Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <17/18><AF> You don't know everything(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 3 Volgende >>
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 05 februari 2018 om 23:28
Om zelf beter te worden in Legillimentie. Het antwoord lag op het puntje van haar tong. Lila had er geen moment aan getwijfeld, Zwadderaars deden immers alles om er zelf beter van te worden, zeker degene met een befaamde naam als Hathaway. Trevor had geen andere redenen om door te gaan met de lessen, behalve om er zelf bedreven in te raken. Hoe trots was hij toen het hem voor het eerst lukte zonder toverstaf haar gedachten binnen te dringen? En had hij niet gevraagd, nee geëist, dat ze niet met hem zou flirten? Ze had zichzelf ervan overtuigd niet voor Trevor Hathaway te vallen en dat leek te lukken. Tot ze hem gisteren opeens op haar stoep zag staan en alle emotie van de onzekerheid na de zombie-aanval en de opluchting dat Trevor gestopt was met haar negeren naar boven kwam. Geen moment had ze er bij stilgestaan dat hij ‘te veel om haar gaf’. Maar nu Damien keek alsof hij een Eerstejaars moest uitleggen dat Alohomora lang niet op elk slot werkte, wankelde haar overtuiging dat Trevor in haar niets meer zag dan het zusje van zijn vriend. Weliswaar iemand waarmee hij een geheim deelde, maar dat was hij als Zwadderaar gewend.

“Hij ging naar ons huis om Jareth te bezoeken, niet mij", mompelde ze. De woorden klonken nu zelfs in haar oren zwak, maar ze had er een paar uur geleden geen moment over getwijfeld. “Maar die was niet thuis.”

Damien knikte nogmaals naar de lege kruk naast hem, en Lila gaf zich, ietwat aarzelend, gewonnen. Ze had de energie niet meer om het typerende Unger-masker te dragen dat alle gevoelens voor de buitenwereld verborg, laat staan dat ze het kon opbrengen om zich af te vragen of ze Damien wel kon vertrouwen. Bovendien moest ze toegeven dat het fijn voelde om bij iemand te zijn die zo veel op Trevor leek. Nu ze zo dicht naast hem zat was de vergelijking nog duidelijker.

“Niemand was thuis, alleen mijn vader.” Dat laatste woord verliet feller haar mond dan ze had bedoeld. Maar ze was nog steeds woedend om de vijandige houding die haar vader had. Wat bezielde die koppige oude Zwadderaar? Hij wist dondersgoed dat Trevor en Jareth bevriend waren. Haar vader had Jareth en haar meer dan eens op King’s Cross uitgezwaaid. “Ik denk dat Trevors bezoek hem een beetje overrompelde,” verdedigde ze toch haar vader. Ze kon niet anders, het ging automatisch en er moest wel meer gebeuren dan dat rare haantjesgedrag van gisteren mocht Lila niet meer van haar vader gaan houden. “En je kent Trevor, die gaat echt niet ergens blijven waar hij niet welkom is.” Het had geen zin om de afloop van het verhaal voor haar afdelingsgenoot uit te spellen, dus greep Lila naar het theekopje, waar niet langer dampende kringetjes boven hingen. “Waarom haat Trevor jullie vader?"

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 07 april 2018 om 17:41
Het was dus niet Jareth – hij was niet thuis geweest. En Lila blijkbaar in eerste instantie ook niet, wat betekende dat Trevor eerst de vader des huizes had ontmoet. Ze had al eerder iets over hem gezegd en hem de schuld gegeven van Trevors paniekbui en verwonding. Dat Mr. Unger volgens Lila op het punt stond om te scheiden van zijn vrouw, klonk ook al niet al te best. Als ze de waarheid sprak, wist ze dus niet wat er gebeurd was. Gefrustreerd staarde Damien naar zijn theekopje. De grip op de situatie was al lang geleden als zand tussen zijn vingers weggeglipt en nu stond hij met lege handen, met de crush van zijn broer als laatste hoop tot wederopbouw.
Plotseling gooide ze het gesprek om. Blijkbaar was haar vader niet de enige die ter sprake was gekomen de avond ervoor. Damien trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. Trevor was niet iemand die zijn geheimen – of erger nog, zijn gevoelens – zomaar met iemand deelde. Het begon steeds een gekkere avond te lijken, waar niks meer op zijn plaats paste en niemand deed wat hij zou moeten doen: de ene vader dook na jaren van afwezigheid weer op, de ander verwondde iemand, Trevor had een openhartige bui…

“Heeft hij je over hem verteld?” Snel stond hij op, ook al had hij niet echt iets om handen nu hij het excuus van theezetten al gebruikt had. Doelloos trok hij wat kastjes open, hopend dat hij iets zou vinden wat zou verklaren waarom hij zijn rug naar haar gekeerd had. Een trommel koekjes was het beste wat voor handen kwam. “Hij is een klootzak en een waardeloze vader, als je het moet weten. Hij had gewoon weg moeten blijven, dan was dit nooit gebeurd.” Met onnodig venijn sloeg hij het kastdeurtje weer dicht en schoof de trommel over het kookeiland naar Lila. Damien had zijn vader nooit gehaat op dezelfde allesverzengende manier als Trevor deed, maar gisteravond begon er aardig op te lijken. Als Hayden Hathaway terugkwam, betekende dat een minder veilige plek voor Trevor.

En je kent Trevor, die gaat echt niet ergens blijven waar hij niet welkom is. 

Zonder het zelf te merken, schudde Damien zijn hoofd terwijl hij weer naast Lila neerplofte. “Ik ben hem kwijt aan het raken. En hoe harder ik ertegen vecht, hoe minder het uit lijkt te halen. Ik mag hem niet verliezen, dat kán gewoon niet.”

Het is te stil zonder hem.

Hij had amper door dat hij het hardop zei. Sinds Lila binnen was komen vallen had hij zich groot gehouden, haar met een zeker wantrouwen geobserveerd, maar nu zij het antwoord op zijn vragen niet bleek te hebben, viel alles weg. Wat had het nog voor zin om de schijn op te houden? Hij was haar niets verschuldigd, maar als er iemand was die wist hoe hij zich voelde, moest het wel Lila Unger zijn. 
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 03 juni 2018 om 20:23

Even kromp Lila in elkaar toen het kastdeurtje dicht werd gesmeten. Eén keertje had ze iemand gedate die losse handjes had. Hij had haar maar één keer durven slaan en als Jareth niet tussen beiden was gekomen had ze de valse Dreuzel vervloekt tot hij in een gekkenhuis was beland. Het was tevens de enige keer geweest dat ze dankbaar was voor haar broers over beschermende houding.
Het volgende moment leek Damien zijn woede weer te beheersen en bood hij haar als een nette gastheer koekjes aan. Was het triest dat ze zich in deze situatie druk maakte om haar gewicht en daarom de koektrommel liet voor wat hij was?
Damiens bekentenis overviel Lila een beetje. Hoewel hij exact de angst verwoordde die haar de afgelopen weken midden in de nacht overeind had laten schrikken. Eerst over Jareth, maar toen Trevor maar bleef zwijgen ook over Trevor. Ietwat onwennig stapte ze van haar stoel op en sloeg haar armen voorzichtig om hem heen. Buiten de krullende haren en dezelfde oren, bleek hij niets weg te hebben van zijn tweelingsbroer. Trevor zou tegen niemand, niet tegen haar, niet tegen haar broer, zo openhartig zijn.
“Ik weet wat je bedoelt,” mompelde ze, terwijl ze haar knuffel iets verstevigde. Toen ze nog aan een Hospiheks carrière dacht, nog niet wetende dat haar heelkundige spreuken waardeloos waren, had ze immers gelezen dat een stevige houding kon helpen tegen verdriet. “Maar Trevor is jullie vader niet. Hij verdwijnt niet zomaar in het niets.” Van alles wat Lila inmiddels over Hayden Hathaway had gehoord – en in de gedachtes van Trevor had gezien – wist ze dat zeker. Het was haar een raadsel hoe zo’n man beschaafde kinderen had gekregen. Dat moest de invloed van hun moeder zijn. Ook al kende Lila haar ook niet.
Ze liet Damien uit haar halve houdgreep slash knuffel los. “Waar is jullie vader nu eigenlijk? Toch niet meer hier?” Haar laatste woorden klonken benauwder dan ze had bedoeld. Dat was immers de man die Trevor, die nooit ergens bang voor was, de stuipen op het lijf jaagde. Het zou haar niets verbazen als een Boeman bij het zien van Trevor in zijn vader veranderde.
Maar nee. Als meneer Hathaway hier nog was, dan zou Damien vast niet zo denigrerend over zijn vader vertellen. Bovendien beangstigde een eventuele ontmoeting met hun vader haar minder dan Damiens woorden. “Ik…” ze keek met een schuin oog naar Damien, besloot dat ze hem daar beter kon laten. Ze had zijn toestemming toch helemaal niet nodig? Ze zou Trevor zelf wel vinden! Hoe moeilijk kon het zijn, gewoon ergens in een kamertje boven. Huize Hathaway kon niet groter zijn dan Villa Unger, zeker niet aan de hand van de keuken waar ze nu in stond.
Met een paar stappen liep ze de keuken uit, slechts één keer omkijkend om Damien een verontschuldigende blik te geven, richting de gang de trap op naar de tweede verdieping.
Trevor?”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 04 juni 2018 om 11:46
   de een
Soms wist je niet dat je iets nodig had tot je het kreeg. Haar omhelzing kwam dus zowel onverwacht als precies op het goede moment. Ze kneep zijn keel bijna dicht, maar het kon hem niks schelen.
Ik weet wat je bedoelt.
“Ik ben gewoon zo bang,” fluisterde hij. Het luchtte op om dat te zeggen, ook al kon ze hem er niet mee helpen.
Zo snel als het moment gekomen was, was het ook weer over. Tegelijkertijd lieten ze elkaar los, alsof het zo afgesproken was. Zijn ogen waren nat toen ze de hare weer opzochten. De angst die zich daar schuilhield toen ze vroeg of zijn vader nog in het huis was, leek zo op die van Trevor dat Damien een rilling moest onderdrukken. Waarschijnlijk zou hij nooit weten wat er de avond ervoor tussen hen gespeeld had, maar het was op zijn zachtst gezegd een hoop.
“Nee,” antwoordde hij en zijn ogen dwaalden afwezig naar de deur van de keuken, alsof hij wilde controleren of hij wel de waarheid sprak. “Hij was er maar vijf minuten. Sommige mensen hebben niet veel nodig om veel te weeg te brengen, is dat geen spreekwoord? Hij zal wel op zijn werk zijn, de dingen proberen te fixen op zijn manier.”
Hij had de seconden gemist waarin ze naar de gang was gelopen, maar opeens stond ze daar, een schuldbewuste blik in haar ogen, die hij als vraag besloot op te vatten.
“Tweede deur rechts. Die met de handafdruk van een zekere achtjarige erin gebrand,” zei Damien en ondanks alles grijnsde hij voorzichtig.
Als het waar was wat Waarzeggers zeiden en Eerste Tekens inderdaad een duidelijke indicatie gaven van iemands persoonlijkheid – en wat dit betreft konden ze weleens gelijk hebben – dan was Trevor altijd al voor destructie voorbestemd geweest. Hun ouders waren niet al te blij geweest met die toegetakelde deur, maar nu zou Damien hem met alle plezier het hele huis tot de grond af laten branden als hij zichzelf erom met rust zou laten.
Hier heb je een lucifer, broertje.

