Wat is je favoriete Fabeldier uit de film?
Boomtrul / Bowtruckle
Delfstoffer / Niffler
Thunderbird
Swooping Evil
Occamy
Erumpent
Anders...
» Bekijk stand «


 25-02-2017
» Jarig vandaag «

James en Oliver Phelps (31)
Acteurs, Fred en George Wemel in de films


Kies:

Download het van Microsoft

RSS Feed


Twitter

Review van de allerlaatste Harry Potter game:
Harry Potter en de Relieken van de Dood - part 2

Momenteel is de allerlaatste Harry Potterfilm in de bioscoop te zien. Net als bij de film had ik hoge verwachtingen van het spel. En net zoals in de boeken is ook het spel veel duisterder geworden.
Leuke uitstapjes naar Zweinsveld behoren tot het verleden. Harry, Ron en Hermelien kunnen niet meer gaan en staan waar ze willen. Integendeel, ze moeten vechten voor hun leven en dat van vele anderen.

De Harry Potterfans zijn volwassener geworden en willen een spel met uitdagingen, spannende duels en gevechten. En aan gevechten is geen gebrek in deze game.
Het spel start in het midden van Zweinsveld, waar je meteen al tientallen Dooddoeners en Bloedhonden van je af moet schudden. Je zou denken dat je uit stapels spreuken kunt kiezen, maar niets is minder waar. In het begin van de strijd beschikt Harry slechts over één spreuk waarmee hij zich kan verdedigen. Hij moet keer op keer van achter een muur of andere schuilplaats zijn vijand weten neer te schieten. Ja, "schieten", want daar lijkt het het meeste op. Alle spreuken zijn te vergelijken met wapens. Bij de ene spreuk moet je meerdere malen schieten voordat de vijand neergaat, bij een ander voldoet één schot en nog een andere spreuk knalt vier Dooddoeners tegelijkertijd neer. Het feit dat Harry de spreuk slechts heel zelden luidop uitspreekt, zorgt ervoor dat het spel een beetje op een shootergame gaat lijken.

Het spel is verdeeld in "kleine" levels, al is dit niet helemaal waar. Sommige levels zijn uitgespeeld in tien minuten en bij andere heb je dan weer bijna een half uur nodig. Het grootste deel van de tijd ben je bezig met het verslaan van de honderden - zo lijkt het wel - Dooddoeners en Bloedhonden.
De meeste 'opdrachten' tijdens de levels zijn vrij duidelijk, maar toch zit je zo nu en dan eens met de handen in het haar. Af en toe raak je de weg kwijt en dit heeft EA mooi opgelost. Na een tijdje ronddwalen kom je ergens wel een soort rookzuil tegen. Deze rookzuilen leiden je (van zuil naar zuil) door een level heen zonder dat je al te lang vast blijft staan.

In deze game mag of moet je ook aan de slag met andere personages. Zo komen Ron, Hermelien, Marcel, Ginny, mevrouw Wemel, Daan Tomas en professor Anderling allemaal aan de beurt. Kiezen is jammer genoeg niet mogelijk; als het moment er is, moet je met het personage de opdracht behalen en daarna terug in de huid van Harry kruipen.

De hele game draait net als de film en het boek om het verslaan van de slechteriken, en dit kan je nogal snel beu zijn. Elk level opnieuw moet je er handen vol verslaan, en ook al is het telkens op een nieuwe plaats en is de situatie net ietsje anders... Dooddoeners neerschieten blijft Dooddoeners neerschieten. Veel variatie in uiterlijk is er ook niet. Er zijn welgeteld twee verschillende Dooddoeners en drie verschillende Bloedhonden. Dat is al eentje meer dan de vorige, maar nog steeds bar weinig. Persoonlijk had ik graag heel wat meer verschil gehad. Je weet nooit echt of je iemand daadwerkelijk hebt uitgeschakeld, want de persoon ernaast, erachter of drie meter verderop ziet er exact hetzelfde uit.

Op sommige momenten, tijdens het spelen van de game, voelde ik me een sniper. Ik lag op de loer, wist dat ze zouden komen en wachtte tot het moment waarop ik ze genadeloos neer kon knallen. Ze hadden het spel net zo goed tussen de oorlogsgames kunnen leggen, want iemand die Harry Potter niet kent - al zou het een grote schande zijn - zou vast geen verschil merken.

De gameplay van deze game ligt stukken hoger dan die van de vorige.
Zo nu en dan blijf je wel eens ergens vasthaken omdat je camera zich niet snel genoeg aanpast, en vijanden die te dicht bij je staan kun je maar moeilijk uitschakelen. Maar over het algemeen valt het heel goed mee. De graphics zijn ook veel beter dan een doorsnee WOII-game en veel hoger dan het vorige HP-spel.
Ik merkte ook op dat er veel minder glitches waren deze keer; eens tijdens een gevecht in de trappenhal van Zweinstein, verder zelden of nooit.

De duur van het spel hangt een beetje af van je gamevaardigheid. Ik deed er net geen vier uur over op 'Easy'. Het spel kun je op drie niveaus spelen, dus je kunt het een paar keer opnieuw doen op een andere moeilijkheidsgraad.
Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 2 is een aanrader voor iedereen die van actie en shooting houdt. Wie op zoek is naar het HP-gevoel (rondsluipen in gangen en stiekeme uitstapjes naar Zweinsveld, of toverdrankjes brouwen), is eraan voor de moeite. Het spel is af te raden voor kinderen jonger dan 12 en personen die absoluut niet in de roos kunnen schieten.

Mijn score voor deze game:
Gameplay; 7
Graphics: 8
Sound: 8
Totaal: 7+

Door forummoderator Nathalie (dreuzel fan),
gespeeld op de Wii

www.hetpelgrimshuis.nl