20 jaar Harry Potter! Hoe lang ben jij al fan?
Al 20 jaar!
Tussen 15 en 20 jaar
Tussen 10 en 15 jaar
Tussen 0 en 10 jaar
» Bekijk stand «


Kies:

Download het van Microsoft

RSS Feed


Twitter

 

Extra: Personages

Hier zijn een paar stukjes (en beetjes) van de aantekeningen van JK Rowling die jullie wel interessant zouden kunnen vinden; sommige scčnes die eruit zijn gehaald, een paar extra details over sommige personen en wat absoluut onbruikbare informatie waarvan ze dacht dat ze het er toch maar bij zou stoppen. Er is meer, waar dit vandaan komt. Ze heeft veel aantekeningen.

Knikkebeen
Ik ben niet overdreven dol op katten. Net als Hagrid, ben ik allergisch voor ze en geef ik veel meer de voorkeur aan honden. Er was echter een uitzondering. Toen ik in Londen werkte, eind jaren 80, at ik op zonnige dagen mijn lunch altijd dichtbij op een plein en een grote, pluizige, rode kat die eruit zag alsof hij met z’n gezicht in een muur gerend was, liep altijd tussen de zonnebaders door; ik veronderstel dat hij in een huis in de buurt woonde. Ik ben nooit dicht genoeg in de buurt gekomen om mezelf een astma aanval te bezorgen, maar ik raakte op afstand zeer gehecht aan deze kat die tussen de mensen om hem heen sloop, verachtend kijkend, en weigerde geaaid te worden.
Toen ik besloot Hermelien een ongewoon intelligente kat te geven, gaf ik hem de verschijning van dit trotse dier, met de wat onzorgvuldige oneerlijke toevoeging van kromme poten.
Knikkebeen is, zoals iedereen die ‘Fabeldieren en Waar ze te Vinden’ heeft gelezen wel geraden zal hebben, half Kwistel. En als je niet weet wat een Kwistel is, moet je snel naar de winkel gaan en “Fabeldieren en Waar ze te Vinden’ kopen (alle opbrengsten worden gebruikt om sommige van de armste kinderen in de wereld te helpen).

Gladianus Smalhart
Ik heb slechts een keer iemand afgeschilderd die ik ontmoet heb en, onwaarschijnlijk als het lijkt te zijn, het resultaat was Gladianus Smalhart. Ik verzeker je dat de persoon op wie Gladianus was gebaseerd zelfs onaangenamer was dan zijn fictionele tegenhanger. Hij vertelde geweldig grote leugens over zijn verleden, die allemaal bedacht waren om aan te tonen wat een fantastisch, moedig en briljant persoon hij wel niet was. Misschien geloofde hij niet echt dat hij zo geweldig was en wilde hij compenseren, maar ik ben bang dat ik nooit zo diep gegraven zou hebben.
Jullie zouden kunnen denken dat het gemeen van me was om hem als Gladianus Smalhart af te schilderen, maar jullie kunnen rusten met de verzekering dat hij het absoluut nooit zal raden. Hij is nu waarschijnlijk aan het vertellen dat hij de inspiratiebron voor Albus Perkamentus was. Of dat hij de boeken heeft geschreven, maar dat hij mij de aftiteling gaf, uit vriendelijkheid.

Hermelien Griffel
In de oude dagen was de vraag die mij het meest gesteld is, ‘Hoe spreek je het meisje haar naam?’ Zoals ik verwacht zal het je opgevallen zijn dat ik het antwoord op deze vraag op een sluwe manier heb verwerkt in “De Vuurbeker’, toen ik Hermelien aan Victor Kruml liet uitleggen hoe je het correct moet zeggen: Her – my – o – knee. Ik hoorde ‘Her – moyne’ erg veel, maar mijn favoriet verkeerde uitspraak ooit was ‘Hermy – one.’ Ik denk dat ik het leuker vind dan de correcte uitspraak.
In het schemerige en verre verleden was Hermeliens achternaam ‘Puckle’, maar het paste absoluut niet bij haar en het is snel veranderd in iets dat een beetje minder onnozel was.
Hermeliens verjaardag is op 19 september.
Toen we “De Steen der Wijzen’ aan het doornemen waren, wilde mijn uitgever de scčne waarin Harry, Ron en Hermelien met de trol vechten eruit halen. En hoewel ik de meeste kleinere dingen die hij weg wilde laten had toegestaan, discussieerde ik hard voor deze scčne. Hermelien, de arme meid, is zo verschrikkelijk irritant in het begin van ‘De Steen der Wijzen’ dat ik het echt nodig vond om iets (letterlijk) groots te doen om haar samen te brengen met Harry en Ron.
Ik heb vaak gezegd dat Hermelien een beetje op mij lijkt van toen ik jonger was. Ik denk dat ik door anderen gezien werd als een verschrikkelijke, kleine betweter, maar ik hoop dat het duidelijk is dat onder Hermeliens gezwoeg erg veel onzekerheid en een grote angst om te falen zit (zoals te zien is bij haar boeman in “De Gevangene van Azkaban’).

