Al wat hij kon horen was het kloppen van zijn eigen hart. Het onregelmatige ritme dat gelijk liep aan de stappen waarmee zij zich van hem verwijderde, maar hem niet verliet. Want verlaten zou zij niet, zij zou er zijn voor hem, voor haarzelf. Hij was aan haar verbonden, niet alleen met haar masker, niet alleen met haar lichaam, maar ook met zijn geest. Hij was afhankelijk van haar, afhankelijk van zijn herwonnen vrijheid.

Langzaam hervond hij hoe zijn ademhaling werkte en vulde hij zijn longen met de lucht die alles behalve fris was. Zijn benen kwamen in beweging en droegen hem langs de tollende koppels die hem eerder niet op waren gevallen. Maskers vlogen langs hem, maakten het onmogelijk om een rechte baan naar de plek waar hij haar had zien verdwijnen te maken. De tocht naar de drank toe kon hij zich niet herinneren, maar hij bevond zich snel naast Satine met verkoelende alcohol in zijn hand. Hij hoefde niet te vragen waarom zij hier was; hij had haar zwakte ook gevoeld; zij waren verbonden.

Stond de tijd nu stil, zou ik hemels blijven leven.

De nieuwsgierigheid naar de tijd werd onderdrukt door de angst voor het besef. Hoewel de wereld voor hem had stil gestaan, had hij niet stil gestaan voor de wereld. Tijd was verraderlijk en hij wist dat de onthulling steeds dichterbij kwam. Secondes waren minuten, minuten waren uren, uren vormden de nacht. Hoeveel uren waren er vervlogen in hun dans? Hoelang zou hij nog kunnen genieten van Satine, zonder het geweten van hij die nu nog zweeg? Zij zou hem niet teleurstellen, dat was onmogelijk, maar andersom? Hoeveel tijd was er nog om zijn uiterlijk goed te maken in daden? Nog nooit in de zeventien jaren dat hij mocht ademen had hij zich zorgen gemaakt over zijn uiterlijk. Hij was er zeker van dat hij de juiste charme bezat om dames te interesseren, het was de zonde waar hij zo van hield. Maar was die charme genoeg om ook haar, het meest speciale wezen dat hij ooit gehoopt had te ontmoeten, bij zich te kunnen houden? Zou hij zichtbaar zijn wanneer het opvallende masker van zijn gezicht verdween?

Ze heeft het tegendeel beloofd.

Hij verspilde tijd. Tijd om met haar te zijn. Om haar stem geluid te horen, om haar ogen te zien twinkelen. En dus plaatste hij de drank terug op de tafel en opende zijn mond met niets minder dan de waarheid.

“Ik ben bang, Satine.” Het geluid dat hij voortbracht klonk triest, besloot hij. “Bang dat het zo voorbij gaat, en toch zo nieuwsgierig naar wat komen gaat.” Hij liet zijn vingertoppen over haar handpalmen glijden, terwijl hij wanhopig naar oogcontact zocht. Zij zou hem geruststellen, zou hem vertellen wat hij moest horen. Zij zou voor de zoveelste keer die avond bewijzen hoeveel hoger zij was dan ieder ander. “Ik ben bang dat mijn verschijning niet genoeg is, niet na wat u heeft bewezen te zijn.” Zijn vingers gleden naar haar polsen, voelden haar hartslag. “En ik ben nieuwsgierig naar uw schoonheid.”

Eenzaam nam zij een slokje van haar wijn, waarna haar tong langs haar lippen gleed.

Zij voelde hoe een meisje haar had geraakt en luisterde naar haar opvolgende woorden. Het meisje in haar prachtig gele jurk kwam haar bekend voor, maar Aphrodite kon zich geen persoon voor de geest halen.

De Rode Dood is zeker te overwegen als optie…

Zij keek naar opzij, waar het meisje zonet vandaan was gekomen. Haar oog viel op hem, het kon niet missen. Zijn kostuum was rood en zijn masker wit. Voor een moment twijfelde zij; moest zij deze kans wel grijpen? Haar glas raakte zacht de tafel en ze glimlachte speels. Ze besloot in een fractie van een seconde en haar benen droegen zich naar de Rode Dood. Slechts vragen om een dans zou haar geen kwaad doen. Ze bleef voor hem staan en toverde een mysterieuze glimlach om haar lippen. Haar ogen bestudeerden zijn gezicht en zochten vervolgens naar zijn handen. Aphrodite keek weer op en knikte goedkeurend naar haar toekomstige danspartner.

“Zou U mij kunnen vergeven als ik zo vrij was U ten dans te vragen?” vroeg zij, haar stem iets vervormend. Haar hand raakte die van de Rode Dood en bleef daar even hangen. Even gleed haar blik naar een andere kant, kijkend naar de andere edele heer in het rood. Zij had hem een tijd lang geobserveerd onder het genot van nipjes wijn. Aphrodite had daarnet kunnen zweren dat zij had aanschouwen hoe hun lippen elkaar hadden gevonden. Zij schudde haar hoofd en vergat hem en zijn dame, haar aandacht was voor nu van de Rode Dood. Zij liet haar warme hand in die van de Dood glijden en danste met hem.

“Al kan ik begrijpen dat Uw humeur aangetast is met het vertrek van de schone vrouwe in het geel, zal ik deze kans mij voor te stellen niet laten schieten,” vervolgde zij op zachte toon. Ze glimlachte even van onder haar hoed vandaan en streek over zijn vingers.
“Misschien zal het je goed doen te horen dat mijn naam Aphrodite is, Godin van de liefde,” begon ze nu. Ze voelde zijn lichaam dicht bij haar, nieuwsgierig naar wat er zich achter dat masker bevond. Zij wist dat het niet heel lang meer zou duren voor de klok twaalf sloeg, maar er restte genoeg tijd om met deze Dood te dansen.
“Wie weet, heer in het Rood, kan ik wat voor U betekenen. Mijn woorden zullen U misschien terugbrengen naar zij van wie U houdt.” Aphrodite schonk hem een knipoog, die niet waarschijnlijk geheel tot zijn recht kwam vanonder haar masker.

Zij bestudeerde voor een moment zijn ogen en glimlachte flauwtjes; zij kon ze bijna niet vinden in de schaduw.

De aanwezigheid van de Dood betekende veel voor haar, gezien zij lange tijd alleen was geweest.

Het was oneerlijk. Het leven was oneerlijk, dat had hij geweten, maar nog nooit had deze oneerlijkheid in zijn voordeel gewerkt. Hij had zijn geluk al meerdere malen opnieuw verpest en zelfs nu was hem een relatie toegegooid waar hij zich tevreden mee kon stellen. Toch scheen het niet genoeg te zijn. Hij had verwacht dat hij al zijn geluk had opgebruikt, dat hij door het leven zou moeten gaan als een blij, maar niet volledig gelukkig, mens. En nu stond hij oog en oog met zij die zijn volledige ziel leek te verlichten, die een lach door de tranen was, terwijl ergens in de zaal de zwarte bloem rondtolde.

Satine haar zachte vingers brandde afwachtend op zijn huid. Voorzichtig, met alle tederheid die hij bezat, liet hij zijn duim over de rug van haar hand glijden en zuchtte toen inwendig. Zijn ogen schoten over de dansvloer en hij hoopte vurig dat hij niet veel tijd kwijt zou raken bij zijn volgende daden.

“Het zou mij een eervol genoegen zijn om uw te vergezellen naar daar waar de ruimte is om te ademen.” Hij zou zijn ware stem nog niet laten weerklinken, niet met al de toeschouwers, die steeds opnieuw langs hun dansten. “Maar er is een kleine missie die mij met pijn in het hart geacht wordt te vervullen.” Moeiteloos bracht hij haar hand naar zijn gezicht en – met zijn ogen op de hare gericht -  liet hij zijn lippen langs haar huid strijken. “Ontmoet mij bij de trap, daar zal ik mij binnen tien minuten bevinden.” Het deed hem pijn om haar te verlaten, al was het voor even. Zij was te mooi, te puur om ongemerkt langs de gemaskerde mannen te glippen.

