Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <17/18><AF> You don't know everything(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 3
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 10 oktober 2018 om 15:12
Hun kus voelde ongemakkelijk, raar. Alles behalve zoals in haar dromen, of dit nou fijne waren of regelrechte nachtmerries. Lila had elk scenario meerdere keren afgespeeld, maar in geen enkele prikte Trevors neus tegen haar wang of zat er een plukje haar tussen hun lippen of waren zijn lippen gemaakt van schuurpapier. In haar herinnering waren zijn lippen veel zachter, of waren dromen en verleden met elkaar samen gesmolten om een perfect plaatje te vormen?

Voordat het ongemak kon verdwijnen om plaats te maken voor een warme zaligheid, had Trevor het contact al verbroken. Zijn hoofd gloeide en als ze niet beter wist zou ze denken dat hij ziek was. Lila sloeg haar ogen snel neer, bang dat het ongemak op haar gezicht te lezen was. De Zwadderaar was immers een meester in het lezen van haar gedachten, ook zonder Legillimentie. Ze zocht naar woorden om de al even ongemakkelijke stilte te verbreken, maar in haar hoofd vormde zich alleen maar een gevoel van twijfel. Gaf ze om hem omdat ze verliefd op hem was, of was hij de belichaming van het lerarencomplex en had ze zich alleen maar in het hoofd gehaald dat ze op hem viel?

Trevor opende zijn mond en waar zij de woorden niet had gevonden, wist hij niet meer te stoppen toen hij eenmaal begon. Met elke zin die hij zei, elke gedachte die hij uitsprak, brokkelde een stukje twijfel weg. Nu was zij degene die bloosde. Geen wonder dat hij zo nors had geleken gisteren, hij droeg het gewicht van schuld met zich mee. Trevor maakte zichzelf de zondebok in zijn verhaal en het zou haar weinig verbazen als hij zichzelf ook beschuldigde van Jareths hand.

Lila lachte toen hij zich óók verontschuldigde voor de ongemakkelijke kus. “Wil je daarmee zeggen dat het niet aan mij lag?” Heel haar lichaam wilde de afstand tussen hen weer verkleinen voor een revanche. Maar Trevor was nog altijd niet uitgepraat.

Een knoet voor je gedachten.

Hij had het meerdere keren gezegd, voordat hij haar hoofd binnen gedrongen was. Toen was het iets raars en snapte ze niet waarom hij dat zei, laat staan haar daadwerkelijk de munt gaf. Nu begon ze te begrijpen wat zijn gedachten waren. Hij wilde haar geen pijn doen. Hij wilde niet de macht over haar hebben. Het was geen ordinaire betaling tegen goederen, het was een symbolische transactie.

Pas toen Lila zeker wist dat de stortvloed aan woorden opgedroogd was, boog ze zich naar hem toe. “Trevor… Je hoeft geen sorry te zeggen. Het is niet je fout. Je hebt me geen pijn gedaan. Niet echt. En je hebt Jareth ook geen pijn gedaan, je hebt zijn leven gered.” Dat laatste fluisterde ze, voordat ze haar voorhoofd tegen zijn borst legde. “Je kan me geen pijn doen, omdat ik…” Bijna had ze gezegd dat ze van hem hield, maar ze slikte de woorden door. “Omdat ik om je geef. Dat is wat ik op dit moment denk.”

Een knoet voor je gedachten.

