Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <17/18><AF> You don't know everything(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 3 Volgende >>
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Onderwerp: <17/18><AF> You don't know everything
    Geplaatst op: 29 mei 2017 om 19:52
You don't know everything
A TrevLila story

“Huize Hathaway.” Lila Lelia had de brandstof nog maar nauwelijks in de haard gegooid, of ze voelde zich al duizelig worden. Huiskamers, hallen en kroegen kwamen in zo’n rap tempo achter elkaar dat haar geïrriteerde hoofd nog erger ging bonzen. Ze had die nacht amper geslapen. Elke keer dat haar ogen dicht vielen, zag ze Trevor voor zich.

Er waren duizenden vragen bij Lila op komen borrelen toen ze Trevor Hathaway opeens in haar huis had aangetroffen. Toen hij haar had toegesnauwd dat hij overal liever wilde zijn dan in Villa Unger, voelde het als ieder andere nachtmerrie die ze sinds de zombie-uitbraak had.

Een logeerkamer met een slot erop.

Met die woorden was hij de trappen opgestormd. Het liefst was ze hem daar en dan achterna gerend, maar ze stond als aan de grond genageld. Haar stem echoede in de lege en kille gang toen ze tegen het opdwarrelde stof had gefluisterd dat ze van hem hield. Toen haar benen eindelijk dienst wilde doen en ze hem vermoeid achterna was gegaan, was Trevor nergens te bekennen. Half bang dat hij er weer vandoor was proberen te gaan, was ze naar het einde van de gang gelopen, de enige logeerkamer op de eerste verdieping. Haar opluchting was groter dan ze ooit zou bekennen toen ze een spleetje licht onder de deur van de logeerkamer zag komen.

Die opluchting was al gauw verdwenen toen ze de kamer vanochtend leeg aantrof. Boos op zichzelf was ze naar haar eigen slaapkamer gesneld en had diep achterin haar kast een bakje Brandstof opgedoken. Als kind had Lila al de gewoonte aangeleerd om zoveel mogelijk in haar kamer te verstoppen, om te voorkomen dat haar broer alles voor haar neus weggraaide. Of het nou om Chocokikkers of om een bakje mestkevers ging.

Met een bonk kwam ze op een onbekende vloer terecht. Lila was zo in gedachten verzonken geraakt, dat ze helemaal niet opgelet had waar de haard haar naartoe bracht. Haar zicht was onscherp, half door haar koppijn en half door de zwarte vegen van de haard. Voorzichtig krabbelde ze omhoog, met haar schouder steunend aan de schacht van de haard. De woonkamer begon langzaam meer in focus te raken en voor haar doemde een figuur op met lang, krullend haar.

“Trevor?” fluisterde ze, terwijl ze haar vingers tegen haar tempel duwde in de hoop dat daardoor de hoofdpijn weg zou gaan. “Trevor, het spijt me.”


IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 31 mei 2017 om 13:18
“Trevor zit op z’n kamer en komt er eerst voorlopig ook niet uit, lijkt me.”
Damien stak zijn hand uit om de verdwaasde Lila omhoog te helpen. Ze was zomaar uit de haard komen rollen, zonder enige aankondiging. Nu had Trevor de avond ervoor precies hetzelfde gedaan, maar het bleef een tikje onbeleefd. Toch mocht ze van geluk spreken dat er iemand beneden was geweest, want Trevor had het zeker niet op prijs gesteld als ze zijn kamer binnengevallen was, welke excuses ze hem ook wilde maken. Als geen ander wist Damien dat zijn broer niet aan tweede kansen deed.
De donkere vegen op haar gezicht constrasteerden met de strakke, moderne witte muren van de woonkamer, waar slechts twee immense, abstracte schilderijen aan sierden. Blijkbaar was ze door een paar smerige haarden gereisd op haar weg naar de Hathaways, want hun haard werd altijd goed onderhouden. Met een Santitato liet Damien zwijgend het vuil van Lila’s kleren en de eikenhouten vloer verdwijnen.
Onderzoekend keek hij haar aan, niet goed wetend hoe hij zich tegenover haar moest opstellen. Hij had geen idee wat er allemaal gebeurd was bij de Ungers toen Trevor daarnaartoe gevlucht was; alleen maar dat er iets compleet mis was gegaan. Hun moeder had hem er ’s ochtends weer vandaan gehaald en hij was zonder ook maar één woord te zeggen naar zijn kamer vertrokken. Trevor was nooit echt spraakzaam geweest, maar hij had zijn broer nog nooit op zo’n manier buitengesloten. Sinds hij terug was van het St. Holisto had hij wekenlang amper een woord over zijn lippen gekregen, laat staan dat hij over de zombieuitbraak had willen beginnen. En toen Damien de fatale fout had begaan om te proberen wat uit hem te krijgen, was hij al helemaal dichtgeklapt. Hij keek hem niet eens meer aan.
“Maar goed dat je er bent, want dan kan je uitleggen wat er gebeurd is gisteren. Ik bedoel, ik dacht dat hij op het dieptepunt zat toen hij wegging, maar dat was voordat hij terugkwam vanochtend. Wat heb je in godensnaam tegen hem gezegd?” Hij kon het niet helpen dat zijn stem beschuldigend klonk. Hij had geen problemen met Lila, die hij eigenlijk alleen kende via Trevors gedachten, maar aan zijn kleine broertje moest ze niet komen.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 08 juli 2017 om 21:51
Damien, wist Lila, niet omdat ze het ooit met Trevor over zijn broer heeft gehad, maar omdat ze hem wel eens in de leerlingenkamer had gezien. Tegen haar wens in verkleurden haar wangen toen hij haar niet al te vriendelijk begroette. Het liefst wilde ze hem ontwijken en naar Trevors kamer rennen. Maar één dit was de eerste keer dat ze in Huize Hathaway was, dus ze had geen idee waar ze heen moest. En twee, ze betwijfelde of Damien haar zo maar zou laten gaan.

“Ik-” stamelde ze, weer even het kleine meisje zoals haar broer haar altijd behandelde.

Doe eens normaal.

Ze rechtte haar rug, half in een poging om het lengteverschil enigszins te overbruggen en half om zichzelf wat meer houvast te geven. Zo van dichtbij leek Damien totaal niet op Trevor. Hij had veel vrouwelijkere lijnen. Trevor had een afwerende uitstraling, terwijl Damien juist veel meer iets uitnodigends uitstraalde. Een beetje zoals haar broer, behalve dan dat Jareth nooit goede intenties had. Lila wilde zeggen dat het hem niets aan ging wat er was gebeurd, maar slikte het weg.

In plaats daarvan liet ze de hand die Damien had aangereikt los. “Waarom denk je dat ik iets tegen hem heb gezegd? Hij stond gisteren op onze stoep, ik heb hem aangeboden een nachtje te blijven slapen en vanochtend was hij opeens weer weg.” Ze probeerde haar stem zo luchtig mogelijk te houden, maar was zich er van bewust dat ze geen reden had gegeven waarom zij nu op haar beurt op de stoep van Huize Hathaway stond. “Ik wilde gewoon checken of hij goed aan was gekomen, vanwege zijn wond.”

Was het een vergissing om hem achterna te gaan? Nu Lila wist dat Trevor inderdaad gewoon thuis was, kon ze het niet eens tegenover zichzelf verantwoorden waarom ze zo hals over kop hier heen was gegaan.

Dieptepunt toen hij wegging.