Haast Onthoofde Henk
In het eerste kladje van ‘De Geheime Kamer’ zong Henk een zelfgeschreven ballad waarin hij uitlegde hoe zijn hoofd er (bijna) was afgekomen. Mijn uitgever was niet gek van dit lied en dus schrapte ik het. Hoe dan ook, voor degenen die nieuwsgierig zijn, is hier het verhaal van Henks onthoofding in zijn eigen ontroerende woorden.

Het was een fout die elke tovenaar, die moe en verrast was, had kunnen maken,
Een onbenullige fout en toen tot mijn schrik,
Stond ik opeens voor de beul.
Helaas voor de avond dat ik Lady Grieve ontmoette,
Een wandeling makend door het park in de schemering.
Ze had het idee dat ik haar tanden kon rechtzetten,
Maar het volgende moment groeide er een slagtand uit haar.
Ik schreeuwde door de nacht dat ik haar snel weer beter zou maken,
Maar het proces van justitie was laks,
Ze brachten het hakblok naar buiten, maar waren de rots kwijtgeraakt,
Waarmee ze gewoonlijk de bijl slepen.
De volgende dag bij dageraad,
Zei de priester met een wanhopig gezicht,
Dat ik moest proberen niet te huilen,
“Je kunt gewoon zo komen, nee, je hebt geen hoed nodig,”
En ik wist dat mijn einde nader moest zijn.
De man in het masker, die de trieste taak zou hebben,
Om mijn hoofd van mijn nek af te hakken
Zei: “Henk, als je alsjeblieft op je knieën wilt gaan zitten.”
En ik veranderde in een brabbelend wrak.
“Het kan een beetje klemmen,” zei de onhandige sukkel
toen hij de bijl omhoog zwiepte.
Maar, oh, het botte blad, het maakte geen verschil,
Mijn hoofd zat nog steeds absoluut op mijn nek.
De beul bleef hakken en kappen en slaan,
“Het zal niet lang duren,” verzekerde hij me.”
Maar snel ging het niet en de achterlijke stommeling
Deed er 45 klappen over voordat hij me vloerde.
En dus was ik dood,
Maar mijn oude trouwe hoofd,
Zag nooit de kans me te verlaten.
Hij leeft nog steeds voort, dat is het einde van mijn lied.
En applaudisseer nu alsjeblieft, anders doe je me verdriet.

Een paar willekeurige feiten over de familie Wemel.
Ron was de enige van de drie hoofdpersonen van wie de achternaam nooit verandert is; hij was een ‘Wemel’ van het begin tot het eind. In Groot Brittanië en Ierland heeft de wezel een slechte reputatie als een ongelukkig, zelfs kwaadwillend dier. Sinds mijn kindertijd heb ik echter een grote voorliefde voor de familie marterachtigen (otters, wezels, stinkdieren etc.); ze zijn niet zo kwaadwillig als er van ze gesproken wordt, naar mijn mening.
Er zijn ook veel voordelen die verband leggen met roodharige mensen en de meeste nemen aan dat ze op een of andere manier pech hebben (Judas Escariot had toevallig rood haar), maar dit is nonsens; toevallig vind ik rood haar leuk, net als wezels. Maar toch was het nooit mijn bedoeling hem zo op Sean te laten lijken, toen ik Ron eenmaal op papier had, gedroeg hij zich vaak als mijn oudste vriend, die zowel erg grappig is, als heel erg loyaal Hoe dan ook, er zijn ook aanzienlijke verschillen tussen Ron en Sean. Ik heb slechts een keer een karakter afgeschilderd naar aanleiding vaan een echt bestaand mens (zie Gladianus Smalhart); verder zijn de personen overal, al zou ik zo nu en dan een karakter van een echt persoon geleend kunnen hebben, voor tenminste 90% verzonnen.
Voordat ze trouwde was mevrouw Wemel Molly Proster. Zoals je kunt opmerken in een hoofdstuk van “De Steen der Wijzen’, heeft ze dierbare familieleden verloren aan Voldemort.
Arthur Wemel is één van drie broers. Ginny (haar hele naam is Ginevra, niet Virginia), is het eerste meisje is het eerste meisje dat geboren is in de Wemel familie sinds verscheidene generaties.
Fred en George zijn geboren – hoe kan het ook anders – op 1 april.

www.hetpelgrimshuis.nl