Als door een Schroeistaartige Kreeft gestoken sprong Lila op. “Een knoet voor je gedachten! Dat is het. Trevor, je bent briljant.” Haar ogen schoten door zijn kamer, maar het was niet alsof tovenaars hun geld lieten rondslingeren. Al helemaal niet als het Zwadderaars waren die van nature weinig vertrouwen in de mensheid hadden. “Jareth vertelde me over die Knoet die Abigail hem gaf. Weet je nog? Toen jullie…” Lila beet op haar lip, bijna had ze verwezen naar de vreselijke gebeurtenissen. “Ik bedoel, toen in de Keukens. Dat kunnen wij ook doen! Waar heb je twee Knoeten?”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 14 oktober 2018 om 11:38
Lila had zich van hem afgewend. Schaamde ze zich dat ze zich had overgegeven aan haar crush, of was die zoen echt zo vreselijk geweest dat ze het niet kon verdragen om hem aan te kijken? Hoe dan ook, wat meisjes ook mochten beweren over het delen van je gevoelens, het viel vies tegen. Dat zou hij dus nooit meer proberen.
“Wat wil je dat ik zeg?” vroeg hij quasi-smekend toen ze moest lachen om die stomme kus. “Jij bent de expert nu. Jij weet alles, ik weet niets. Tevreden nu? Ik vond het andersom toch fijner.”
Hij liet zich verslagen achterover ploffen. Blijkbaar was niet alles verloren, want toen hij weer overeind kwam, kroop ze tegen hem aan. Uit het veld geslagen keek hij naar het meisje dat zich op zijn borst nestelde. Voor hij wakker kon schrikken en zijn hand om haar heen kon leggen – dat was toch wat je moest doen in zo’n situatie? – was ze echter alweer overeind gesprongen. Met stijgende verbazing volgde hij haar bewegingen. Hij had werkelijk geen idee wat er gebeurde, maar hij had het idee dat hij niet gewoon maar kon wachten tot alles weer normaal was. Het was ook zijn eigen schuld; hij had haar nooit moeten zoenen. Stom gedoe.
Aan haar enthousiasme kon hij merken dat Jareth haar niet het hele verhaal achter Abby’s Knoeten had verteld. Hij had duidelijk weggelaten dat Abby ze had voorgesteld omdat ze Trevor liever achterliet om te sterven terwijl ze zelf een uitweg zocht uit het met zombies gevulde kasteel. Abby wil blijven communiceren, had Jareth hem schamper uitgelegd toen ze elkaar weer terug hadden gevonden. Vrij vertaald mogen we haar op komen zoeken zodra we alles hebben opgelost. Ik draai haar de nek om, dat verraderlijke rotwicht. Die vrije vertaling had hij klaarblijkelijk niet aan Lila meegegeven. Misschien had ze het idee zelfs alleen uit de Ochtendprofeet gehaald; Trevor kon zich niet voorstellen dat Jareth niet opnieuw in woede zou zijn ontvlamd bij de gedachte aan de Ravenklauw. Zelf had Trevor in ieder geval niet veel warme gevoelens voor het meisje over.
“Links, in de bovenste la. Gewoon drie keer op tikken om te ontgrendelen.”
Hij had nooit de moeite genomen om de standaard vergrendeling van zijn bureau te veranderen. Zwijgend keek hij toe hoe ze te werk ging, voornamelijk omdat hij nog steeds niet goed wist wat ze nu van hem verwachtte. Maar terwijl ze met de munten prutste, kon hij het niet laten om toch de stilte te doorbreken.
“Snel vraagje tussendoor: met welke staf, met welke magie zou ik moeten antwoorden?” Hij wierp een veelbetekenende blik op de sneue resten van zijn toverstok, die op hun stafhouder op zijn bureau rustten. “Volgens mij heb je meer kans dat je een uil van me krijgt.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 03 november 2018 om 22:43
Lila was al halverwege het bureau toen Trevor de behoefte had om een grapje te maken. Althans, ze hoopte dat hij het bedoelde als een grapje, want wat hij zei voelde als een vloek die tijdens een duel was afgevuurd voordat de duellisten mochten beginnen. Onder de gordel en compleet tegen de regels in. Even verstarde haar schouders en moest ze haar best doen om de brok in haar keel weg te slikken. Hoe kreeg de Zwadderaar het toch altijd weer voor elkaar iets te zeggen wat haar van streek maakte? Je zou toch verwachten dat ze op een gegeven moment gewend raakte aan een uitermate slecht gevoel voor de sfeer lezen in combinatie met een scherpe tong.

Met een frons draaide Lila zich om. Het kostte haar alle energie die ze bezat om door haar teleurstelling heen te werken en met een luchtige toon te antwoorden: “Zelfs als je een uil zou sturen, betwijfel ik na gisteren sterk of ik deze ontvang. Ik denk dat mijn vader het beestje nog liever wurgt dan dat er een kans bestaat dat ik je brief lees.” Na die opmerking van net, begreep ze ook iets beter waarom haar vader gisteren zo vijandig tegen Trevor had gedaan. Snel draaide ze zich weer om, bang dat hij die conclusie van haar gezicht kon lezen. “De knoet is zelf magisch, daar heb je geen toverstaf bij nodig,” vervolgde ze, terwijl ze haar eigen toverstaf uit haar magisch vergrote zakje in haar rok trok en daarmee op de lade tikte. Zoals Trevor had beloofd sprong deze open en hoorde ze ook wat muntjes schuiven. Haar blik werd echter getrokken door een zwart gebonden boek en haar handen pakten het schriftje als van zelf uit de lade.

“Goh,” zei ze, terwijl haar vingers over de randen van de bladzijden gingen. Het had er veel van weg dat er hier en daar wat pagina’s uitgescheurd waren, en hier en daar zaten wat gleufjes wat er de schijn van hield dat Trevor externe pagina’s had toegevoegd. “Ik had nooit gedacht dat jij een dagboek bij hield.” Ergens wist ze dat het onfatsoenlijk van haar was. Wellicht had de psycholoog hem opgedragen een dagboek bij te houden na de vreselijke gebeurtenissen in het kasteel. Maar Trevor had haar in de laatste 24 uur, en eigenlijk de afgelopen maanden, zo vaak een gemene sneer gegeven en tot haar eigen verbazing had ze hem elke keer vergeven in een oerdomme overtuiging dat hij het goed meende en boos was op de wereld. Als hij echt een dagboek bij hield, dan mocht zij goddomme toch wel eens zien of liefde echt zo stekeblind maakte als de liedjes beweerden. Genadeloos stapte ze daarom nog iets verder van de Zwadderaar vandaan om het boek open te slaan op de eerste pagina. Haar ogen vlogen als vanzelf naar een woord met twee klinkers, vier letters. “Lila is een stuk slimmer dan ik though. God, dat kind is geweldig,” las ze, zich er niet van bewust dit hardop te hebben gezegd.

Haar duim gleed over de rand van het boekje en de pagina’s vielen als vanzelf naar voren. Tot ze bij 24 december was, eerste kerstdag, een half jaartje geleden. Ik besta niet voor haar, dat zijn haar regels. Dan hier maar: fijne kerst, Lila Unger. Hoe kreeg de Zwadderaar het toch altijd weer voor elkaar iets te doen wat haar van streek maakte?


((567 woorden))

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 04 november 2018 om 01:21
Inwendig vervloekte Trevor zichzelf. Hij had haar net zo goed in het gezicht kunnen slaan, dat had hetzelfde effect gehad als zijn woorden. Haar antwoord klonk onbekommerd, maar haar toon had een gespannen randje en haar ogen stonden killer dan ooit. Hij was ditmaal werkelijk over een grens gestapt die hij niet had willen overschrijden, maar tegelijkertijd merkte hij dat hij verbaasd was dat ze desondanks nog altijd niet terugsloeg. Zolang hij haar kende had ze al een grotere tolerantie voor zijn opmerkingen dan goed voor hen beiden was, maar ze pikte heus niet alles wat hij zei. Waarom zei ze dan nu niets?
Zijn aandacht werd echter afgeleid toen ze een in leer gebonden schriftje uit de bureaula tevoorschijn trok. Ze deed een sierlijk dansstapje naar achteren, alsof ze wist dat hij het van haar af zou pakken – waar ze geen ongelijk in had. Blijkbaar was ze toch van plan om hem die laatste opmerking betaald te zetten. Een moment geleden had hij nog verwacht dat ze er iets over zou zeggen, en nu wilde hij haar er weer van weerhouden. Als hij zijn magie had gehad, had hij het boek daarmee uit haar handen kunnen trekken, maar nu kostte het twee stappen om haar te bereiken.
God, dat kind is geweldig.
Had hij dat geschreven? Hij kon het zich niet herinneren. Maar Lila’s spottende toon sneed door de woorden. Dat was niet sarcastisch, wilde hij zeggen, maar ze had alweer een nieuwe pagina opengeslagen en diens inhoud beviel haar zo te zien nog minder. Vlug trok Trevor het schrift uit haar handen en sloeg het dicht. Hij had geen idee wat ze gelezen had – eerlijk gezegd was hij vergeten dat hij het boekje nog steeds had, laat staan wat hij erin had gezet – maar aan haar gezicht te beoordelen, was het niet veel goeds.
Plotseling was hij zich extreem bewust van de geringe afstand tussen hun twee. Hij rook opnieuw haar zoete geur, zag het kleine sneetje in haar lip waar ze op had gekauwd, kon elke haar tellen als hij er de tijd voor had gehad.
God, dat kind is geweldig. Zeker weten geen sarcasme. Toen niet, en anders nu in ieder geval niet.  
Zeg haar dat dan gewoon. Zelfs nu hun Legilimentieband was verbroken, wist Trevor precies wat Damien zou zeggen. Het stak nog steeds dat die gedachte niet daadwerkelijk van zijn broer afkomstig was en het was bovendien verwarrend. Moest hij luisteren naar advies dat niet eens echt van Damien kwam? Wat hij ook deed, hij moest íéts doen; hij kon niet gewoon naar haar blijven staren in de hoop dat ze hem weer zou vergeven zoals ze altijd deed.
“Ik vind je gewoon leuk, oké?” zei hij en het klonk bijna defensief, alsof hij eraan toe had willen voegen: nou goed? Maar zijn innerlijke Damien was er tevreden mee. Hij had het in ieder geval gezegd. Alles kon nu weer gewoon worden zoals het was.
Hij hield haar de munten voor, die ze door zijn dagboek vergeten was. “Doe die stomme spreuk nou. Proteus Nummum.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 05 november 2018 om 09:40
Trevor, waar gaat dit heen?

Zijn woorden gonsden in haar oren en Lila kon niet anders dan naar de Zwadderaar staren. Er vormde zich kippenvel op haar huid en ze wist dat haar schouders lichtjes schokten. Gisteren, toen hij zo maar op haar stoep stond, dacht ze dat zijn sociale schild compleet verdwenen was en dat ze zonder Legilimentie in zijn ziel kon kijken. Het bleek maar weer hoe stekeblind liefde maakte. Nooit eerder had ze hem zo gezien. Zo eerlijk en kwetsbaar, zonder bijbedoelingen. Op slechts een paar centimeter van haar af. Alsof hij het gevoel had een schuld af te moeten betalen.

“Trevor,” zei ze zachtjes. Alle lucht werd met dat ene woord uit haar longen geblazen en het drong toen pas tot haar door dat ze haar adem had ingehouden. Hoe vertelde ze hem dat ze zielsveel van hem hield, dat ze zich met hem verbonden had gevoeld vanaf die eerste keer, zonder dat ze hem weer af schrok? Uit de eerste bladzijde van zijn schriftje bleek ook dat hij toen al iets voor haar had gevoeld, al was het alleen maar dat hij ‘dat kind’ geweldig vond.

Voordat Lila het beladen woord kon aanvullen met iets wat ook maar een beetje inhoud gaf aan de veelvoud aan gedachtes die in haar hoofd schreeuwden om voorrang, kwam het koude metaal van één van de munten tegen haar stafarm. Het was duidelijk dat wat ze ook zou zeggen, hij het niet zou geloven. Niet echt. Het enige wat hij voor waarheid zou herkennen waren haar gedachtes. Bij alle slagen, wat moest hij zijn magie missen. Haar toverstaf bungelde nog langs haar rok en de beweging waarmee ze deze omhoog bracht vermoeide haar meer dan ze zou verwachten. Het viel haar nu pas op dat het gaaskompres die ze gisteren had aangebracht nog om zijn arm zat. Zou hij zijn broer niet hebben durven vragen om de wond te dichten met een heelspreuk?

“Proteus Nummum.” De munten gloeiden even in zijn hand, voordat ze weer hun gebruikelijke bronzen kleur kregen. Nadat ze haar toverstaf in de geheime zak van haar rok had teruggestopt, pakte Lila de linker Knoet van hem aan en bracht deze naar haar mond. Zo zachtjes dat Trevor, die nog steeds dichtbij genoeg stond om hem aan te kunnen raken als ze zijn hand naar hem op stak, haar niet kon verstaan, fluisterde ze wat woorden in de munt. Eerst gloeide de munt in haar hand even fel rood als deze net had gedaan, daarna werd de Knoet die de Zwadderaar nog in zijn hand had weer felrood.

“Daar,” verklaarde ze hardop, “een Knoet voor mijn gedachten.”


((441 woorden))

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 18 november 2018 om 11:06
Natuurlijk slaagde Lila er bij haar eerste poging al in de munten te beheksen, ook al was het een spreuk die zelfs Trevor nog niet gehad had. Als het ging om Transfiguratie en Toverdranken, zat Lila al op het niveau van de zevendejaars – en dan niet de klungeligste. Geheimzinnig fluisterde ze  iets tegen haar munt, alsof Trevor nog niet wist wat ze ging zeggen, en onmiddellijk gloeiden beide Knoeten rood op. In minuscule lettertjes stonden haar woorden in de rand gebrand.
Trevor hief de nog nagloeiende munt naar zijn mond, keek Lila strak aan en zei: “Dat wist ik al, Unger.”
De munt deed niets, zoals hij al verwachtte. Geen rode gloed, geen nieuwe boodschap. Lila’s woorden bleven waar ze waren. Trevor stopte de Knoet in zijn zak en trok een wenkbrauw naar Lila op, die iets moest duidelijk maken als, ik zei toch dat het niet zou werken?
“Evenals dat ik ook weet dat je het haat. Wat ik dus echt niet begrijp. Hoe kun je iemand leuk vinden en dat tegelijkertijd haten, omdat hij een arrogante klootzak uit Zwadderich is?”
Hij rolde met zijn ogen en legde zoveel mogelijk afschuw in de naam van zijn afdeling, zoals het vaak werd uitgesproken door omhooggevallen Griffoendors die zichzelf te goed voelden voor de wereld en nog steeds dachten dat Zwadderaars alle Half- en Nieuwbloedjes wilden uitmoorden, dan wel gebruiken als slaafjes. Lila had nooit zo zwart-wit gedacht – dat zou ook vrij lastig zijn, aangezien haar halve familie Zwadderaar was – maar ze had tijdens hun Legilimentielessen duidelijk genoeg gemaakt dat ze geen zin had om ook maar iets voor hem te voelen.
“Dan vind je me toch gewoon niet leuk? Was een heel stuk makkelijker geweest, eerlijk gezegd.”
Hij smeet zijn opschrijfboekje terug in de la waar Lila het gevonden had en met een klap trok de la zichzelf terug het bureau in. Een droog klikje klonk ten teken dat de la zich opnieuw vergrendeld had, gevolgd door angstig gepiep. Blijkbaar had Gwin zich in de la genesteld in de tijd dat Lila met de Knoeten in de weer was geweest. Trevor zuchtte geërgerd. Hij kon verdomme niet eens zijn eigen bureaula openen.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 20 november 2018 om 08:14
Net zo snel als dat hij haar had verbijsterd met de kus, keerde het masker weer op zijn gezicht om zijn kwetsbaarheid en eerlijkheid weer te verbergen. Waar Lila mensen normaal gesproken altijd corrigeerde als ze haar met Unger aanspraken, deerde het haar niet wanneer Trevor het zei. Het klonk bij hem niet vervreemdend, alsof ze als een Unger meer het kind van haar vader was dan dat van haar moeder. Trevor keerde haar de rug en was met zijn dagboek aan het klooien. Zijn acties deden haar sterk denken aan een andere 'arrogante klootzak uit Zwadderich', hoewel Jareth misschien meer een omhooggevallen klootzak was en er verscheen een glimlach op haar lippen.

“Hoe ik een Zwadderaar zowel leuk kan vinden als kan haten? Ik bedoel... Heb je mijn broer wel eens ontmoet?” vuurde ze terug. Nu ze zijn dagboek voor een deel had gezien en de waarheid in zijn open gezicht had kunnen lezen, besefte Lila zich dat zijn nare woorden een afweermechanisme waren, bedoeld om mensen die niet het beste met hem voor hadden zo ver mogelijk van hem af te houden. Om zich te beschermen tegen iedereen die te dichtbij kwam.

Dat werkt niet meer bij mij, Hathaway.

In plaats van in elkaar te krimpen en de kamer uit te vluchten, stapte ze daarom ook naar het bureau en legde haar hand op de schouder van de arm die niet geïnfecteerd was.

“Ja, je niet leuk vinden is een heel stuk makkelijker,” stemde ze in. “Maar heb je me ooit het gemakkelijke pad zien kiezen?” Lila haalde haar schouders op en de glimlach die nog om haar gezicht speelde brak nu helemaal door. Had Trevor altijd al van die brede schouders gehad? Het was haar nooit opgevallen omdat hij vaak in tegenstelling tot haar broer een beetje ineengedoken door de gangen liep.

Het stof van zijn t-shirt kriebelde onder haar hand en het liefst wilde ze hem omdraaien om een revanche te nemen op hun ongemakkelijke kus. Het idee dat hij het tempo moest aangeven omdat hij haar anders mogelijk weer uit zou maken voor de vreselijkste dingen weerhield haar echter. Lila liet haar hand zakken en stak deze demonstratief in haar heup. “Want als je een gemakkelijkere vriendin wil, Trevor Hathaway, dan moet je op zoek gaan naar een minder geweldig kind.”

Take it or leave it.


((392 woorden))
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 20 november 2018 om 21:40
Haar hand zorgde voor een warm gevoel in zijn schouder, dat zich langzaam verspreidde. Ondanks de hete zomerdagen had hij zich in geen maanden warm gevoeld. Hij was misselijkmakend benauwd geweest en hij had het gevoel gehad dat hij zou stikken onder zijn flinterdunne dekens, maar uiteindelijk lag hij toch elke nacht rillend wakker, alsof zijn lichaam niet kon bepalen welke temperatuur het eigenlijk voelde. Voor warmte was meer nodig dan slechts hitte.
Ze zei dat het makkelijker was geweest als ze haar gevoelens voor hem gewoon had weg laten sterven, maar ze leek er totaal geen spijt van te hebben dat ze het niet gedaan had.
“Dus ik ben gewoon een uitdaging voor je?” vroeg hij.
Lila vond vooral jongens leuk die ze niet kon krijgen, had Jareth hem eens verteld. Dus ze zal ook wel achter jou aangaan. Hij had er een vies gezicht bij getrokken en Trevor had hem uitgelachen. Toen was alles nog gewoon zoals het hoorde: Hij was te druk bezig geweest met regels breken om te begrijpen wat andere jongens toch in meisjes zagen en Lila was gewoon Jareths irritante, kleine zusje dat af en toe om hen heen hing om hen te wijzen op het feit dat ze stom en ongevoelig waren. Wanneer was dat allemaal veranderd?
In ieder geval was het allang niet meer hoe de wereld nu in elkaar stak. Trevor keerde zich naar haar om en Lila trok haar hand weer terug. Haar ogen stonden hard, uitdagend. Hij had haar het afgelopen etmaal genegeerd, naar haar geschreeuwd, haar dingen toegesnauwd en haar op elke andere mogelijke manier afgestoten. En toch was ze klaar om hem dat alles te vergeven, als hij haar nu het goede antwoord zou geven.
Verpest dit niet, zeiden haar ogen.
Hij kon haar het bijna – bijna – horen denken. Maar ook zonder Legilimentie straalden haar ogen een ultimatum uit. Als hij haar nu opnieuw weg zou sturen, zou ze niet meer terugkomen. Hij wist niet precies hoe hij het wist, maar het was een simpel feit.
Te lang wachten en hij was haar ook kwijt. En terwijl hij naar haar keek besefte hoe beangstigend die gedachte was. Ergens diep achterin haar uitdagende blik dacht hij een flintertje te zien van iets wat hem smeekte om de juiste woorden te zeggen – maar misschien wilde hij dat alleen maar zien. Misschien was hij inderdaad slechts een trofee voor haar, de meest onbereikbare Zwadderaar. Wie zou het zeggen? De laatste tijd wist hij niet meer goed of hij wel op zijn eigen gedachten kon vertrouwen, juist door het gebrek aan andere input waar hij het tegen af kon zetten. Het was vermoeiend om nooit te weten wat een ander dacht – echt dacht. Het was hem een raadsel hoe andere mensen dat oplosten. Praten, waarschijnlijk. Zijn allerlaatste keuze.
“Volgens mij ben je vergeten dat ik een tragisch langzame dood aan het sterven ben als nutteloze Snul,” zei hij, tijd rekkend.
Terwijl de woorden zijn lippen verlieten, wist hij plotseling zeker dat ze dat helemaal niet vergeten was. Het maakte haar gewoon niet uit. Hij was geen uitdaging voor haar. Ze wilde hem niet eens veranderen, zoals al die andere meisjes die zwijmelend stotterden dat zijn ogen zo blauw waren en vervolgens afhaakten bij het eerste sarcastische woord dat uit zijn mond kwam. Lila niet. Lila wilde verrassend genoeg niets van hem, besefte hij zich terwijl ze daar voor hem stond en hem met een allesvernietigende blik gevangen hield, behalve dat hij zou zeggen dat van alle jongens die ze ooit gedatet had, hij de eerste zou zijn die niet af zou knappen op het feit dat ze vrij wilde zijn, geen gemakkelijke vriendin die altijd het juiste deed. Geen van beiden zouden ze zich ooit opofferen voor het grotere goed, maar wat maakte dat uit? Dat verlangde ze ook niet van hem.
Stukjes vielen nog altijd op hun plaats terwijl hij zei: “Weet je, ik heb nooit goed begrepen wat jongens van je wilden als ze bij voorbaat al wisten dat je na twee weken al op ze uitgekeken was. En nu sta je hier en ik hier en het enige wat ik kan denken is: Twee weken lijkt me fantastisch.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 17 december 2018 om 13:58
Misschien gaat hij alsnog dood. Of misschien blijft hij voor altijd Snul, wat hij zo mogelijk nog erger vindt.
Lila kon de woorden van Damien nog in haar oor horen nagalmen, op het moment dat Trevor dezelfde gedachte in andere bewoording ter sprake bracht. Het liefst wilde ze er hard tegen in gaan door tegen te werpen dat zelfs al zou zijn magie niet terug keren, hij alles behalve nutteloos was voor haar. Maar Lila wist wel beter en hield haar kaken strak op elkaar geklemd, zich er maar al te goed van bewust dat de Zwadderaar haar aanbod afwoog. Niet met de vraag wat hij met een dergelijke relatie zou winnen, maar of hij het zichzelf toe zou staan zich kwetsbaar op te stellen. Zij had dezelfde afweging gedaan toen ze de beste vriend van haar broer had gevraagd lessen in Legilimentie te geven, de meest kwetsbare spreuk.
Hij vindt het fijn om bij je te zijn.
Een ander inzicht die Lila van haar afdelinsggenoot had gekregen en waar ze tot vanmorgen niet zeker van was geweest. Zelfs niet toen hij gisteren opeens op haar stoep had gestaan en zij direct bereid was hem het zwijgen na de zombie-aanval compleet te vergeven.
Toen hij haar eindelijk aankeek en zijn lippen bewoog met woorden die niet sarcastisch waren bedoeld hield Lila gespannen haar adem in. Voor een Zwadderaar die er bekend om stond een hekel te hebben aan praten, hield Trevor een ellenlang monoloog. Toen hij eindelijk uitgepraat was, deed Lila een stapje naar hem toe, zodat hun voeten tegen elkaar aan stonden. De zelfvoldane grijns die ze al die tijd kwijt was zodra de Zwadderaar in haar buurt was, bleek plotseling niet zo ver weggestopt te zijn en keerde als vanouds terug op haar gezicht.
“Mooi zo,” was het eerste wat ze uit kon brengen. Zelfs in haar oren klonk het nauwelijks beter dan ‘braaf zo’, alsof ze haar huis-elf Lenina bedankte. Snel herstelde ze zich en keek hem in de ogen aan, de blauwe ogen waar ze al maanden van had gedroomd. “Ik bedoel… Ach, je weet wat ik bedoel.” Lila pakte zijn hand van de arm die niet geïnfecteerd was en legde zijn vingers op haar voorhoofd, die voelden kouder aan dan ze had verwacht en er trok een rilling door haar lichaam. “Je hoeft immers geen magie te hebben om te weten wat ik denk.” Terwijl ze het zei wist ze dat het waar was. Gisteren wisten ze niet alles van de ander, laat staan wat de ander dacht, nu voelde ze zich meer met Trevor verbonden dan wanneer hij in haar gedachten wroette.
Ik vind het fijn om bij je te zijn.
Ze wist dat hij hetzelfde dacht en woordeloos duwde ze haar voorhoofd tegen zijn borst en bleef zo secondelang, misschien wel minutenlang staan. Als zijn vriendin.
Eindelijk.

-The End-
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 3
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum