20 jaar Harry Potter! Hoe lang ben jij al fan?
Al 20 jaar!
Tussen 15 en 20 jaar
Tussen 10 en 15 jaar
Tussen 0 en 10 jaar
» Bekijk stand «


Kies:

Download het van Microsoft

RSS Feed


Twitter

 

Harry Potter en de Orde van de Feniks

Op woensdag 27 juni 2007 werden enkele mensen van Dreuzels uitgenodigd op het hoofdkantoor van EA Games, gelegen te Schiphol-Rijk. Daar mochten ze het nieuwe spel op verschillende consoles spelen. Na afloop kregen ze ook 2 gratis games naar huis! Heel erg bedankt daarvoor, EA Games! Jonas, een van de personen die toen mee geweest is, heeft nu een review over het vijfde HP game geschreven.

29/08/2007 *

Review Harry Potter en de Orde van de Feniks

“Wingardium Leviosa!” Zoef, een bank vliegt door de lucht, net op het hoofd van een nietsvermoedende Zwadderaar. Bij het neerzetten raak ik nog wel een Huf en twee Raafjes die net een spelletje Toverschaak aan het spelen zijn, maar ach, zolang het geen Griffoendor is, ben ik tevreden…

Freedom for all!

Natuurlijk draait het hele spel niet rond het zwaaien met banken, noch krijg je er punten voor. (Het levert wel sporadisch een grappige opmerking op, zoals “Waarom zijn ze zo gemeen?” of “Wacht maar tot mijn vader dit hoort, hij heeft veel contacten bij het Ministerie!”; die laatste natuurlijk steevast van een zwadderaar) Neen, als ik het spel in een woord zou moeten samenvatten is het wel: Vrijheid. Alles wat je mistte is deel vier en al aanwezig was in de andere delen, vind je hier terug. In grotere mate.
Zweinstein is een groot level, dat wil zeggen dat je van bijvoorbeeld het boothuis tot aan de Griffoendor Leerlingenkamer kan wandelen (of lopen, hetgeen je het liefst hebt) zonder ook maar een laadscherm tegen te komen. Dit heeft echter geen invloed op de laadtijden van de levels, die nauwelijks te merken zijn. Want er zijn wel degelijk laadschermen, als je naar het Grimboudplein gaat bijvoorbeeld.

Oblivion-gevoel

Obliviwatte? Oblivion** is misschien wel het beste spel van 2006, en -in mijn bescheiden mening- ook de beste RPG aller tijden. Je had een eigenlijke hoofdquest en tientalle kleinere sidequests. Je kon echter volledig zelf beslissen in welke volgorde je dit deed, een ongelooflijke vrijheid dus. Zowel in quests als in de –volledig non-liniaire- wereld.
Euh, HP5 dus… Net als in Oblivion ben je vrij om te kiezen welke taak je het eerst volbrengt. Niet altijd, maar bijvoorbeeld wel als je de SvP-leden moet gaan zoeken. Dit zijn er immers vierentwintig en elk heeft een eigen quest die je moet volbrengen. Zo kan het goed zijn dat je met negen quest tegelijk bezig bent. Nog een extra troef om het vrijheidgevoel te vergroten.

“Psst, is dat de stem van Rupert Grint niet?”

Jawel, diegene die het spel in het Engels spelen zullen zien …er… horen dat een heleboel acteurs –tweeëntwintig als ik het me goed meen te herinneren- hun personages hebben ingesproken, waaronder Rupert Grint; In het Nederlands valt dit natuurlijk helemaal niet op. Het is trouwens de bedoeling van EA om tegen de zesde game nog méér acteurs te klissen. Of beter gezegd hun stemmen. Ik kijk er alvast naar uit!
De rest van de soundtrack blijft wel behouden als je afwijkt van het standaard Engels, zo zal een beetje HP-fan onmiddellijk ‘Hedwigs Theme’ herkennen. Iets wat je natuurlijk meteen helemaal in die HP-sfeer brengt. De rest van de soundtrack is goed genoeg, niet uitzonderlijk, maar wel veel beter dan de gemiddelde adventure.

The dark side of the … er.. magic!

Allereerst is er, en dat is blijkbaar een overblijfsel uit de laatste games, de gebrekkige besturing. De besturing is niet moeilijk om te onthouden, maar dat is dan ook de enige goede kant. Om de besturing in een woord samen te vatten: Console-port! Je hebt het gevoel alsof je een consolegame speelt met toetsenbord en muis. De camera veranderd continu van richting, je kan niet –of enorm moeilijk- rondkijken met je muis en het richten met je toverstok kan alleen als je met je toetsenbord de doelen selecteert. (Het proberen met je muis zou een geweldig verhaallijn zijn voor de vierde ‘Mission Impossible’) Neen, ik weet dat ze maar een zeer beperkte tijd hadden, maar hier hadden ze toch wat meer moeite voor mogen doen. Het speelt niet echt aangenaam, al went het na een tijdje wel een beetje. Maar goed, het is al een stap vooruit gezien de vierde game, en als ze zo blijven voortwerken wordt de zevende –en laatste- game een pareltje.
Grafisch zit de Orde van de Feniks deftig in elkaar. Je kan alle personages (en niet enkel de hoofdpersonages) duidelijk herkennen en Zweinstein is –mede door haar uitgestrektheid- gewoon magisch. En dat is net waar de graphics voor dienen. Niemand heeft er wat aan om een wereld alla Crysis of Oblivion te zien. Mensen die een Harry potter game kopen doen dat omwille van de sfeer die ze zelf eens willen meemaken. Grafisch is het geen pareltje, maar het doet waarvoor het gemaakt is: sfeer scheppen!

Tovenaarskaarten, smekkies en...

beloningspunten! In iedere HPgame zat altijd al een soort van beloningssysteem. In de eerste games had je de te verzamelen tovenaarskaarten, daarna kwamen smekkies en nu heb je een verborgen hal vol met allerhande ‘rommel’. Die ‘rommel’ wordt geactiveerd na het behalen van bepaalde doelstelling die variëren van ‘Versla de kampioen van Zwadderich met toverschaak’ tot ‘Behaal x aantal beloningspunten’. Eenmaal geactiveerd kan je ze zoveel bekijken als je wilt. Jawel, je las het goed: bekijken. Het zijn immers grotendeels making-off interviews, artwork, en dergelijke. Als spelbonus worden je spreuken met elk level dat je stijgt net ietsje krachtiger. Vooral handig voor alle gevechten op het einde.

Conclusie

‘Harry Potter en de Orde van de Feniks’ is een zeer vermakelijke game, zo mogelijk de beste van de hele serie. Het bied een lange speelduur, variatie in de omgevingen en –natuurlijk- de traditionele Harry Potter sfeer. Ondanks kleine minpuntjes als een ronduit belachelijke camera en een oncontroleerbare muis; is deze game een must-have voor iedere Harry Potterfan.

Gameplay: 18/20
Graphics: 7/10
Sound: 8.5/10
Besturing & camera: 1.5/5
Sfeer: 4.5/5

Overall: 8/10

* Mijn excuses voor de late publicatiedatum van deze review, maar door tal van hardwareproblemen (lees: Ontplofte 3D-kaart met een garnituur van geflambeerde harde schijven, overgoten met een heerlijk sausje van gesmolten kabels en stukjes ventilator) heb ik de game niet eerder kunnen uitspelen. En dat is altijd wel zo netjes als je een review gaat schrijven. Nogmaals mijn excuses dus.

** Als je Oblivion (The Elder Scrolls IV) niet kent, spring uit je bureaustoel recht op je fiets en spurt naar de dichtstbijzijnde gamewinkel en koop het. Na een paar uurtjes te hebben gespeeld ben je vrij om terug te keren naar deze review, iets wat je trouwens erg moeilijk zal vinden.

*** Met dank aan Haldir om op te merken dat ik nog geen cijfer had gegeven.

Jonas, 29 augustus 2007

www.hetpelgrimshuis.nl