Hij begon zijn zoektocht op snelheid, dook roekeloos langs de verschillende jurken en nam de moeite niet de spastische bewegingen van de tientallen voeten te ontwijken. Zijn verscholen ogen gleden door de zaal, schoten over elk vrouwelijk postuur en verlieten ze weer toen hij merkte dat ze geen zwarte bloem bezaten. Secondes tikten voorbij, leken uren te zijn en verwarden zijn hoofd. Hoe lang was hij al op zoek? Hoe lang zou Satine op hem wachten? Was hij er wel zeker van dat hij de hoed voorbij had zien komen?

Daar!

Het was op het moment dat hij zijn zoektocht op wilde geven dat hij haar zag, haar rug naar hem gekeerd. Gehuld in lange jurk die haar rondingen deugd deden. Als hij heel eerlijk was met zichzelf moest hij toegeven dat haar lichamen gevulder was dan hij zich kon herinneren, perfect gerond op de plekken waar dit hoorde. Hij glimlachte zwakjes toen hij zag dat ook zij een partner had gevonden, zo zou zij hem tenminste niets kwalijk kunnen nemen.

Met stevige passen vol zelfvertrouwen stapte hij op haar af en verkondigde zijn aanwezigheid door haar rug tegen zijn borst aan te drukken door zijn hand op haar onderbuik te plaatsen. Zijn lippen zweefden bij haar oor en met de hese stem die hij de hele avond al hanteerde sprak hij: “Ik weet welke naam u draagt wanneer uw masker verdwijnt, mademoiselle en u dient de mijne ook te herinneren.” Vervolgens liet hij haar gewichtloze lichaam over zijn linkerarm vallen, terwijl zijn rechterhand haar hoofd ondersteunde en haar lippen met zijn eigen beroerde.

Anders.

Dat was al wat hij haar lippen kon noemen; anders. Niet zozeer beter, maar rijper, harder, vuriger. Het zorgde ervoor dat hij zijn ogen sloot en even genoot van het moment dat zij één waren, hoewel het anders één was dan voorheen. Een gebrek aan adem bracht hem terug naar de realiteit; zonder verdere omhaal zette hij het vrouwelijk wezen op haar voeten, knikte even naar haar partner en liet zich toen weer opnemen in de dansende menigte. Hij had de zin noch de tijd om na te denken over de veranderde passie tussen hem en zijn vriendin. Nu wilde hij enkel zijn bij zijn verboden vrucht.

Het was verrassend hoe snel hij de deuren van de Grote Zaal had bereikt, misschien zou hij Satine niet te lang hebben laten wachten. Misschien zou zij er nog staan, onaangeraakt door de vieze honden die zich achter elk mannelijk masker bevonden. Misschien was zijn geluk volledig terug gekeerd en zou zij daar staan. Zijn voeten raakten de eerste treden en hij liet zijn bruine ogen over de trap glijden.

((Okay, Nicholas denkt dus dat het meisje met de zwarte bloem op haar hoed  Lesley is.))

Het ene moment was Amethyst nog aan het flirten met de Rode Dood, een ogenblik later werd Rowan gedwongen om haar na te kijken terwijl ze van hem wegliep, op zoek naar ander gezelschap. Hij moest haar lippen onthouden om haar terug te vinden, had ze hem gezegd, maar dat was geen afscheidszin die hem bevredigde. Waarom was ze plots vertrokken, net op het moment dat hij beslist had om de rest van de avond bij haar te blijven, ondanks zijn twijfels? Had hij iets verkeerds gedaan? Maar wat dan? Op het moment dat hij zijn twijfels uitdrukte, had dat haar net meer geïnteresseerd in hem gemaakt.

Veel te veel vragen en geen antwoorden spookten door zijn hoofd, maar hij kreeg niet de tijd om er over na te denken. Het liefst was hij aan de kant gaan zitten om even rustig na te denken over alles wat hem die avond overkomen was, maar een ander meisje stapte naar hem toe en sprak hem aan. Ze droeg een zwart met witte hoed met een grote bloem op en een masker met zwarte pluimen. De jurk die ze aanhad, reikte tot aan haar enkels. Ze vroeg hem ten dans en enigszins tegen zijn zin ging Rowan op zijn verzoek in. Ze stelde zich voor als Aphrodite, de godin van de liefde. Rowan glimlachte een beetje geforceerd.

“Eerst de godin van de wijn en nu de godin van de liefde,” zei hij. “Zijn godinnen dan zo geïntrigeerd door de Rode Dood?”

Hij bleef in zijn rol, maar de fun was er wel een beetje af nu Amethyst haar interesse voor hem verloren leek te hebben. De passie die in zijn dans met haar had gelegen, was totaal afwezig in zijn dans met de godin van de liefde. Bovendien werd de dans bruusk onderbroken door een jongen die uit het niets opdook en het meisje kuste en toen de zaal verliet.

Rowan kon amper geloven wat hem overkwam en wreef even in zijn ogen om te checken of hij niet in slaap was gevallen. Te laat besefte hij dat hij lenzen droeg. Zijn rechteroog begon meteen te tranen toen de lens geïrriteerd raakte door zijn aanraking.

“Even mijn lens goedsteken,” zei hij tegen het meisje en zonder om te kijken liep hij de zaal uit, in de richting van de toiletten.

Hij zuchtte opgelucht toen hij de drukte van de zaal uitwas en de eenzaamheid van de toiletten had opgezocht. De avond verliep totaal anders dan hij verwacht had. In het begin had hij gedacht: beter, maar zijn geluk was van korte duur geweest. In de spiegel zag hij dat één van de toilethokjes achter hem op slot was. Hij besteedde er geen aandacht aan. Hij zette zijn masker af en verwijderde de irriterende lens. Nadat hij ze terug had ingebracht, plensde hij koud water in zijn gezicht en zette hij zijn masker terug op. Nadenkend bleef hij naar zijn eigen spiegelbeeld staren, niet in staat om zich terug naar de drukte van de zaal te begeven. De godin van de liefde moest maar iemand anders zoeken om mee te dansen, hij had er geen zin meer in.

Apollo. De God van de poëzie en muziek. Dat beloofde wat. Als hij net zo romantisch was als Apollo zelf, zou dit een leuke avond worden. Nicholas verdween steeds verder in haar gedachten, en haar gedachten werden steeds meer gevuld met Apollo. Met zijn sprankelende blauwe ogen en het toeval dat hun maskers zo perfect bij elkaar kleurden.

Zijn armen omwikkelden haar middel, maar zijn blik bleef op haar ogen gericht. Hij had haar gevangen in zijn prachtige ogen. Ze was een gevangene. Zijn gevangene.

Waarom ben ik zo makkelijk te veroveren?

Natuurlijk spookte het feit dat Nicholas hier ook was door haar hoofd, maar niet zo erg als de gedachte aan wat er allemaal kon gebeuren.

‘‘Misschien kijkt u beter dan uw medemens. En bent u een geluksvogel. Maar ik heb ook geluk vanavond.’’

Een glimlach krulde haar mond, maar haar blik veranderde snel door iemand die zich door de mensenmassa heen wurmde. Zijn ogen fonkelden net zoals die van Nicholas. Maar dat kon toch niet? Nicholas zou niet iemand anders buiten haar zoenen. Het was Nicholas vast net. Het was iemand anders.

Ze lachte weer naar Apollo en danste nog altijd met hem. De gedaante die nu maakte dat hij wegkwam liet ze gaan. Het was Nicholas niet.

‘‘Ik hoop dat deze avond fantastisch zal worden. Al denk ik dat wel, met zo’n verschrikkelijk geweldige man aan mijn arm.’’ zei ze.

Wie hij was wist Lesley niet, ook niet hoe oud hij was of in welke afdeling hij zat. Maar ze wist wel dat hij haar in zijn macht had.