herkennen.
Ze kuste hem volop op de mond.
‘Bedankt om me dit te tonen. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien.’
Samen gingen ze zitten op het bankje dat eenzaam op de top van de rots stond. Dicht tegen elkaar aan genoten ze van hun laatste uren bij elkaar.
Zij wilde praten; ze had nog zoveel dat ze over hem wilde weten. Allerlei vragen brandden op haar tong, maar ze slikte ze één voor één in. Dit was niet het moment om te spreken. Nu moest ze genieten, in stilte.
Na een tijdje kreeg Maura het koud. Ze besloten dat het tijd was om terug te keren naar het hotel.
Hij trok haar dicht tegen zich aan. Zij genoot van de warmte die zijn lichaam leek uit te stralen.

In een hoekje van de hal van het hotel namen ze afscheid. Hij zou ’s ochtends vroeg terugkeren naar huis. Het afscheid was nakende. Ze nam hem stevig beet en snuifde zijn geur op. God, wat genoot ze van zijn parfum; heerlijk mannelijk. Zo kon ze wel eeuwig blijven staan; dicht bij hem, nooit loslaten.
‘Ik zal je missen,’ fluisterde ze tegen zijn schouder.
‘Ik beloof dat ik nog veel aan je zal denken. Je bent een fantastische meid.’
Ze grinnikte, sloot haar ogen en kuste hem zacht. Ze haatte het dat ze dat lange tijd niet meer ging kunnen doen.
Ze liet hem los en tastte naar het papiertje in haar achterzak. Ze duwde het in zijn handen.
‘Hier. Ik wil niet dat dit eindigt.’
Hij vouwde haar briefje open en staarde ernaar.
‘Wat is dit?’ vroeg hij. Van de liefde die ze een paar minuten eerder nog in zijn ogen kon lezen, was nu geen spoor meer te bekennen.
‘Ik wil niet dat dit zo eindigt, dat het na deze hal gedaan is.’ Ze klonk wanhopig. ‘Ik wil nog meer over je weten en alles met je delen. Dat wil jij toch ook?’
Hij glimlachte. Een koude glimlach die zich verspreidde over zijn hele gezicht. Hij deed een stap achteruit en gooide het briefje naar haar toe.
‘Denk je dat dit echt is wat ik wil? Dit was maar een flirt. Een leuke manier om de vakantie door te komen, meer niet.’ Hij draaide zich om en liet haar verdwaasd staan.
Ze keek hoe hij verdween in de lift. Terwijl de deuren sloten, begon er een zee over haar wangen te stromen.