:|:Main:|:

:|: 1997 :|: 1998 :|: 1999 :|: 2000 :|: 2001 :|: 2002:|:

:|: 2003 :|: 2004 :|: 2005:|:

Chamber of Secrets DVD interview

Lizo: Nu, om een verhaal als Harry Potter van de bladzijdes naar het beeld te brengen,is het beginpunt jouw originele roman, geschreven door jouw natuurlijk J.K. Rowling. En het script is gebaseerd op die roman maar is geschreven door de scriptschrijver, door jou natuurlijk, Steve Kloves. Kunnen jullie misschien uitleggen hoe jullie hebben samengewerkt om de uiteindelijke script te krijgen omdat het heel erg moet verschillen van het schrijven van een boek vergeleken met het schrijven van een film.

Steve: Ja, weet je, ik bedoel, ik… steel gewoon haar beste delen, voor het grootste deel…

JKR: [Knikkend] Dat is het kort gezegd wel ja. En ik smeek niet!

Steve: Ik denk dat het geval is… Wat altijd geweldig aan Jo is is dat ze me vanaf het begin ontzettend veel bewegingsruimte heeft gegeven, maar als je midden in de serie zit zoals nu dan is het belangrijk dat ik ondertussen met Jo praat en haar vraag om gewone, simpele advies, en bepaalde volgorde en dingen, en gewoon "Zit ik op het goede pad?" en Jo is altijd goed geweest daarover, ze handelt wel in de vorm van dat ze me niets verteld over wat er gebeuren gaat, maar ze verteld het me wel als ik de verkeerde kant uit ga…

JKR: Ik heb jou meer gegeven dan ik iemand anders heb gegeven wat ik eigenlijk niet zou moeten zeggen…op tv, anders gaan ze hem kidnappen en martelen, terwijl we hem nog nodig hebben. Maar ja, ik heb Steve waarschijnlijk meer verteld dan iedereen, omdat hij het gewoon moet weten. Omdat het zo enorm irritant is als hij zegt "Wel, zullen we dat schrappen" of "Ik wou eigenlijk dat doen" en ik zeg "Nou nee…omdat, snap je, in boek zes, zal er iets gebeuren en dan heb je dat nodig" of "dat is tegenstrijdig met iets dat zal gebeuren" en ik kan met hem meevoelen op het einde van de e-mails, weet je, [doet een imitatie van een gefrustreerde Steve na] "Zou je het erg vinden om het me te vertellen?" Dus ik heb hem dingen verteld. Maar hij is heel goed in het raden van dingen. Zijn gissingen zaten niet ver van de waarheid af, denk ik.

Lizo: Hoe vervelend is het voor je, om half in het donker te moeten werken met deze zaken, Steve?

Steve: Wel het is frustrerend omdat je het graag zou willen weten… als je bezig bent met een personage te schrijven wil je graag weten waar ze later heen gaan…

JKR: Ik zou het je vertellen als je op sterven lag!

Steve: [lachend] Dat is… dat is leuk om te weten.

JKR: Maar je hoeft het nog niet weten op dit moment!

Steve: Wel, weet je, ik ben stervend, hopelijk duurt het niet al te lang! Maar ik denk dat het frustrerend is, opnieuw, dat het allemaal neerkomt op de details en de magie van deze details en ik denk dat alleen het lezen ervan al opzich een prachtige ervaring is.

Lizo: Er zijn zoveel uitgebreide details in de boeken. Kun je ons vertellen hoe je besluit wat erin gaat en wat eruit blijft?

Steve: Ik vraag het som aan Jo. Ik zeg dan, weet je, dit detail, het lijkt erop dat je een beetje meer licht moet werpen op deze scène dan de andere details. Soms zit ik verkeerd, maar vaak zegt ze "Nee, dat gebeurt ook zo." Er is één ding in de Kamer, eigenlijk, dat Jo had aangewezen dat later een rol zal spelen. Het moeilijkste is, eerlijk gezegd, dat ik een verhaal schrijf waarvan ik het einde niet ken. Wat, ik ga niet liegen tegen julie, soms ook het geval is in mijn eigen origineel.

JKR: Dat wou ik net zeggen!

Steve: Maar ik verzeker je dat ik een eind zal vinden. Met dit schrijf ik gewoon een verhaal in tien jaar, en ik blijf wachten, hopend dat Jo zal meewerken en me werkelijk wat zal vertellen.

Lizo: In deze film zien we de kinderen ontwikkelen van de eerste film, kun e ons vertellen over de relatie tussen Harry, Ron en Hermelien en over hoe dat zich ontwikkelt in de film?

JKR: Wel ik denk dat het net zo ontwikkelt in de films als in de boeken, wat is dat ze veel sterker samen worden dan ieder apart. Ze worden veel meer bewust, in de tweede film, van hun individuele krachten. Dus zijn ze veel effectiever, ze kunnen complexere dingen doen, zoals bijvoorbeeld de Polyjuice Potion. En Chris heeft ook een beetje de tweede film overschaduwd, iets wat ik pas doe vanaf het vierde boek, waardoor je hints krijgt van bepaalde gevoelens van de drie, iets dat toe behoort aan een meer ontwikkeld persoon.

Lizo: Steve?

Steve: Ja, ik denk dat wat je ziet in de Geheime Kamer dat de magie een beetje de tweede natuur wordt van ze. Simpele magie tenminste. En dat is het eigenlijk ook, weet je, een beetje de wetenschap van dingen kan je in een boel problemen terecht laten komen. En ik denk wat we in de tweede film gaan zien is: hoe ze meer ontwikkeld worden, maar het is een gevaarlijke wetenschap.

Lizo: Wat vind je van hoe de kinderen waren in deze film?

Steve: Wel de eerste ding dat je opvalt is dat wanneer je de film bekijkt is dat Harry en Rons stemmen zowat twee octaven naar beneden zijn gedaald, wat simpelweg bizar is. Opeens zijn ze niet meer van die kleine schattige kindertjes die in het rond rennen. Je weet het, kinderen worden groot.

Lizo: Steve, Hermelien is een karakter waarvan jij gezegd hebt dat het één van je favorieten is. Is het daarom makkelijker voor je om over haar te schrijven?

Steve: Ja, ik bedoel, ik ou ervan om over ze alledrie te schrijven, maar ik heb er altijd van gehouden om over Hermelien te schrijven. Omdat, gewoon, ze is een geweldig personage om een hoop redenen voor een schrijver, waardoor zij ook dingen tentoon kan stellen op een prachtige manier omdat je gewoon aanneemt dat ze het wel in een boek heeft gelezen. Alsof ik het publiek dingen moet vertellen…

JKR: Dat is helemaal waar, dat maak ik ook de hele tijd mee in het boek, als je een manier nodig hebt om iets te vertellen stop je het gewoon in haar. Er zijn maar twee personages waarin je het zeker in hun dialogen kunt stoppen. Eentje is Hermelien, de andere is Perkamentus. In beide gevallen accepteer je het, het is handig dat ze dat hebben, wel Perkamentus weet een boel van alles af, maar Hermelien heeft het ergens gelezen. Dus ze is wel handig ja.

Steve: Ja, ze is echt heel erg handig. En ze is ook, denk ik, heel erg goed in het vermaken van mensen. Er is iets aan haar knappe hersenen gepaard met een complete onbegrip ten op zichte van hoe ze af en toe mensen beïnvloedt dat ik gewoon mooi vindt en onweerstaanbaar om over te schrijven.

Lizo: Spreekt Perkamentus wel eens voor je?

JKR: O ja, heel vaak. Perkamentus praat heel voor mij.

Lizo: Hoe zie jij Perkamentus, Steve?

Steve: Ik vind Perkamentus een fascinerend persoon, omdat ik denk dat hij duidelijk een soort van geweldig grote wijsheid heeft door ervaring, maar ik heb altijd gevoeld dat Perkamentus een ontzettend duistere last draagt, en hij weet geheimen en ik denk dat hij op heel veel manieren de toekomst weet van de tovenaarswereld, die uitgedaagd wordt, en de enige manier dat hij die veilig kan stellen voor de duisternis is door eigenaardig en grappig te zijn. En ik denk dat dat een heel interessant iets is, ik denk dat hij een personage is van zoveel opofferingen en ik denk dat hij ons probeert te zeggen dat dat onze keuzes zijn en niet onze eigenschappen. Ik vind het gewoon niet aanvoelen als een preek, het voelt niet aan als de waarheid, het voelt gewoon aan als een absolute waarheid en het gaat ook wel goed. En dat vind ik leuk aan hem. Dat is wat ik leuk vind aan de boeken, ik heb altjd gezegd dat Jo’s schrijven heel erg mooi is, waarbij je ook niet voelt dat er een boodschap in zit, maar dat er een boel dingen waarmee gehandeld wordt op een soort slimme manier, en de boeken zijn nooit voorspelbaar, en ik denk dat dat de reden is waarom kinderen ervan houden om ze te lezen.

Lizo: Je zegt dat je nooit een aparte boodschap in elk boek wilt stoppen, ze groeien langzaam aan Maar denk je dat het belangrijk is om de juiste boodschappen te hebben daar wanneer ze naar boven komen?

JKR: Wel duidelijk voor het rasicisme in de tovenaarswereld, en dat is diep doorgedrenkt in het hele plot, er is een hele zaak aan de gang over het verdedigen van de vergif van de slechte kant, om wat zij als halfbloeden zien uit te roeien. Dus dat was heel erg bewust, maar de andere boodschappen groeien langzaam. Maar ik heb nooit, nee nooit geprobeerd om iemand iets te leren. Het is meer een expressie van hoe ik de dingen zie en voel dan dat ik ging zitten en dacht "Wat is de boodschap van vandaag?" En ik denk ook, ook al heb ik nooit echt bewust hierover nagedacht, ik denk echt dat oordelen, zelfs voor mijn eigen dochter, dat kinderen daar meer op reageren dan op "de gedachte van de dag".

Lizo: Wat was het belangrijkste verschil tussen het maken van het verhaal van de Geheime Kamer ten op zichte van de eerste film?

JKR: Wel we hadden waarschijnlijk een beetje meer contact bij de eerste film, maar we hadden waarschijnlijk meer tijd nodig voor de eerste film omdat we een relatie moesten ontwikkelen die nu al twee jaar volhoudt en hopelijk nog langer, dus dat was echt om het ontdekken van wat we allemaal nodig hadden van elkaar. Dus het is waarschijnlijk een goed teken dat we minder contact nodig hadden bij de Kamer doordat ik denk dat er een hoop vertrouwen is. Ik was erg prikkelbaar toen ik contact had met Steve. Omdat ik wist dat ze deze Amerikaanse jongen hadden gekozen, zelfs terwijl ze wisten dat hij één van mijn favoriete films heeft geschreven en meegeholpen heeft te maken, The Fabolous Baker Boys, ik nog steeds dacht van "Wel, weet je, hij is Amerikaans." En geen… Ik weet het niet… Hij was gewoon… Ik was het meest bezorgd over het ontmoeten van Steve. Hij was de schrijver, hij zou mijn baby uit elkaar scheuren. En het bleek dat ik hem enorm mocht, dus dat bleek wel te werken.

Lizo: Hoe communiceren jullie, hoe werkt dat allemaal, en hoe vaak?

JKR: Uh, het.. het variëert van wat we aan het doen zijn.

Steve: Uilen.

JKR: Uilen, voor het grootste gedeelte, natuurlijk, een beetje Brandstof. [gelach]

Lizo: Hoe verschilt dit ten opzichte van de eerste?

JKR: Het is, ik denk dat we dat beiden zullen zeggen, een makkelijker boek om om te vormen in een boek, nietwaar? De eerste is net als een episode, je heb individuele avonturen, het verandert steeds. Ik herinner me dat toen we aan het werk waren met het script van de Steen der Wijzen dat iets steeds omhoog kwam, toch, dat je steeds verschillende avonturen hebt. En de Kamer heeft meer een lineare structuur dus het was makkelijker om naar het scherm over te brengen, denk ik, was dat niet zo?

Steve: Ja, alleen dacht ik dat het makkelijker zou zijn…

JKR: Dan het bleek te zijn.

Steve: Omdat je zo’n moment hebt waarop Marten Villijn alles uitlegd. En dat is altijd het uitdagende in een film. Wat ook interessant is daaraan, denk ik, wat de Kamer interessant maakt is dat er dingen zijn die je nieuwsgierig maken en die je niet snapt totdat Marten alles uitlegd aan het eind. Dus je moet naar dat moment toewerken en hopen dat je publiek het uithoudt op dat moment. Maar er is geen vraag, het had meer een soort, het was meer een soort, strakke plot om uit te leggen.

Lizo: Wat waren de grootste uitdagingen voor jou in deze film?

Steve: De uitdaging was altijd om ervoor te zorgen dat hij niet vier uur ging duren. Want ik hield van alles dat, wat ik eerlijk gezegd heel erg magisch vind aan Jo zijn de details. En mijn eerste werken zijn altijd tjokvol van details. Ik denk dat het ding voor mij is om de dingen die ik leuk vind om ze eruit te laten. Ik bedoel, ik was heel erg geïnteresseerd in de hele Modderbloedjes bedreiging, dus dat werd een erg interessante emotioneel iets voor mij om daarover te schrijven in het script. Ik weet niet of het nog steeds zo is zoals ik het zag. Maar die dingen wil je juist extra nadruk geven, op de één of andere manier, dus dat wordt altijd een uitdaging, maar de grootste gedeelte is het vooral samendrukken.

Lizo: Jo,waren er enige stukjes in de Geheime Kamer die je je niet zo had voorgesteld in je gedachten?

JKR: Het is interessant wat Steve zegt over het Modderbloedje thema omdat ik het ermee eens ben dat er altijd de druk is van de tijd en ruimte van de film, dat is een groter thema in het boek maar toch zit het in de film maar ik denk dat als ik terugkijk in het boek of als ik denk aan dat boek dat dat de tijd is waar over het algemeen de zaak over puur bloeden heel erg belangrijk wordt, dus ja, misschien moest daar mee nadruk op liggen.

Lizo: Wat is de sterkste kan van de film?

JKR: Het was beangstigend, ik dacht altijd dat de Geheime Kamer, mensen onderschatten hoe eng het boek is. En eigenlijk is dat ook het boek waar ik de meeste klachten over krijg, vreemd genoeg. Misschien omdat mensen boos werden op de Geheime Kamer en zijn ze niet verder gegaan met het lezen van de serie, en ik denk dat dat zeker ook te maken heeft met de film, een paar heel angstaanjagende momenten.

Lizo: De special effects waren een groot deel van de totstandkoming van de magie in de film. In deze film hebben we Dobby, we hebben de pixies, we hebben Feniks, we hebben de basilisk. Wat denk je over de special effects van de film?

JKR: Dobby is prachtig, Dobby is echt heel erg goed, en de Mandragora… werkelijk super. Ik hou echt van de Mandragora.

Lizo: Is dat een grote uitdaging voor jou, Steve, om deze special effecten te krijge, om deze scènes goed te krijgen?

Steve: Nee, nee, het is makkelijk voor mij omdat ik het gewoon schrijf en erover droom…

JKR: Hij schrijft het alleen maar, en ziet iedereen flauwvallen! [gelach]

Steve: …en dan moet iemand anders het doen! Maar ik ben verbaasd om zoiets te zien als de Mandragora, wat echt, het is essentieel, schijnvertoning.

Lizo: Welke delen van de Geheime Kamer vond je het mooist om te zien op het scherm?

JKR: Ik was het meest bezorgd over de spinnen. Omdat je wel eens oude science-fiction ziet waarin ze spinnen hebben die enorm grappig zijn, ze zijn nooit, nooit eng. En het is makkelikjk om daarover te schrijven in een roman, en het eng te maken. Maar toen ik erover na begon te denken over hoe iedereen dat eigenlijk te zien zou krijgn, wat dat eigenlijk enorm angstaanjagend. Dat waren de grootste en angstaanjagende spinnen die ik ooit gezien heb in mijn leven.

Steve: Ik had dezelfde zorgen, ik dacht gewoon, toen ik aan het schrijven was, ik dacht "Hoe gaan we dit allemaal doen?" Je hebt Aragog die zegt "Wie is daar?" eigenlijk, weet je, zo’n enorme spin, en ik zei "Dit gaat gewoon hilarius worden," sorry, ik zat te lachen toen ik dit zat te schrijven! Ik weet dat ik het me voorstelde…

JKR: Dat probleem hadden we heel vaak

Steve: Ja, wel één ding dat je leert over films is dat datgene waar je je het meest zorgen over maakt vaak datgene is dat niet eens een probleem is. En dat datgene waar je je geen zorgen over maakt een complete ramp blijkt te worden. Dus ik heb gevonden, het is grappig omdat je zit te praten over de enge dingen in de film. Ik weet dat wat mijn zoontje de stuipen op het lij heeft gejaagd in de eerste film was het openen van het gillende boek. En ik denk dat dat zo was omdat hij zich daar heel goed mee kon identificeren. Wat is dat hij ook een boek van de rek zou kunnen pakken het openen en dat er dan opeens een gezicht in dzit die begint te gillen. Hij werd totaal niet bang van de andere dingen.

JKR: Maar ik denk dat ik geschreven heb, dat zijn juist die details waar ik over schrijf omdat, dat zou mij bang maken. Ik lees heel vaak en om gewoon iets te openen dat opeens naar me begint te gillen. En één ding waarvan ik dacht dat goed was gedaan in de Geheime Kamer is het dagboek. Het dagboek vind ik echt een heel eng voorwerp, een beangstigend voorwerp. Deze kleine manipulerende boekje, de verleiding om juist een klein meisje haar hart leeg te pompen het dagboek in, waar ik ook nooit trots op was, maar mijn zus wel. De kracht van iets dat terug antwoordt, en op het moment dat ik dat schreef was ik nog nooit in een chatruimte geweest. Maar sindsdien denk ik "Wel het is heel erg vergelijkbaar". Schrijf gewoon je diepste gedachten erin en dat je antwoorden terugkrijgt, en je weet niet wie er antwoordt. En daarom was dat altijd een beangstigend beeld voor mij, in het boek, en ik dacht dat het goed in de film verwerkt was. Je kan begrijpen dat wanneer hij terug begon te schrijven dat hij dingen terug zag komen, en de kracht daarvan, die geheime vriend in je broekzak.

Steve: Ja daar heb ik altijd van gehouden in het boek. Ik dacht dat dat één van de beste… dat iemand naar je terugschrijft waarvan je niet weet wie dat is en er is iets ontzettend onheilspellends aan, maar het feit dat het boek een geheim kent die je ook wilt weten en dat die je uitnodigt, als een vinger die je terugroept naar het verleden. Ik heb altijd gedacht dat dat een heel erg interessant concept was.

Lizo: Hoe verschillend is het om nu te werken aan het script van de volgende film, Harry Potter en de Gevangene van Azkaban?

Steve: Wel we zijn net gestart, ik denk eerlijk gezegd wel dat het net zo goed gaat als de anderen. Persoonlijk denk ik dat dit de beste film wordt.

JKR: Ja dat denk ik ook.

Steve: Ik denk dat we op een betere plek dan ooit zijn met het script.

JKR: Mm-hm.

Steve: En we zijn maanden nog verwijderd van het filmen dus ik denk dat het echt de beste plaats ooit is. Ik denk dat de derde erg interessant kan worden.

JKR: Ja, daar ben het mee eens..

Lizo: Waar staat nummer drie in je lijst van favorieten?

JKR: Oh, ik weet dat het erg cliché is om te zeggen, maar het is nat als het kiezen tussen je kinderen. Het is net zo. Maar ik heb een warm plekje voor nummer drie omdat er een paar personages zijn die voor het eerst erin voorkomen. Lupos en Zwarts, duidelijk erg belangrijke personages en ja, ik ben erg op ze gesteld.

Lizo: Tot nu toe hadden jullie twee succesvolle samenwerkingen van Harry Potter, wat hoop je voor de toekomst van de Harry Potter serie?

JKR: Wel ik hoop dat Steve het script blijft schrijven, omdat ik nu aan hem gewend ben, weet je. Gewoon blijven geloven in de boeken, denk ik. Vanuit mijn standpunt gezien ben ik gebonden om dat te zeggen, nietwaar?

Lizo: J.K. Rowling en Steve Kloves, auteur en script schrijver, ik weet zeker dat we zullen uitkijken naar de resultaten van jullie toekomstige samenwerkingen, heel erg bedankt.

© Warner Brothers