Op dat moment realiseerde Lila zich dat ze van Trevor nooit antwoorden zou krijgen. Bliksems, het was niet eens in haar opgekomen dat hij gisteren ergens voor was gevlucht. Maar nu Damien dat zo had gezegd vroeg ze zich af wat ze nog meer van hem te weten kon komen. “Ik ben blij dat ik tegen jou aanbotste,” zei ze met haar zoetste stem. “Misschien kunnen we elkaar helpen. Ik bedoel, mijn broer heeft niemand iets verteld over de… uhm… zombie-uitbraak. Mag ik aannemen dat Trevor daar ook tegen jou met geen woord over heeft gerept?”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 09 juli 2017 om 19:24
Damien keek naar het fragiele figuur van het meisje dat Trevor zo bewonderde. Van haar koppige houding was vrij weinig te bespeuren en het was bijna alsof hij een heel ander voor zich had dan de Lila die Trevor kende. Maar in één ding kwam ze in ieder geval wel hetzelfde; ze was een vreselijk slechte leugenaar. Het was bijna beledigend hoe ze deed alsof ze nog nooit van haar leven iets fout gedaan had.
“Hmm, Trevor komt volslagen overstuur thuis, zijn wond is open terwijl hij er juist alles aan doet om die te Helen, omdat dat de enige kans is dat hij zijn magie weer terug kan krijgen, en jij komt uit de haard rollen om sorry tegen hem te zeggen,” telde Damien op zijn vingers. “Wilde gok dat die drie dingen wat met elkaar te maken hebben.”
Ze gooide er een charmeoffensief tegenaan. Met een zoet glimlachje vroeg ze hem of ze elkaar niet konden helpen. Blijkbaar liet haar broer al even weinig los als die van hem. Damien keek haar niet-begrijpend aan. Eerst loog ze over wat er de avond ervoor gebeurd was en daarna wilde ze opeens informatie met hem delen? Hij vroeg zich bovendien af hoe ze dacht dat hij haar kon helpen, als noch Jareth noch Trevor iets wilde vertellen over de zombieuitbraak. Geen informatie van beide kanten betekende bij elkaar opgeteld nog steeds totaal geen informatie.
Maar wat kon hij anders doen dan haar naar de keuken wijzen? Als ze hem echt wilde helpen, kon ze in ieder geval beginnen met de afgelopen avond. En het zou misschien fijn zijn om met iemand te kunnen praten over de hele situatie die er hetzelfde instond als hij. Volwassenen waren met heel andere dingen bezig – de roddelbladen roddelden, zijn vader spande een rechtszaak aan tegen die roddelbladen en zijn moeder probeerde hopeloos om de boel te redden. En met de boel bedoelde ze dan voornamelijk Trevor, die voor een afgrond stond, met zijn tenen al over de rand. Damien wist eigenlijk niet goed waar hij zelf stond in die chaos. Het liefst wilde hij dat alles weer gewoon werd zoals het altijd was geweest.
“Nee, niet bepaald,” zei hij daarom maar terwijl hij op een van de krukken bij het kookeiland ging zitten en de stoel naast hem voor haar naar achteren trok. “Trevor praat sowieso nooit, maar hij deelde in ieder geval zijn gedachten met me. Maar nu sluit hij zichzelf steeds af als ik te dichtbij kom – of dat probeert hij in elk geval, want hij heeft niet echt de kracht om het zelf te doen. En dan zijn er nog de dagen dat hij het niet eens op kan brengen om überhaupt iets te zeggen, al was het maar om te vragen of hij de zout mag.”
Zijn zin dwaalde af. De Hathaways waren nu eenmaal niet opgevoed om zich zo bloot te geven, vooral niet tegenover een meisje dat ze alleen via de gedachten van een ander kenden. Damien wierp een blik op het meisje in kwestie. Het was vreemd om haar niet te zien vanuit Trevors ogen. Ze zag er bezorgd uit. Bezorgd en moe – afgepeigerd zelfs. Hij vroeg zich af of die observatie überhaupt van zichzelf kwam.
“Hoe is het met Jareth? Ik dacht altijd dat hij wat… spraakzamer was. En lichter, als je begrijpt wat ik bedoel.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 10 juli 2017 om 12:07
Lila stond op het punt om zich te verdedigen en te ontkennen dat ze hier kwam om sorry te zeggen. Ze had Damien toch net nog verteld dat ze enkel wilde nagaan of Trevor veilig thuis was gekomen? Maar de verwijfde versie van Trevor sleurde haar mee met een kracht die ze niet van Damien had verwacht.