   de ander
Hij lag op zijn zij, staarde zijn kamer in en luisterde. Nadat zijn moeder hem naar huis had gehaald een paar uur ervoor, had hij zich op zijn bed laten ploffen en was er niet meer vanaf gekomen. Hij was moe, maar wist dat hij toch niet slapen kon, dus hij had geen moeite gedaan om de kleren van de vorige avond te verwisselen voor iets comfortabelers. Kort daarop was zijn moeder vertrokken – naar haar atelier? Naar het advocatenkantoor van haar man? Boodschappen doen? Het kon hem vrij weinig schelen – en Damien had hem met rust gelaten, waar hij hem dankbaar voor was.
Het was schemerdonker in zijn kamer, vanwege de gesloten gordijnen die de zomerzon niet helemaal konden buitenhouden. Licht kroop langs de zijkanten en wierp een warme gloed op zijn bureau, waar een paar boeken netjes opgestapeld in een hoek lag, naast de stafhouder waar de resten van zijn gebroken en versplinterde wilgenhouten stok op balanceerden. Een indrukwekkende rij brieven, die hij gedurende de afgelopen paar weken van Lila had ontvangen, leunde tegen de boekenstapel. Geopend, maar onbeantwoord. De snippers van afgekeurde pogingen om terug te schrijven had hij in de prullenbak onder het bureau geveegd. 
Naast het bureau stond het grote terrarium van Gwin, het speelgoed miniatuurdraakje dat hij voor zijn Eerste Teken had gekregen. Gwin zelf had hij losgelaten en verkende nu enthousiast de slordige prop dekens op Damiens matras, dat voor Trevors bed lag en het enige onopgeruimde element in de kamer was. Een glas water stond binnen handbereik, voor het geval ze onverwacht iets in de brand zou hoesten. Ze was goede afleiding.
Maar nu klonken er al een tijdje stemmen beneden. Ze dreven uit de keuken naar boven en drongen onder de kier van zijn slaapkamerdeur door. Ze waren te zacht om woorden uit te kunnen onderscheiden of zelfs maar te kunnen zeggen wie de mysterieuze bezoeker was waar Damien mee praatte. Was hun moeder alweer terug? Of was het die advocate waar hun vader het de avond ervoor over gehad had? Trevor richtte zich half op en ondersteunde zijn hoofd met zijn hand terwijl hij wat aandachtiger luisterde.
Zijn hart sloeg een tel over toen hij zijn naam hoorde roepen. Lila stond aan het trapgat, en zo te horen kwam ze zijn kant op. Hij bleef doodstil liggen – hij wist eigenlijk niet of hij haar wilde zien of niet. Haar kennende zou hij er niet echt iets over te zeggen hebben. Ze kwam toch wel binnen.
“Pas op dat je niet op Gwin gaat staan,” zei hij dus maar zonder verder te protesteren, met een vaag armgebaar richting Damiens matras.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 04 augustus 2018 om 18:12
Waar Lila bij haar komst in Huize Hathaway nog vastbesloten was om Trevor haar excuses aan te bieden en hem vervolgens om de armen te vliegen, bleef ze nu als verstijfd voor de drempel van zijn kamer staan. Want wat was een logische houding als je elkaar een paar uur geleden nog gezien had, maar de ander na de nacht uit je huis was gevlucht? Tegen een vriendin zou ze het advies hebben gegeven dat de jongen in kwestie een heel duidelijk signaal afgaf dat hij geen zin had in een relatie. Waarom had ze nu zo’n moeite haar eigen advies te volgen?

“Uhm, ja,” mompelde ze. Alsof haar nietszeggende woorden haar uit een trance haalde, stapte ze voorzichtig over de drempel. Het was haar een raadsel wie of wat Gwin was, misschien een stokoude huiself die door de vader des huizes gebruikt werd als voetveeg?

De knoop die in haar maag verscheen had niets te maken met vlinders, of  andere romantische gevoelens. Lila kon zich niet herinneren ooit zo zenuwachtig te zijn geweest en was zich er erg van bewust dat ze het territorium van Trevor binnendrong. Het voelde alsof ze een Eenhoorn moest benaderen en ze spande al haar spieren aan om elk moment weg te vluchten als de Zwadderaar het op een gillen zou zetten. Of haar aan zou vallen, fysiek of magisch, uit een oncontroleerbaar reflex.

“Ik wilde kijken hoe het met je gaat,” zei ze, heel zachtjes en voorzichtig. Haar ogen schoten naar het matras dat op de grond was neergeploft. Waarom was zij niet op het lumineuze idee gekomen om bij haar broer te slapen? Misschien dat ze hem kon helpen over zijn nachtmerries te komen. Hoewel haar broer er nooit over praatte, zelfs niet met de paar psychologen waar hun moeder hem naar had gebracht, spraken zijn ogen boekdelen. Bovendien had haar broer nooit iets voor haar verborgen kunnen houden. Achter zijn Unger-masker gingen hele andere emoties schuil, dat had ze al heel jong geleerd. Nog toen hij in het Hospitaal lag, had ze aan de scherpe lijnen op zijn gezicht gezien hoe getraumatiseerd haar broer was.

Het kwam niet in haar op om op het matras te gaan zitten, bang dat Trevor zich bedreigd zou voelen door haar aanwezigheid. “Ik bedoel,” ze rechtte haar rug een heel klein beetje en deed nog een paar voorzichtige stapjes verder de kamer in, “je was zo plotseling weg. En ik was bang dat… Met je vader enzo. Wie weet wat hij je zou aandoen.” De laatste paar woorden slikte ze bijna in, zo zachtjes bracht ze die uit.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 04 augustus 2018 om 22:45
Ergens klopte het niet dat ze daar stond, in de deuropening van zijn kamer. Dat ze in zijn huis was. School en thuis waren altijd langs een harde lijn strikt gescheiden geweest. Ook Jareth was nooit hier geweest, om een reden die Trevor pas de avond ervoor geleerd had. Alleen Elli, die hij al kende sinds zijn vijfde, mocht die lijn vrij oversteken.
En toch wilde Trevor niets liever dan dat ze de drempel over zou stappen. Hij ging overeind zitten en staarde naar haar, wachtend tot ze iets zou doen. Ze deed niets.
“Je kan best binnenkomen, hoor,” zei Trevor. “Nu je er toch bent. Die paar meter.”
Hij bukte zich, trok het dekbed op Damiens matras recht en plukte Gwin er vanaf. Met het speelgoeddiertje in zijn handen liet hij zich weer op zijn bed ploffen, terwijl hij heel erg zijn best deed om te doen alsof het normaal was dat hij Lila niet durfde aan te kijken. Wat voor houding moest je ook aannemen als je zonder enige aankondiging als een wrak naar het huis van een meisje was gegaan, al je problemen over haar uit had gekotst, vervolgens boos op haar was geworden – waarom ook alweer? – en uiteindelijk uit haar huis gevlucht was zonder afscheid? Hij schaamde zich ervoor dat hij haar het gesprek liet starten, maar kon ondanks dat niet bedenken wat hij moest zeggen om het allemaal weer recht te zetten.
Ze wilde zien of het wel goed met hem ging.
“Ik zei toch dat je niet over mij in moet zitten,” zei Trevor, en zijn stem was kouder dan hij had gewild. Zijn ogen flitsten naar de stapel brieven die hem lagen op te wachten op zijn bureau en verschoven toen snel terug naar Gwin, hopend dat Lila ze niet op zou merken. “Jij hebt al genoeg aan je hoofd.”
Lila rechtte haar rug, haar waardigheid verzamelend. Ze zag duidelijk evenveel op tegen dit gesprek als hij. Haar woorden klonken afwijzend tegenover de zijne – ze wilde alleen weten of hij veilig was aangekomen, verder had ze het wel uit haar hoofd gehaald om zich nog zorgen over hem te maken – maar de toon klopte niet. Ze klonk bezorgd, bang bijna. Alsof ze echt dacht dat zijn vader hem iets aan zou doen.
Ondanks zichzelf keek Trevor naar haar op. “Hij gaat me heus niet vermoorden,” zei hij met een voorzichtige grijns.
Hij hield zijn hoofd een tikje schuin, wat opgevat zou kunnen worden als een uitnodiging om naast hem te komen zitten.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 01 september 2018 om 23:36
Laat het maar aan Trevor over om een sarcastische opmerking te maken om de lucht te klaren. Lila moest glimlachen om zijn opmerking en deed voorzichtig een paar stappen verder de kamer in. Aangemoedigd door zijn wenk - moest dat eigenlijk een wenk voorstellen? - liet ze zich naast hem op het matras zakken. Daarbij zorgde ze dat er genoeg afstand bleef die moest zeggen ‘ik respecteer je behoefte aan eigen ruimte, maar ik wil ook niet half van het bed vallen’.

“Nee, dat is waar. Daar heeft mijn vader zijn zinnen al op gezet.” Maar waar Trevor grappig klonk, waren haar woorden meer een overpeinzing. Deels omdat haar vader de middelen in huis had om dat op een manier te doen waardoor het op een ongeluk kon lijken.

Het speelgoeddraakje dat duidelijk Gwin heette, bewoog het hoofd een beetje. Alsof de knuffel haar wilde waarschuwen op haar woorden te letten. Lila legde haar rechterhand op het matras, tegen de vinger van Trevors goede arm.

“Het kan wel zijn dat ik genoeg aan mijn hoofd heb,” zuchtte ze, terwijl ze haar vingers om zijn hand sloot, “maar sinds Jareth veilig thuis is, kan ik alleen maar aan jou denken. Je bent belangrijk voor mij.” Zo. Dat was eruit. Als hij hierdoor weer op de vlucht zou slaan, wist ze dat het gevoel niet wederzijds was.

Op het bureau tegenover hen zag ze een stapeltje brieven netjes op elkaar gestapeld. Het waren brieven waarvan ze de inhoud zo zou kunnen opdreunen als het nodig was. Allen bevatten een noodkreet, de een wanhopiger dan de ander. In de meest recente had ze uitvoerig beschreven hoe bang ze was dat Jareth nooit meer dezelfde zou worden, en hoe schuldig ze zich voelde dat ze niet in het kasteel was gebleven tijdens de vakantie. Op dat moment voelde het immers alsof ze in een dagboek schreef en was ze er bijna zeker van dat haar brieven waren onderschept voordat deze Trevor bereikte. Door iemand van het Ministerie, of door Trevors vader. Maar voor zo ver Lila kon zien waren alle brieven geopend. Dat kon alleen maar betekenen dat hij ze wel degelijk had gelezen. Anders had hij ze toch wel weggegooid? Of op zijn minst niet zo netjes opgeborgen.

Maar zo te zien is dat niet wederzijds.” Lila wist niet goed of ze teleurgesteld moest zijn, had hij niet alleen maar laten blijken dat hij haar kon missen als kiespijn? Snel liet ze zijn hand los en probeerde naar alles behalve haar gesprekspartner te kijken.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 02 september 2018 om 00:31
Trust Unger hing als een onzichtbaar scherm tussen hen in. Zijn uitbarsting van de avond ervoor stond hen nog vers voor hun geestesoog en toen Lila droogjes opmerkte dat haar vader de zijne voor zou zijn als het om zijn moord ging, kon Trevor zich dat maar al te goed voorstellen. De woest briesende man verscheen weer op zijn netvlies, dreigend dat hij zijn kinderen met rust moest laten, moest doen alsof hij geen vrienden meer met ze wilde zijn. Trevor had geen idee hoeveel Lila van dat gesprek had meegekregen toen ze hem met een Legilimentieaanval had verrast, maar ze had hoe dan ook de rekensom gemaakt.
En toch zat ze nu naast hem en ziet ze haar vingers in de richting van de zijne glijden. Bijna onopvallend pakte ze zijn hand vast, alsof ze wilde bewijzen dat het heel normaal was dat mensen dat soms deden. Als hij iemand anders was geweest, wie dan ook maar, had hij haar misschien schoorvoetend gelijk kunnen geven. Hij deed zijn mond open om antwoord te geven, maar er kwamen geen woorden in hem op. Hij was hier niet goed in, maar dat was zelfs naar zijn standaard een zwak excuus. Maar hij bewoog niet en ze liet zijn hand weer op het bed vallen.
Ze had de brieven gezien. Hij had net zo goed ijswater langs zijn rug kunnen gooien. Dat was waarschijnlijk zelfs beter geweest dan dit. Zijn hart sloeg een tel over in angst voor wat ze zou zeggen of doen, maar ze deed niets. Ze wendde zich slechts van hem af. Elk moment kon ze opstaan en weglopen en nooit meer terugkomen. En hoewel hij had gedacht dat hij haar niet had willen zien, kon hij nu de gedachte niet verdragen dat ze weg zou gaan.
Voorzichtig legde hij zijn hand om haar wang. Het voelde onwennig en tegelijkertijd vertrouwd. Hij had haar gezicht al zo vaak in zijn handen gepakt, maar niet om dezelfde reden als nu. Hij wilde haar nu niet aanvallen, niet in een hoekje van haar eigen geest dwingen. Hij wilde alleen maar dat ze bleef. Hij overbrugde de ruimte die nog tussen hen restte vlug, bang dat ze zich los zou trekken. Toch drukte hij zijn lippen met een nieuwe behoedzaamheid op de hare. Hier had hij geen ervaring mee. Was dit wat ze wilde dat hij deed?
“Niet weggaan.” Hij fluisterde de woorden opdat ze niet zou horen dat zijn stem op het punt van breken stond. “Alsjeblieft, niet weggaan.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 02 september 2018 om 12:15
Lila had al haar concentratie bij het bedwingen van haar tranen. Ze wilde zich niet zwak opstellen, niet nu hier in het huis van Hathaway. Het liefst was ze direct uit de kamer gevlucht, maar ook dat zou een vorm van zwakte uitstralen. En ze was verdorie een Unger! Ook al droeg ze de naam van haar moeder, ze had het bloed en volgens velen het temperament van haar vader. Een goede Unger liet zich door niets of niemand van de leg brengen.

Het werd alleen lastiger om haar tranen te bedwingen toen Hathaway zijn vinger op haar wang legde. Lila bouwde zo snel als ze kon haar muur en zette zich schrap. Hoewel zij een paar uur geleden nog in een verrassingsaanval in zijn hoofd was binnen gedrongen, kon ze het echt niet aan om haar chaotische, teleurgestelde gedachten nu met hem te delen. En bovendien, zo borrelde er een woest deel in het binnenste van haar maag, wat gaf hem het recht om zoveel macht over haar te hebben? Wat gaf hem het recht om haar hoofd op dit moment binnen te dringen? Een moment waarin hij haar duidelijk afwees?

Lila wilde zich al van hem wegtrekken, toen hij haar opnieuw verbijsterde. Compleet verrast biggelde de traan die ze zojuist nog binnen had gehouden over haar wang toen Trevor zijn lippen op de hare drukte. Het voelde als een van de velen dromen die ze de afgelopen weken had gehad. Sommige veranderden in haar diepste wensen, anderen in een complete nachtmerrie waarin hij haar kuste, alleen om daarna dood neer te vallen. Gestorven aan de infectie van wonden die de zombies hadden aangebracht. Ingestort, omdat hij de traumatische gevolgen niet langer aan kon.

Verwoed wreef ze die enkele traan van haar wang, erop vertrouwend dat hij te erg in zijn eigen wereld en angsten zat om dat te hebben opgemerkt. Zijn adem kriebelde in haar oor toen hij haar woorden toefluisterde waar ze naar had gehunkerd. Lila pakte zijn goede arm beet en trok zich een beetje omhoog. “Ik ga niet weg,” haar stem klonk kleintjes en ze kuchte even, “zolang jij me hier wil, ga ik niet bij je weg.” En met die woorden, sloot ze haar ogen en kuste hem terug.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 02 september 2018 om 22:47
Haar lippen overvielen hem en hij liet het over zich heen komen. Gewillig opende hij zijn mond een beetje toen ze daarnaar leek te verlangen, al had hij geen idee wat ze van hem verwachtte. Zoenen zag er zo makkelijk uit als anderen het deden, twee gezichten die samensmolten, maar zijn neus leek hem in de weg te zitten, dus hij hield zijn hoofd maar stil. Lila wist wel wat ze moest doen. Ze smaakte zout. Naar tranen.
Blozend en gegeneerd grijnzend verbrak hij de kus. Normaal gesproken had hij een sarcastische opmerking gemaakt om het moment te verbreken, maar ten eerste was hij de reden dat ze had gehuild en ten tweede was niets meer normaal te noemen de laatste tijd. Hij durfde haar amper aan te kijken, alsof hij een of ander verlegen jongetje was dat nog nooit een meisje had gezoend – iets wat in ieder geval ten dele waar was.
“Soms heb ik het idee,” begon hij en hij kauwde een beetje op zijn onderlip terwijl hij naar woorden zocht, “dat ik mensen alleen maar pijn kan doen, wat ik ook doe. Dat dingen kapotmaken het enige is waar ik goed in ben. Dus het spijt me dat jij daar… Dat ik jou daarmee… Maar ik wil je geen pijn doen, dat weet je toch?”
Ze had het altijd geweten, tijdens hun Legilimentiesessies. Ze had zich kwetsbaar naar hem opgesteld, van hem geëist dat hij haar aan zou vallen ook al was ze nog maar net weer overeind gekrabbeld, en geen moment had ze aan zijn kant van dat verhaal getwijfeld. Maar dat was maanden geleden en hij had toen niet geweten hoeveel ze hem gaf. Hij had het aan de kant gegooid zoals hij ook met haar brieven had gedaan, omdat hij niet wist wat hij ermee moest. Het was niet in hem opgekomen dat hij dat gewoon aan haar kon vragen.
Met een voorzichtige grijns waagde hij een blik in haar ogen. “Ik bedoel, ik ben niet opzettelijk zo slecht in zoenen.”
Maandenlang had hij amper een woord over zijn lippen kunnen krijgen en het voelde als verraad naar Damien, naar zijn moeder, naar Jareth zelfs, dat dit het moment was waarop hij alles eruit wilde gooien. Maar als hij het tegenhield, zou hij het nooit zeggen.
“Het is stom, maar er gebeurt van alles en ik kan de hele tijd maar aan één ding denken… En het slaat echt helemaal nergens op, maar weet je nog, die keer toen we nog maar net met die lessen waren begonnen, dat ik je een knoet gaf voor je gedachten? En alles waar ik aan kan denken is dat ik dat waarschijnlijk nooit meer…” Hij wist niet goed waarom hij het haar vertelde, of waarom hij het belangrijk vond dat ze wist dat hij van alle magie Legilimentie het meeste miste. Hij miste Damien. Hij miste háár. “En het stomme is dat ik alleen maar kan denken: ‘nu zou ik er veel meer voor geven.’ Een knoet!” Hij zuchtte en schudde met een verontschuldigende glimlach zijn hoofd. “Ik bazel; mag ik mijn medicijnen de schuld geven? Alles wat ik eigenlijk wilde zeggen is: het spijt me.” 
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 3 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum