20 jaar Harry Potter! Hoe lang ben jij al fan?
Al 20 jaar!
Tussen 15 en 20 jaar
Tussen 10 en 15 jaar
Tussen 0 en 10 jaar
» Bekijk stand «


Kies:

Download het van Microsoft

RSS Feed


Twitter

Ciran, 26/12/2010

Review Harry Potter en de Relieken van de Dood

Voor dit zevende en op één na laatste Harry Potter spel is dit keer geprobeerd om een heel andere kant op te gaan. Geen Zweinstein om in rond te dwalen, geen puzzeltjes, geen vrijheid om de magische omgeving te verkennen. Logisch, want in het boek gaat het er een beetje hetzelfde aan toe. De luchtige, wat humoristische sfeer op de magische school is omgeruild door grimmige omgevingen. Wat kan je dan wel vinden in deze game? Veel Dooddoeners en ander gespuis. Het spel is vooral omgetoverd tot een soort Harry Potter schietspel.

Het spel laat er geen gras over groeien en na een kleine scene met Voldemort stort de speler meteen, zonder al te veel uitleg, in een luchtgevecht met de Dooddoeners. Met Harry in het zijspan van Hagrid’s motor probeer je de Dooddoeners uit de lucht te halen met de verlammingsspreuk Stupefy (Paralitis). Ondanks dat je behoorlijk snel in de actie gegooid wordt, is dit ook wel een handig begin. Je kunt hierdoor alvast wat kan oefenen met de knoppen en de camera.

Het spel behoudt zijn snelle tempo. Nadat Harry wakker wordt van zijn vorige avontuur in de lucht, is het meteen de dag van de bruiloft. Vanaf hier begint het spel echt. Het overgrote deel van het spel zal je in gevecht zijn met Dooddoeners, Bloedhonden (Snatchers), Pixies of Dementors. Je kijkt over de schouder van Harry en vuurt allerlei spreuken af op je vijanden. Hoe meer je verslaat, hoe meer Experience Points je zult krijgen en Harry’s level zal stijgen. Hierdoor worden je spreuken krachtiger. Je begint ook met Stupefy als je enige spreuk, maar hoe hoger je level, hoe meer spreuken je zult leren. Al kan je sommige spreuken ook vinden in je omgeving
Je vijanden zullen af en toe verschillende toverdrankjes laten vallen, waarmee je health kan terugkrijgen of als je mazzel hebt vind je zelfs een flesje Felix Fortunatis!
Op het scherm is overigens weinig te zien; geen health bar of magic bar. Het enige waar je uit af kan leiden dat je snel knock-out zal gaan is dat de kleuren in het scherm verdwijnen. Wordt het helemaal zwart wit, dan is het game over en begin je opnieuw met de missie. Dit is wel zo handig, aangezien de camera af en toe nog wel kuren heeft. Je wilt dus eigenlijk zo min mogelijk in je scherm hebben als je wordt aangevallen door een troep Dooddoeners.

Een leuke toevoeging is dat Harry zijn Onzichtbaarheids mantel kan dragen en zo langs Dreuzels en Dooddoeners kan sluipen. Pas wel op, want je kan de mantel niet al te lang achter elkaar gebruiken. Onderin het scherm zie je het teken van de Relieken, die Harry’s stressmeter voorstelt. Als je te lang rondloopt met de mantel wordt het teken rood en moet je ergens of ongezien de mantel even afdoen, of even stilstaan en zorgen dat het teken weer rustig blauwig wordt. Ook aan Harry zelf merk je de stress. Als je met hem onder de mantel voort schuifelt hoor je zijn jachtige ademhaling.

Af en toe wordt de verhaallijn even abrupt stilgelegd voor een ‘encounter’. Je krijgt er drie die je in willekeurige volgorde mag afronden. Zo moet je bijvoorbeeld Muggleborns, (NL: Dreuzeltelgen) redden. Of je zien te redden in het hol van een Hongaarse Hoornstaart.
Het is misschien een leuke toevoeging, maar de encounters komen op nogal vreemde momenten in het spel. Hierdoor wordt de verhaallijn ruw onderbroken en haalt het je eventjes uit het spel. Het lijkt zo meer op vulling voor de game. Er komt geen Hoornstaart voor in het boek en verder is het vooral veel van hetzelfde: Dooddoeners verslaan.

Het duistere van het boek wordt wel goed in de game naar voren gebracht. Je bent constant in gevaar door allerlei vijanden en je zal je in niet al te vrolijke omgevingen begeven. Zelfs de eerdergenoemde nerveuze ademhaling van Harry onder de mantel geeft een gevoel van spanning. Je mag tenslotte niet gezien worden. Een leuke aanvulling is ook dat zelfs als je het menu opent je nare geluiden van angstkreten hoort.

De game is, naar mijn mening, wel een stuk langer dan zijn voorgangers, wat ik zeker een pluspunt vind. Als je lekker doorspeelt, alles wilt verzamelen en al je vijanden wilt verslaan, dan ben je wel even zoet met het spel.
Als je het spel hebt uitgespeeld kan je nog verder spelen met de Challenges. Hierbij moet je bijvoorbeeld zo snel mogelijk ongezien naar Ombers kantoortje in het ministerie, of alle Dooddoeners verslaan. Je score of tijd kan je dan online zetten of voor je Playstation vrienden, zodat ze kunnen vergelijken.
Ook de Playstation trophies die je kunt verzamelen met het spel, zorgen er voor dat je na één keer spelen nog niet klaar bent. Als je een toegewijd verzamelaar bent moet je het spel minstens drie keer uitspelen, namelijk op de moeilijkheids niveaus: Easy, Normal en Hard.

De negatieve punten vond ik vooral de gameplay die nogal van hetzelfde is. Na een poosje heb je het ook wel gezien met spreuken afvuren op vijanden en het spel brengt niet veel nieuws, wat het dus wat saai maakt. Je hebt ook niet erg veel vrijheid, zoals in de vorige games. Verder kreeg ik niet het idee dat er al te veel tijd in is gestoken. Behalve de weinige afwisseling in gameplay, zat in de Dooddoeners en Bloedhonden zat ook weinig variatie, waardoor je steeds dezelfde mensen verlamde of ontwapende.
Om deze punten zou ik de game dus een 6 geven. Als negatieve punten de weinige variatie in gameplay, vrijheid en vijanden. Als positieve punten, de game is best lang en biedt na het uitspelen ook nog replay waarde. De onbezorgde sfeer van Zweinstein die ik miste, was in het boek eigenlijk ook al niet aanwezig, dus de makers hebben dat wel mooi gevolgd.

Door Ciran, gespeeld op de PS3

www.hetpelgrimshuis.nl