Put on a gown that touches the ground 3 posts, 1226 woorden.

Vrolijke bijeenkomst ter viering v/e heugelijk feit 3 posts, 847 woorden

Back to woodstock 1 post, 331 woorden.

Shy 1 post, 246 woorden

Het is de 40^e verjaardag van het Woodstockfestival en daarom gaan we met Dreuzelkunde naar het Rock ’n Rol museum in Londen. Cool, alles beter dan een saaie les waarbij je moet opletten. In een museum heb je tenminste van alles te doen.

Dat was de eerste gedachten die bij Annic opkwam toen ze hoorde dat ze naar het museum in Londen gaan.

‘Peace, love en Music,’ zei ze hardop. Ze had er al de hele week naar uitgekeken en nu was het eindelijk zover. Ze stond voor de deur van het museum. Ze kreeg meteen liedjes met Rock ’n Rol stijl in haar hoofd. Breed grijnzend duwde ze de deur open. Het marmer in de hal glinsterde door het licht van de spotjes. Ze mochten eindelijk zelf rondkijken en Annic liep langs een paar foto’s die genomen waren op het Woodstockfestival. Annic kende het festival niet echt goed. Ze had er ooit over gelezen en in een stom Dreuzel spelletje was het ook terug gekomen. Je moest toen een pretpark maken op het festival terrein. Annic had het spelletje gespeeld bij haar Dreuzelneefje, maar ze vond er niet echt veel aan. Zwerkbal was gewoon tien keer leuker. Logisch voor een tovenaar. Ze zag verschillende keren leerlingen van Zweinstein. Af en toe zwaaide ze als ze degene kende en anders liep ze gewoon door. Ze vond het niet echt geweldig. Ze zag foto’s van Afrokapsels.

‘Yuk,’ zei ze toen ze het voor het eerst zag. ‘Hoe lelijk kan je je haar hebben. Het is nog erger dan ik op een bad hairday.’

Ze rende een beetje heen en weer door het museum, maar het kon haar niet echt boeien.

Had ik hier nou zo naar uitgekeken? Het is een zware tegenvaller. Kan je hier nog iets doen of kan je alleen boeken lezen en foto’s kijken?

Annic plofte neer in een stoel. Als iemand haar nodig had was ze wel te vinden, maar anders ging ze wel even een dutje doen.

InSennen, een dorpje gelegen in het zuidwesten van Cornwall is het elkewoensdag marktdag. Vijf kraampjes met fruit, groenten en vlees staandan strategisch aan de kerk van Sennen opgesteld. Het is voor de 800inwoners een steeds terugkerende reünie, een volksfeest. Terwijlzijn moeder zich klaar maakte om naar de markt te gaan, trok Deotézijn loopschoenen aan.
‘Ga je nu alweer lopen?’ vroeg zijnmoeder ongerust.
‘Ja, een tiental kilometers ofzo, ik ben voorhet eten thuis.’
Deoté was een sportieve jongeman, op heteerste zicht lijkt hij een doodgewone jongen met enkele ambitie's inhet leven en andere doelen in zijn leven die elke leeftijdsgenoot van16 had. Niets is zo waar als hetgeen wat je ziet. Deoté is eentovenaar, een leerling van Zweinstein, een modderbloedje. Zijn ouderszijn dreuzels, mensen die niet kunnen toveren, mensen die over geenmagie beschikken. Deoté hoorde pas op zijn 11de dat hij kontoveren, het was een verassing, voor hem en voor zijn ouders.

Deotévertrok richting het strand van Sennen, Sennen Cove genaamd, terwijlzijn moeder haar fiets uit de garage nam en naar de markt fietste. Ophet strand van Sennen Cove lagen weer ontelbaar veel toeristen tebruinen in de zon, alsof ze zo meteen nog op een catwalk moestenlopen. Andere zagen dan weer zo rood als een kreeft die klaar was omin het kokende water te vallen. Deoté draaide het volume van zijniPod wat luider en liep over het strand richting de met grasbeschutte duinen.

Thegood life is
What I need
Too many people
Stepping over me
The only thing that's
Been on my mind
Is the one thing Ineed before I die ...

Deotézag enkele toeristen uit hun hotel komen, één voor één stormde zerichting het strand en andere richting de dijk om wat te wandelen.Eén ervan kwam hem zeer bekend voor. Hij liep er langs en keek naarhaar alsof ze de godin van het universum was. Ze was mooi, niet zomooi als de meisjes van Baywatch waar zijn vader vroeger altijd naarkeek, maar gewoon natuurlijk mooi. Geen troela met kilo's schmink,maar een meisje die zonder schmink mooi kan zijn. Deoté lette zelfsniet meer op de weg waar hij liep en keek iets te opvallend naar hetmeisje. Het leek wel alsof ze ook soms terug keek en dat haar ogen enzijn ogen contact maakte.

Enkele andere toeristen zagen datDeoté ongelukken ging maken en riepen iets naar de onoplettendejongenman, maar het was al te laat. Deoté stoot met zijn vollegewicht tegen een afvalbak die vol zat met allerlei rommel dietoeristen alledaags meenamen. Snoeppapieren, bananenschillen,blikjes, flesjes, zilverfolie vielen op de grond en Deoté viel ernaast plat op zijn buik, met een klokhuis van een afgeknabbelde appelin zijn haren.
Het meisje met de blonde haren zag het gebeuren entwijfelde even. Zou ze de jongen wel gaan helpen? De jongen die haar3 jaar geleden nog gekleineerd had? Ze had een bloedhekel aan hem, zekon hem niet uitstaan. Ze had hem jaren lang genegeerd en ontweken opschool en dan net nu op haar vakantie met haar ouders kwam ze hemtegen.

Toen ze zag dat Deoté bleef liggen en niet meteenrecht stond, besliste ze om hem maar heel even te helpen. Gewoonhelpen om recht te staan en daarna was ze weer weg. Niet langer daneen paar minuten. Zeker niet langer, ze wilde de confrontatie nietmeemaken.
Ze stapte naar hem toe en bood haar hand aan. Deotétwijfelde even en keek richting het meisje.
'Kom ik zal jehelpen' zei ze, terwijl ze in zijn ogen keek. Deoté nam haar hand enkroop recht.
'Gaat het?' vroeg het meisje op eenveronderstellende manier dat hij ja ging zeggen.
'Nee, niet echtnee, mijn voet doet wat pijn. Maar het is waarschijnlijk niets ergsofzo.' zei Deoté met een pijnlijke grimas op zijn gelaat toen hij opde bank ging zitten.
'Je zit toch ook op mijn school?' vroeg hijmeteen aan het meisje. Hij wilde persé niet de woorden magie,tovenaar of heks gebruiken om dom over te komen. Want wat als ze tochniet een leerling van Zweinstein was? Dan stond hij voor schut enmoest hij zich er uit praten.
'Ja klopt, ik ben een 4de jaarsHuffelpuf. Jij bent toch een 6de jaars Zwadderaar? Deoté Morgel ofzoiets?'
'Ja klopt, best eng dat je mijn naam weet. Jou naamontschiet me even. Ik kan me niet goed herinneren op welke momentenwe elkaar al zagen op school.'
'Euhm ja, ik wel. Ik noem trouwensJessi Sennan als je dat nog steeds niet weet.' Ze keek wat rond methaar bruine ogen en hoopte dat het gesprek stilletjes aan afgerondging raken. Ze wilde namelijk niet dat Deoté haar ging herkenen ende herinneringen van de vorige jaren boven ging halen. Depestverhalen, de leugens, de akelige keer dat hij met zijnklasgenoten haar in het grote meer hadden geduwd terwijl ze niet konzwemmen.

Ze kon het zich nog goed herinneren, ze was nog maarnet op Zweinstein toen haar voorgesteld werd om haar in te wijden inhet meest besproken vriendengroepje op school. Daar wou elkeeerstejaar wel in, alleen was het nog nooit gelukt voor een eerstejaars om in dat befaamde groepje te komen. Jessi wou de allereerstezijn, wat haar niet gelukt was. Ze kreeg als inwijdingsopdracht “Hetgrote meer overzwemmen, naakt.”
Ze had nooit aan iemand verteld dat ze niet kon zwemmen, maar dieavond had ze liever gehad dat ze haar uitlachten omwille van haarzwemprobleem dan haar mislukte opdracht. Ze wandelde naar het grotemeer om te zeggen dat ze het niet meer wou doen. De jongensaccepteerde geen nee meer en namen haar op en gooiden haar het diepewater in. Na een tiental seconden bleef Jessi nog steeds onder water,terwijl alle jongens lachend wegliepen bleef er één iemand staan.Deoté. Hij aarzelde en wist niet wat te doen, maar de mens in hemverplichtte hem om haar te zoeken. Hij sprong in het diepe, koude,donkerblauwe water en zocht en zocht naar een spoor van Jessi. Hijkon haar nergens vinden, tot hij enkele luchtbellen op het water zagverschijnen. Hij dook opnieuw het koude water in en vond haar, metzijn laatste krachtinspanningen kreeg hij haar op het droge en liethij haar daar liggen. Deoté liep weg, liep weg van zijn problemenzoals hij altijd al deed.

'Hallo? Ben je er nog?' De stem vanDeoté bracht haar weer uit haar droomwereld.
'Sorry, ik was aanhet ... dromen.'
'Toch niet over mij hoop ik?'
'Toch wel,'zei ze met een aarzelende toon. Zou ze het wel zeggen? Hij leek welveranderd na al die jaren en hij was ook best wel knap geworden. Hetwas haar nog nooit opgevallen dat hij blauwe ogen had, zeeblauwe ogenwaar je wel uren in kon kijken en in kon verdrinken.
'Hoezo? Hetwas maar een grapje hoor.' Deoté was verrast en wilde absoluut meerweten.
'Ik was aan het denken aan die keer in het grote meer, 3jaar geleden. Toen ik ... bijna, ja, ... verdronk.' Er viel eenakelige stilte, Deoté keek naar Jessi alsof ze hem net beledigd had.
'Sorry, ik bedoelde maar, aleeja, zoiets blijf je bij na al diejaren,' zei ze, wachtend op een antwoord. Deoté wilde zijn mond opendoen maar dacht na, hoe zou hij zich hier uit redden? Ze was bijnadood, ze kon namelijk niet zwemmen hoorden ze pas nadien.
'Maartoch bedankt dat je me achterna kwam gezwommen.' Ze keek richtingDeoté, maar hij keek niet terug. Ze hoopte op een antwoord, hetvoelde alsof ze iets verkeerds had gezegd, iets wat ze beter niet hadmoeten zeggen.

'Kan je al zwemmen?' zei opeens Deoté, hetleek wel alsof hij haar niet gehoord had. Of misschien wou hij datmoment negeren.
'Euhm, ja, je gaat toch niet weer een grapuithalen?' Haar wenkbrauwen fronste en ze keek nogal kwaad richtingDeoté.
'Nee nee, kom op, ik ga je leren surfen. Hier in Sennenmoet je echt eens gesurft hebben!'
'Maar je been, lukt dat wel?'Deoté keek richting zijn been en ging rechtstaan en sprong in delucht.
'Ik heb me nog nooit beter gevoeld,' zei hij met eenglimlach. 'Kom, we gaan mijn surfplank halen bij mij thuis.'
'Jewoont hier?' vroeg Jessi vol ongeloof.
'Ja, al heel mijn leven.Ik ben geen toerist hoor die hier elk jaar komt, dit is mijn dorpjewaar ik alle steegjes, padjes, bosjes van ken.'
'Oh cool, zo'nklein dorpje en dan kom ik iemand tegen van school die hier woont.Echt, toeval.' Deoté lachte en nam haar hand en trok haar van debank.
'Kom we gaan eerst naar de markt, ik heb honger gekregen.'

Hetwas de gebruikelijke sfeer op de markt, hier en daar stonden groepjesmensen met elkaar te praten en andere waren inkopen aan het doen vooreen hele week.
'Lust je graag fruit? Ananas of meloen ofzo?'
'Eeuhm, ananas ja.'
'Ey Jason, heb je nog wat ananas voorme?' riep Deoté naar een marktkramer toe.
'Ja hier, vang!' Dekale, oude man gooide een potje met gesneden ananas richting Deoté.
'Bedankt! Tot volgende week hè!' Deoté schudde de hand met deman die ondertussen al appelen aan het wegen was.
'Hij geeft jezomaar gratis fruit?'
'Ja tuurlijk, ik ken Jason al sinds mijngeboorte. Meestal doet hij bij iedereen een appel of banaan extraerbij in hun mandje. Bij mij geeft hij wat fruit voor tijdens detraining, zo zijn wij nu eenmaal in Senne, één grote familie zal ikhet maar noemen.'
'Ok, dit is een immens verschil met Londen.Daar ken je misschien hooguit je buren, de rest zijn vreemden. Ikleer elke dag nieuwe mensen kennen die ik de dagen erna al niet meerzie,' zei Jessi, terwijl ze wat ananas at.

De twee gingen eentuin in, wat blijkbaar de tuin was van Deoté, met ontelbaar veelvoetballen, basketballen, een voetbalgoal, skateboards,fietsen.
'Hier woon ik dus, let niet op de rommel, ik woon hieralleen met mijn moeder.'
'En je vader dan?'
'Daar wil ik hetniet over hebben. Wacht je even in de tuin?'

‘O my god,’ zei Annic. Ze was nog steeds onder de indruk van de belachelijke hoeveelheid kleren er in één ruimte konden hangen.

‘Hebben jullie al enig idee wat jullie willen qua kleding? Ik wil wel iets vrolijks, iets wat opvalt.’

Ze keek Maria aan. Ze had het meisje één keer eerder gezien op een feestje. Toen had ze niet echt met haar gepraat. Ze leek haar wel aardig. Annic had haar nog nooit in de gangen gezien. Ze zat dan ook een jaar lager en in een andere afdeling, maar toch. Er was ook nog een derdejaars bij. Ergens kwam ze haar wel bekend voor. Volgens haar had ze het meisje wel eens gezien ergens, maar ze kon even niet terug halen waar en wanneer.  Er was ook nog een meisje bij die uit hetzelfde jaar als Maria kwam. Ze kende haar al helemaal niet. Dit betekende een boel nieuwe contacten. Er was ook nog een jongen aan komen lopen. Annic kende hem wel uit de leerlingenkamer. Hij zat een jaar hoger als zij.

‘Ga je ook jurkjes kijken?’ vroeg ze hem. Het was een sarcastische vraag en ze verwachtte niet dat hij er serieus op in zou gaan. Het meisje dat uit hetzelfde jaar als Maria kwam bleek Sunyhe te heten. Ze liep als een gek naar de kleding toe en nog wel naar de roze jurkjes. Als een kledingverslaafde zocht ze iets leuks uit. Annic glimlachte toen ze dat zag. Zelf was ze totaal niet kledingverslaafd en daarom was het moeilijk om voor te stellen dat iemand wel zo gek op kleding kon zijn. Ze liep achter Sunyhe langs om naar de vrolijke gebloemde jurkjes te kijken.

‘Gaan jullie allemaal naar het eindejaarsbal?’ vroeg ze vrolijk. ‘En met wie gaan jullie dan?’

Een nieuwsgierige bui brandde los. Annic haalde een paar jurkjes van het rek en hield ze voor zich om te kijken of hij wel paste en om te kijken welke er leuk bij haar haar stond. Ze maakte een selectie van de leukste en hing die over haar arm.

‘Zouden ze hier ook schoenen hebben?’ vroeg ze zich hardop af. Automatisch keek ze naar Maria.

Ik kan net zo goed zelf gaan zoeken. Steeds alles vragen lijkt zo dom.

Met de jurkjes over haar arm zocht ze naar de afdeling schoenen. Ze vond ze achter een rek met een stel oude muffe jurken die naar mottenballen roken.

‘Wie zou zoiets aantrekken?’ ze haalde een van de stoffige bruine jurken uit het rek en liet hem aan de rest zien.

‘Perkamentus misschien? Of professor Anderling?’ ze grinnikte bij de gedachte. Boven dat rek hing een plank vol met hoeden met opgezette beesten. ‘Wat doen die dingen hier ooit? Er is toch niemand die dat aantrekt of wel?’

Niet zo zeuren Annic, je was hier voor schoenen en niet om kleding af te kraken.

Ze liep door naar de schoenen. Er waren allerlei verschillende; laarzen, hoge schoenen, lage schoenen, schoenen met hakjes, schoenen met veters, pumps, schoenen voor bruiloften, voor begrafenissen en nog veel meer. Ze haalde een paar roze schoenentje die wel iets weg hadden van ballerina’s uit het rek en deed ze aan. Er hingen roze veters naast die je om je been moest binden en op de punt van de schoenen zaten strikjes.

‘Zou je er eigenlijk voor moeten betalen?’ vroeg Annic aan niemand in het bijzonder. ‘Het lijkt me niet dat dit allemaal gratis is, anders kon iedereen hier wel wat weghalen.’

Ze nam de schoentjes mee naar de pashokjes en begon zichzelf om te kleden.