De aanblik van de keuken mét een Hathaway gaf haar een deja vu moment en even moest ze moeite doen om de tranen die in haar ogen prikkelden weg te slikken. Ondertussen ratelde Damien gewoon door en nam hij zijn gemakje door op een barkruk te gaan zitten.

“Hoe bedoel je, hij deelt zijn gedachten met je?” vroeg ze scherp, toen ze zeker wist dat haar stem haar niet in de steek zou laten. Een jaar geleden had die keuze van woorden haar niet opgevallen, maar nu wist ze haast zeker dat Hathaway 2.0 niet bedoelde dat Trevor woorden gebruikte om zijn gedachten te delen. Per slot van rekening moest zelfs een natuurtalent als Trevor oefening hebben gehad. Bijna direct had ze spijt van haar vraag, ze kon Damien toch moeilijk vertellen over hun bijlessen? Of wist hij daar al van, door de gedachtes die hij met Trevor deelde? Een rilling gleed over haar rug, maar ze schudde het van zich af. Wel bouwde ze steentje voor steentje aan de muur, mocht haar afdelingsgenoot het in zijn hoofd krijgen om in haar gedachtes rond te wroeten. De muur zorgde naast een bescherming ook voor een schild, waar ze zich achter kon verschuilen en weer even de Lila kon zijn die ze normaal altijd was.

“Luister je überhaupt naar wat ik zeg?” zei ze schamper, terwijl ze een barkruk tegenover hem uitkoos en naar achteren schoof. “Of is iedereen die te dichtbij je broertje komt je vijand? Want die beschermende act herken ik uit duizenden, dus bespaar het me.” Met een zucht ging ze op de kruk zitten, plotseling veel te moe om te kibbelen.

“Jareth is inderdaad lichter,” zij kon het weten, ze had Trevor nog nooit luchtig meegemaakt, altijd was hij wel in gevecht met dien of gene, “maar het lijkt wel alsof hij naast zijn hand ook zijn tong is kwijtgeraakt.” Lila deed haar best om niet beschuldigend te klinken, het laatste wat ze wilde was Damien het idee geven dat ze het Trevor kwalijk nam. Het tegenovergestelde was immers waar, ze had niet verwacht dat hij zoiets moedigs kon doen.

“Ik kwam gisteren thuis omdat-” ze zocht naar woorden, zelfs tegen Trevor had ze het moeilijk gevonden te vertellen waar ze gisteren was “ik kwam gisteren thuis. En toen stond Trevor op onze stoep, zoals ik al zei. Zijn wond was toen al open. Zei je dat hij zijn magie kwijt is?” Het feitje was een puzzelstukje waardoor alles van die avond daarvoor op zijn plaats leek te vallen. Hoewel ze dolgraag naar boven ging om Trevors slaapkamer te zoeken, had met Damien praten nu al mysteries opgelost. “Het enige wat ik verder weet is dat voordat ik thuis kwam mijn vader iets heeft gezegd wat niet zo goed bij Trevor viel.”

Daar moet je het maar mee doen.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 10 juli 2017 om 14:11
Wist je niet-”
Onderzoekend keek Damien naar Lila, die zich afvroeg wat hij had bedoeld met het delen van gedachten. Hij had gedacht – evenals Trevor – dat ze juist van Trevor Legilimentielessen had genomen omdat hij al bedreven was in de kunst. Maar misschien had ze hem gewoon gekozen omdat ze hem een lekker ding vond. Trevor zou dat idee nooit overwogen hebben, dus het kon best.
Damien trok zijn bovenlip een stukje op terwijl hij probeerde te bedenken hoe hij daar antwoord op moest geven. Ondertussen liet hij met een zwiepje van zijn staf twee glazen naar hen toe komen, die volstroomden met heet water voor thee. Lila zag er niet uit alsof ze ontbijt gehad had – of slaap de afgelopen nacht. In ieder geval kwam ze daar dan in overeen met Trevor.
“Trevor en ik hebben een Legilimentieband. We hebben alleen oogcontact nodig om te kunnen communiceren op die manier. Vandaar dat hij me al weken weigert aan te kijken.”
Ze kapte hem af voor hij er veel meer over kon zeggen. Ze negeerde zijn uitnodiging om naast hem te gaan zitten en ging in plaats daarvan demonstratief tegenover hem zitten. Damien kon een grijns niet onderdrukken; alles aan haar, van haar houding tot haar woorden, schreeuwde Trevor. Zelfs het scherpe sarcastische randje aan woorden waar geen sarcasme in thuishoorde, had ze van hem overgenomen. Misschien pasten ze dan toch beter dan hij dacht.
Haar gezicht werd zachter toen ze over haar broer vertelde en betrok toen het gesprek weer terugviel op de avond ervoor. Wat ze ook beweerde, er was iets gebeurd wat ze al even slecht van zich af kon zetten als Trevor. Het had iets met haar vader te maken, zei ze vaag, al wilde ze er duidelijk niet veel meer over kwijt. Damien besloot het er maar even bij te laten; soms hielp doorvragen alleen maar averechts en hij schatte zo in dat Lila ook iemand was waarbij dat gold. In plaats daarvan besloot hij op een vraag van haar in te gaan. Informatie voor informatie. Wederom precies zoals bij Trevor, leek alles bij haar een prijs te hebben. Of misschien beeldde hij nu gewoon dingen in.
“Ja, hij is zijn magie kwijt. Die wond op zijn arm heeft een spier verlamd die blijkbaar cruciaal is bij het sturen van magie. We hopen dat als de wond heelt, hij ook weer kan toveren. Maar niemand heeft ooit eerder een zombieklauw overleefd, dus niemand weet echt wat zijn kansen zijn. Misschien gaat hij alsnog dood.” Hij zei het heel rustig, maar dat was alleen maar omdat hij het zo vaak gehoord had dat het niet echt meer leek te zijn. Tientallen gesprekken hadden ze gehad met de Helers en bijna evenveel tests en onderzoeken. “Of misschien blijft hij voor altijd Snul, wat hij zo mogelijk nog erger vindt. Het is niet alsof we een moment kunnen herinneren dat we geen magie konden gebruiken. Hij heeft geen idee wat hij ermee aan moet.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 25 november 2017 om 23:22
Haar wangen begonnen roder te kleuren, terwijl Damien een aantal van haar vragen beantwoordde. Lila wist niet of dat van woede was, of van bezorgdheid. Zodra hij de werking van de Legilimentieband uitlegde, ontweek ze - iets te duidelijk - de ogen van Damien. Alsof ze aan het oefenen was voor haar Waarzeggerij-examen bestudeerde Lila hoe de theebladeren het kokende water begonnen te verkleuren. “Nee, dat wist ik niet.” Haar reactie sloeg opzettelijk op beide aspecten van Damiens verhaal. De rustige toon waarmee hij had gesproken, zorgde voor meer kippenvel op haar huid dan als hij bezorgd had geklonken. Met eenzelfde toon had ze Scarlett de afgelopen weken bijgepraat over de bezoekjes aan het Hospitaal en later aan de hopeloosheid van Jareths hand. Om zichzelf tijd te geven de nieuwe informatie te verwerken, nam ze een paar slokken van haar thee. Het was slechts te danken aan de opvoeding van haar moeder dat de hand waarmee ze het kopje vasthield niet trilde. Hoe vaak heeft ze het keurige meisje moeten spelen als haar moeder gasten op bezoek had? Alsof goede manieren en vleierij ervoor zouden zorgen dat het nieuwe boek gepubliceerd zou worden.

Nu Lila wist dat Trevor wellicht de rest van zijn leven zonder magie was, verbaasde het haar dat hij gisteren nog zo beschaafd was gebleven. Had haar broer haar niet verteld over de eigenaardige traditie van de Hathaways om hun verjaardag niet te vieren? In plaats daarvan vierden ze de dag waarop ze voor het eerst een teken van magie vertoonden. Magie was net zo met Trevors identiteit verbonden als zijn sarcasme.

“Jareths hand kan er waarschijnlijk niet meer aangezet worden.” Lila was zich er vaag van bewust dat haar vingers in haar haren bleven haken toen ze er doorheen probeerde te strijken. Die ochtend had ze geen seconde tijd willen verspillen om Trevor achterna te gaan. Bang dat hij dit keer voorgoed uit haar leven zou stappen. “Alle Helers en specialisten zeggen dat het onmogelijk is, maar Jareth is koppig. Hij accepteert een nephand niet en heeft zijn zinnen op zijn eigen hand gezet.” Het voelde alsof ze een geheim van haar broer verklapte. Maar Lila wist dat het gesprek tussen haar en Damien over was als ze hem niet iets bood. Bovendien was er nog een belangrijke vraag die ze hem wilde stellen, hem moest stellen. “Mijn ouders hebben elkaar sinds de uitbraak nauwelijks gesproken. Ik ben bang dat ma op het punt staat mijn vader te verlaten.” Haar hand reikte naar haar kopje, om de rest van haar thee op te drinken. Het viel haar nu pas op dat Damien bruine ogen had, een groot contrast met de ogen van Trevor die haar deden denken aan de blauwe lucht op een heldere ochtend.

Nu dan. Informatie voor informatie.

“Wat heb je…” Lila viel stil, opnieuw op zoek naar woorden. Waarom kon ze niet die zelfverzekerde vrouw zijn die ze normaal wel altijd was? Die ze had geleerd te zijn, zeker in de buurt van haar broer? “Ik bedoel, wat weet je van T… wat weet je over mij?”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 26 november 2017 om 00:40
Damiens maag keerde zich om bij Lila’s woorden – en ze bleven maar komen. Ze klonken monotoon, gevoelloos en hij was zich er van bewust dat haar enige andere optie was om in te storten. De Ungers waren te trots om zich zo bloot te geven, een kenmerk die ze met wel meer volbloedfamilies deelden. Trevor had er ook al zo’n handje van, zodat het Damiens tweede natuur was geworden om door dat soort dingen heen te kijken.
Er waren geen woorden voor wat ze moest doorstaan. Hij kon iets zeggen als “wat erg” maar dat was een understatement dat nog niet eens het uiterste puntje van de lading dekte. In plaats daarvan vloekte hij zachtjes, noemde haar bij een van de bijnamen die Trevor haar gegeven had. Zonder na te denken pakte hij haar hand, die doelloos naast haar theekopje zweefde. Hij wilde zeggen dat het goed zou komen, maar de woorden stikten lang voordat ze überhaupt richting zijn mond gingen. Hij mocht niet tegen haar liegen, zei een stem in zijn hoofd. Bovendien waren het lege woorden, zelfs als ze ooit waarheid zouden worden. Als er iets is wat ik kan doen klonk zo mogelijk nog zwakker.
“Dat weet je niet,” zei hij, maar ook dat klonk niet goed. Toch zei hij het nog een keer, terwijl zijn duim een cirkeltje tekende op de rug van haar hand.
Pas toen hij de zachte textuur van haar huid niet herkende, besefte hij zich wat hij deed. Langzaam trok hij zich terug, niet zeker wetend hoe verkeerd het was. Hij liet zijn handen onder de tafel verdwijnen, zodat het niet nog eens per ongeluk kon gebeuren.
“Sorry, ik –” begon hij, maar hij kon geen excuses bedenken.
Hoe kon hij haar uitleggen dat het voelde alsof hij haar goed kende, meer dan goed zelfs, bijna even grondig als Trevor deed? Hij had niet alles meegekregen en Trevor had geprobeerd om zich zo goed en zo kwaad als het ging aan zijn belofte te houden om haar gedachten geheim te houden voor anderen, maar het was moeilijk om iemand uit je gedachten te bannen als die het grootste gedeelte ervan in beslag nam. Maar terwijl Damien Lila kende alsof hij zelf maanden met haar doorgebracht had, was hij voor haar niet meer dan Trevors toevallige broer, die ze weleens in de afdelingskamer zag zitten.
Lila begon een vraag, haperde, slikte iets weg en begon opnieuw. Ze durfde hem niet aan te kijken. Ze wilde weten hij over haar wist. Die vraag had hij kunnen verwachten, al helemaal na die misplaatste poging tot troost.
“Veel,” zei hij, zich ervan bewust dat hij haar af zou schrikken. Maar die stem van eerder, die verdacht veel op die van zijn broer leek, verbood hem nog steeds tegen haar te liegen. “Het belangrijkste van wat Trevor weet. Hij probeerde het af te schermen, maar je weet hoe moeilijk Occlumentie kan zijn.” Het was zijn bedoeling niet om opnieuw zo vertrouwd over te komen, maar het gebeurde gewoon. “Hij geeft gewoon te veel om je.”    
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 14 januari 2018 om 21:01
Toen Damien haar hand pakte en de genegenheid toonde die vaak bij zijn broer ontbrak, trilde Lila. De tranen, waarvan ze niet eens door had dat ze die tegen probeerde te houden, rolden over haar wangen. In zijn zachte woorden waar hij haar mee probeerde te troosten, hoorde ze voor het eerst sinds ze Huize Hathaway was binnengerold dezelfde toon als die van Trevor. De toon die haar in een paar zeldzame momenten van het afgelopen jaar had toegesproken en haar hart sneller liet kloppen. Even wist ze niet wat ze moest zeggen, en kon hem alleen in zijn ogen staren. Woordeloos probeerden haar ogen hem te vertellen wat haar zorgen baarde. Haar broer van wie ze zielsveel hield en die een stukje van zichzelf was verloren tijdens de zombie-aanval. Trevor, van wie ze voor zover mogelijk nog meer hield, maar van wie ze niet zeker was of het wederzijds was. De angst dat ze hem kwijt was geraakt, nu voor goed. De angst dat ze hen beiden kwijt was geraakt. Het schuldgevoel dat ze in die vakantie niet op school was gebleven, om hen bij te staan, om hun nachtmerrie ook te beleven en die vreselijke momenten iets minder erg voor hen te maken. De woede die stilletjes - ver weggedrukt - in haar borrelde om haar vader en de angst dat hij haar en haar moeder zou verlaten voor een andere vrouw. De jarenlange onderdrukte herinnering en het beklemmende gevoel dat elke dag wellicht haar laatste was.

Toen trok Damien zijn hand weg. Bijna had ze haar hand naar hem toegereikt, zo wanhopig op zoek naar toenadering bij iemand die buiten de puinhoop om haar heen stond. Toen begon hij te praten. Een rilling ging door haar heen terwijl de woorden die hij zei tot haar doordrongen. Damien bleek alles behalve een buitenstaander van haar leven.

Hij geeft gewoon te veel om je.

Haar maag draaide zich om en ze keek weg van haar afdelingsgenoot. Wat betekende veel? Welke gedachtens, welke herinneringen had hij via Trevor van haar gezien? Wist Damien van de voorspelling? Wist hij hoe verliefd zij op zijn broer was?

“Hij geeft om me?” was de vraag die uiteindelijk over haar trillende lippen kwam. Ze sprong van haar stoel en deed een paar stappen, zodat ze naast Damien stond. “Hoe weet je dat zo zeker?” zei ze haast fluisterend. Het maakte haar niet uit dat ze met haar woorden haar onzekerheid die ze normaal zo goed verborgen wist te houden verried.

Zeg dat hij niet van me houdt.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 18 januari 2018 om 23:30
Ze schrok zichtbaar van zijn woorden. Met grote ogen staarde ze hem aan terwijl ze probeerde na te gaan wat hij allemaal onder “veel” had verstaan. Toen ze opsprong van haar stoel, dacht Damien dan ook dat ze van hem weg zou rennen, maar in plaats daarvan kwam ze juist dichter naar hem toe. Haar onderlip trilde en haar wangen waren vlekkerig en nat van de tranen, maar ze keek hem nog altijd met dat vleugje vastberadenheid aan. Net als bij Trevor verdween die koppigheid nooit helemaal uit haar ogen.
Is dat echt de vraag die nu belangrijk is?

Het lag op Damiens tong, maar hij slikte het net op tijd weer in. Ze had wel betere dingen aan haar hoofd dan erachter te komen of haar crush haar echt leuk vond, dacht hij. Maar wat had het voor zin om dat in haar gezicht te gooien? Ze zou zich er nog slechter door voelen en ze zag er al zo intens verdrietig uit. Waarschijnlijk vroeg ze het alleen maar om haar gedachten even ergens anders op te kunnen focussen. Opnieuw moest hij de neiging onderdrukken om haar in een omhelzing te trekken om haar te troosten. In plaats daarvan klopte Damien op de kruk naast hem, die nog altijd uitnodigend achteruitgeschoven stond.
“Omdat ik hem ken,” antwoordde hij. “Legilimentie of niet. Ze zeggen weleens dat Zwadderaars alleen maar dingen doen omdat ze er zelf beter van worden en dat geldt grotendeels ook voor Trevor, dat zal ik niet ontkennen. Maar het geldt niet altijd. Ik bedoel, wees eerlijk: wat haalde hij uit jullie lessen? Hij houdt ervan om wat geld te verdienen en zal ermee zijn begonnen omdat je Jareths zus bent, maar verder? Dat geld heeft hij niet nodig en je wilde niet dat Jareth van de lessen wist, dus uiteindelijk viel er niet veel uit te halen. Dus waarom zou hij ermee doorgaan? Omdat hij het fijn vond om bij je te zijn. En gisteravond, toen hij bang en verward was, ging hij naar jouw huis, omdat hij hoopte dat jij en Jareth hem beter zouden laten voelen – wat dus niet het geval was.”
Hij zakte wat naar achteren op zijn stoel bij die laatste zin. Lila had eerder niks willen loslaten over wat er de avond ervoor gebeurd was, maar dat zou hem er niet van weerhouden om het nog een keer te proberen. Hij moest weten wat Trevor zo van streek had gemaakt, al helemaal als Lila van plan was om weer met hem te gaan praten.
“Was het Jareth?” vroeg Damien. Hij gebaarde naar een Ochtendprofeet die op het aanrecht lag. “Ik heb de foto’s gezien in de krant. Z’n hand ziet er echt niet goed uit…”
Dat was nogal een understatement. De bloederige randen van het stompje aan het uiteinde van Jareths arm deden zijn maag omkeren als hij alleen al terugdacht aan de foto. Hij was dan wel niet even goed met Jareth bevriend als zijn broer, maar ze hadden vaak genoeg rondgehangen om het dichtbij te laten komen. Eigenlijk waren Elli en Eleftheria de enige van hun vrienden die het er ongeschonden vanaf hadden gebracht – en bij Elli gold dat ook alleen maar fysiek gezien. Toch hoopte Damien ergens dat het Jareths hand was die Trevor zo van streek had gemaakt. Een ruzie met zijn toch al kleine vriendengroep kon Trevor er nu echt niet bij hebben.  
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 3 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum