Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <17/18> <ORPG> Haunting Halloween Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 7
Schrijver Bericht
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
Quote Rowace Beantwoordbullet Geplaatst op: 02 januari 2019 om 23:23
“Je klinkt verbaasd,” kaatste Trevor grijnzend terug.
Die opgetrokken wenkbrauw had Lila waarschijnlijk van hem overgenomen en dat idee amuseerde hem, vooral omdat ze het zelf niet eens echt door leek te hebben. Ze lachte hem toe – of uit – en trok hem mee de dansvloer op. Verwachtte ze dat hij zou aarzelen? Hij was redelijk zeker van zijn danskunsten, ook al treiterde Lila hem ermee. Ze had hem nog nooit zien dansen, want hij deed het nooit, maar dat betekende nog niet dat hij het niet kón. Toch was het fijn dat ze hem ondanks haar spottende lachjes vertrouwde, want ze liet zich door hem leiden terwijl ze achterover leunde en ervanuit ging dat hij haar op de juiste manier zou ondersteunen.
Ze hadden nog maar een paar stappen gezet, of zijn concentratie werd al op de proef gesteld, verbazingwekkend genoeg door Millie, Jareths danspartner. De alcohol was duidelijk naar haar hoofd gestegen, want plotseling riep ze hen toe dat ze moesten rocken. Trevor scheurde zijn blik los van Lila om een verbaasde blik naar zijn jaargenote te sturen. Sinds wanneer trok zij haar mond open? Aan het begin van de avond had hij amper geweten wat haar naam ook alweer was en nu stond ze opeens te headbangen alsof ze nooit anders had gedaan.
Uiteraard drukte Jareth zijn lippen op die van zijn danspartner, precies op het moment dat Trevor keek. Trevor rolde met zijn ogen. Er was geen twijfel over mogelijk dat Jareth dat expres zo getimed had. Wat was het toch ook een idioot.
“Mochten jullie het vergeten zijn, ik doe wat ik wil,” riep hij terug toen ook Jareth zich er tegenaan bemoeide.
Zijn woorden kwamen amper over de muziek heen, die nog verder aanzwol in de bridge. In ieder geval was het ritme nu strakker te volgen door alle hello's, waardoor Trevor zijn passen aan de maat aanpaste en Lila sneller rondzwierde. In de climax van Joshua’s geschreeuw – het waren nu geen hello’s meer maar denials – liet Trevor zijn vingers langs Lila’s armen omhoog glijden en hij tilde haar al draaiend op. Toen hij haar aan het eind van het lied weer neerzette, liet hij haar los.
“Legendarisch genoeg?” vroeg hij plagerig. “Want daar zul je het mee moeten doen vanavond.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
Quote Cindy Beantwoordbullet Geplaatst op: 03 januari 2019 om 21:38

De duistere voorspelling die al maanden als een schaduw haar leven achterna ging, was in de lucht helemaal verdwenen. Ook de irritatie die Lila had gevoeld toen haar broer duidelijk zijn eigen danspartner gebruikte om hen op de kop te geven was weg en ze genoot met volle teugen van haar vriend. De charmante jongeman die haar voor de derde keer die avond verraste met het gemak waarmee hij haar optilde.
En dat noemt zichzelf een ‘arrogante klootzak uit Zwadderich’.
Als ze haar armen zou spreiden, kon ze goed door voor een waternimf met krachten van levitatie. Maar ook aan het onbekende rocknummer kwam een einde, en met pretlichtjes in haar ogen kwam ze weer op dezelfde hoogte als Trevor. Zelfs iets lager, door hun natuurlijke lengteverschil.
“Hmm,” bracht ze uit, niet in staat om volzinnen te maken door de adrenaline die nog door haar lichaam gierde. Bovendien was het verstikkend heet in de Grote Zaal, lag het aan haar of werkten de spreuken die voor een aangename temperatuur moesten zorgen niet? Om zichzelf nog wat meer tijd te gunnen, legde ze haar armen over zijn schouders om hem te omhelzen. Slechts zijn alledaagse grijze shirt verried dat hij aan lichamelijke inspanning had gedaan en Lila meende een hint van een geurtje te ontdekken. Toen de allerlaatste toon van het liedje écht voorbij was, klapte ze luid in haar handen om Joshua op die manier aan te moedigen, alvorens zich met haar handen in haar zij naar haar vriendje om te draaien.
“Trevor Hayden Hathaway, waar heb jij zo leren dansen?” Ze keek hem met geknepen ogen en een schuin hoofd aan, alsof ze hem elk moment ging uitfoeteren. Voor het effect trok ze een pruillip en met een pokerface vervolgde ze: “Ik heb duidelijk wat gemist, al die keren dat je weigerde de vloer op te komen. Want dat was legendarischer dan de Slag om Zweinsveld.”
Op dat moment wist ze zeker, voor zo ver ze daar niet al van verzekerd was geworden in de loop van die zomer, dat ze nooit op Trevor uitgekeken zou zijn.
Niet na twee weken, twee jaar of zelfs maar twee decennia.
Met een wrang gevoel realiseerde Lila zich echter opeens weer dat ze misschien wel geen twee jaar met hem zou hebben. De gedachten zorgde ervoor dat ze niet naar hem toe stapte om hem een kus op de wang te geven en ze wendde haar blik snel van hem af. Blij dat er genoeg leerlingen om hen heen stonden, zodat hij niet de kans had om haar ernaar te vragen en met een beetje geluk haar stemmingswissel helemaal niet door had.
“Al dat dansen en de spotlights van Jareth stelen, maakt me dorstig,” verklaarde Lila zo luchtig mogelijk, terwijl ze zichzelf dwong om een glimlach naar voren te toveren en even in zijn hand kneep, alvorens naar de dranktafel te lopen.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Kirst
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
We are all stories in the end

Lid geworden: 29 november 2005
Online status: Offline
Berichten: 1632
Quote Kirst Beantwoordbullet Geplaatst op: 05 januari 2019 om 15:03
Verward voelde Millie aan haar lippen nadat Jareth haar weer losliet en verder ging met dansen en springen. Voor Millie stond echter de wereld even stil. Ze hoorde de muziek niet meer, zag niet de blikken vol afgunst en medelijden van haar medeleerlingen en was zich zelfs niet eens meer bewust van de plek waar ze stond. Ze slikte en liet haar hand weer zakken. Opeens werd ze kotsmisselijk en snel draaide ze zich om naar deur. Zo snel als ze volhield rende ze de zaal uit, met haar handen voor haar mond. Ze bereikte nog maar net de damestoiletten voor ze haar maaginhoud niet meer binnenhield. Tranen stroomde over haar gezicht terwijl ze voorovergebogen over de toiletpot hing. Het was niet alleen de drank, maar ook de schok dat Jareth haar gezoend had. Het was haar allemaal even te veel geworden.
Stom, dom kind dat je ook bent. Nu lacht iedereen je uit! Millie de kotsende dikkerd…
Ze beukte even hard met haar vuist tegen de stenen muur, puur uit frustratie. Toen de misselijkheid wegtrok, kwam ze het hokje uit en spoelde ze haar mond. Verdrietig keek ze zichzelf in de spiegel aan. Haar make-up was nu uitgesmeerd en haar pruik zat scheef. Haar ogen waren rood van de tranen en het overgeven. Ze zag er niet uit en dat zorgde voor nog meer tranen bij Millie. Ze was nog nooit zo verward geweest. Aan de ene kant was ze verbaasd, verrast en blij dat Jareth haar had gezoend. Het was de droom van elk meisje uit haar fanclub. Ze voelde zich speciaal, ook al wist ze dat half Zweinstein al eens had gezoend met Jareth. En dat zorgde er ook meteen voor dat ze zich stom voelde. Ze was voor zijn charmes gevallen en er ingetrapt zoals al die andere meisjes. En net zoals die meisjes zou hij haar laten vallen als een baksteen, want iedereen uit haar club wist dat Scarlet meer voor hem betekende dan wie dan ook. En anders had hij zo weer een ander. En dat meisje zou zeker geen Millie zijn. Geen onzeker meisje met overgewicht en zwarte humor. Maar een mooi meisje, met lange benen en een slanke taille. Dat waren Jareth’s types. Ook had Millie haar eerste zoen heel anders voorgesteld. Op een romantische plek, met een jongen die zij liefhad. En zeker niet in een horrorclown kostuum. Boos pakte Millie een nat doekje en veegde ruw de make-up van haar gezicht. De pruik belandde in een prullenbak. Ze gooide haar oranje krullen los en depte haar huid schoon. Nu voelde ze zich weer een beetje als haarzelf. Iets mooier dan een horrorclown. Zuchtend keek ze naar haar spiegelbeeld.
Kom op Millie. Niemand maakt er zo een drama van als jij als ze gezoend worden. Mensen doen het dagelijks. Het stelt niks voor! Gewoon een kusje. Maar hoe kan ik nu nog terugkeren naar het feest? Ik schaam mij dood….
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
Quote Cindy Beantwoordbullet Geplaatst op: 06 januari 2019 om 14:37
Bij de laatste tonen van het liedje, boog Jareth zijn hoofd diep om een paar keer op en neer te bewegen, zoals zijn danspartner dat ook deed. En toen Joshua echt ophield met zingen, moest hij de neiging onderdrukken om een buiging te doen voor Millie en zijn andere medestudenten, die uiteraard vol verwondering naar zijn danskunsten hadden gekeken. Maar toen hij zijn hoofd weer omhoog deed, stond de kleine clown niet meer voor hem. Met een frons op zijn voorhoofd speurde hij de Grote Zaal af. Dáár, aan de andere kant van de zaal, zag Jareth het meisje weg rennen. Ze hield haar hand voor haar mond en met een pang in zijn maag besefte hij dat ze een paar minuten geleden al bijna letterlijk voor hem was gevallen.
Bij alle slangen, ik ga Jack
écht vervloeken.
Jareth was er zeker van dat als zijn kamergenoot die stomme whiskey niet had uitgedeeld, Millie nooit aan de alcohol was gegaan. Bovendien was Bourbon een stuk aangenamer voor de maag. Even probeerde hij oogcontact met zijn zusje te maken, om haar nonverbaal te vragen achter zijn danspartner aan te gaan, maar het kind ontweek zijn blik en liep in een rechte lijn naar de dranktafel. Dan moest hij het zelf maar doen. Het was niet alsof hij zich nog nooit op de meisjestoiletten had bevonden.

Jareth baande zich een weg door de mensenmassa richting de hal. De gangen waren zo goed als leeg en hij trok een sprintje naar de meisjestoiletten. Eenmaal bij de ingang van de toiletten aangekomen bleef hij toch ietwat ongemakkelijk voor de deur staan. Het was immers niet een gegeven feit dat ze hier was.
“Mills?” riep Jareth door het kiertje van de deur heen. Toen er geen antwoord kwam, stak hij voorzichtig zijn hoofd om het hoekje.
Voor de spiegel, stond de horrorclown. De rode schmink die eerder die avond nog keurig op haar neus en mond hadden gezeten, waren vermengd met het wit van de rest van haar outfit. Nu, zo zonder pruik, herkende hij haar als een Huffelpuffer. Had hij geen blokuur Geschiedenis met haar? En, was zij niet het hoofd van die stomme fanclub van de Hathaways? In dat geval was het feit dat er een fanclub voor Trevor bestond en
niet voor hem ook gelijk weer recht getrokken. Jareth zette aarzelend een paar stappen in het toilet, gelukkig waren er geen andere dames voor zo ver hij kon zien. “Uhm, gaat het? Ik bedoel, ik weet hoe het is om misselijk te zijn van de drank. Bij mij helpt water heel goed. Of een alcoholwerende spreuk,” zei hij, al betwijfelde hij het dat Millie die spreuk kende.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
Quote Blossom Beantwoordbullet Geplaatst op: 06 januari 2019 om 21:59
Op het podium staan, dat was een enigszins eenzame plek. Natuurlijk had Joshua wel interactie met de springende menigte, maar het feit bleef dat die suffe band van eerder niet terugkwam (oh jee; had hij ze weggejaagd vanwege het succes dat hij oogstte? Eh.. sorry?) en Ariana hen had weggestuurd en… moest hij nu vriendelijk vragen of die lui weer terug konden komen? Hoe dan?
“Mocht er in de zaal nog meer muzikaal talent zitten; kom gerust het podium op. Ik sta hier ook maar in mijn eentje en hoe meer zielen hoe meer vreugd!”
Hij pingelde wat op zijn gitaar om te verzinnen wat hij zou gaan spelen. Een slokje water zou hij kunnen waarderen, maar dat was niet op het podium aanwezig. Oh, maar dat kon hij natuurlijk wel vragen.
“Na Kurt Cobain kan ik wel een glaasje water gebruiken. Is er iemand die me dat even aan zou willen reiken? Lila, misschien, als je dan toch verkleed bent als een waternimf?” Jammer dat hij Millie net weg had zien rennen. Zij had het zeker wel voor hem geregeld. Jareth was ook ineens vertrokken. Jammer. Hij leek het eerder erg naar zijn zin te hebben.
“Oké, we gaan voor… een meezinger, nu de sfeer er lekker in zit. De volgende dode is Whitney Houston - ze lag dood in bad! - en ik heb jullie hulp echt nodig. Blèr de longen uit je lijf! En wat je ook moet doen: dansen! Pak je vriendje of vriendinnetje vast, of omarm de gordijnen als het echt niet anders is.”
Daarna zette hij ‘I wanna dance with somebody’ in, een nummer waarop hij lang geoefend had aangezien het geen gitaarnummer was en eveneens niet gezongen door iemand die de baard in zijn keel had. Hij zong het als het ware in een tweede stem - en vond het zelf niet eens zo gek klinken, vooral niet als zijn schoolgenootjes de eerste stem zouden doen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
Quote Rowace Beantwoordbullet Geplaatst op: 12 januari 2019 om 14:02
“Een enge, Russische dame in Londen. Volgens mij heeft half het zuiden het van haar geleerd,” antwoordde Trevor. “Jij niet dan?”
Hij liet zich meevoeren naar de dranktafel. Hij begon zich steeds vaker af te vragen of hij iets van Lila’s mooi weer spelen moest zeggen; het was zonneklaar dat ze iets voor hem verborgen hield, maar was dat niet haar recht? Hij hoefde heus niet alles over haar te weten. Aan de andere kant maakte hij zich wel zorgen om haar, iets wat ze hem moeilijk kwalijk kon nemen. Maar elke keer als hij probeerde om erover te beginnen, ontweek ze zijn vragen en begon ze over iets anders. Erg veel zin om er dieper op in te gaan had hij niet, want zelf vond hij het ook verschrikkelijk als mensen de hele tijd doorzeurden over een probleem dat zij bedacht hadden dat hij zou hebben, terwijl hij in werkelijkheid nergens mee zat – of het er gewoon niet met hen over wilde hebben. Hij had gedacht dat Lila hem wel met haar problemen zou vertrouwen, maar blijkbaar niet.
Ondertussen zeurde Joshua dat hij zich verveelde op het podium, om vervolgens weer een nieuw lied in te zetten. Snapte hij dan niet dat die band alleen wegbleef omdat ze niet onbeleefd wilden zijn en hem van het podium wilden jagen? Als hij geen zin meer had om te zingen, zouden ze wel weer terugkomen; daar werden ze immers voor betaald. Het volgende nummer was hoe dan ook heel anders dan het voorgaande; minder geschreeuw en meer muziek.
Toch was ook bij Jareth en Millie het animo om te dansen volledig weg. Terwijl Trevor een Boterbiertje tussen de glazen met bloedwijn en smerige zoete cocktails uit viste, zag hij vanuit zijn ooghoeken nog net hoe Millie de zaal uit rende. Jareth leek ook nu pas door te hebben dat zijn danspartner hem alleen had achtergelaten op de dansvloer – dat gebeurde zo weinig dat het blijkbaar enkele seconden duurde voor zijn brein had vertaald wat zijn ogen registreerden. Zodra de deur van de Grote Zaal was dichtgevallen, ging hij op een drafje achter zijn semi-date aan. Hun vlucht had echter niets speels, zoals normaal bij stelletjes die de drukke zaal verlieten voor wat privacy in de gangen. Het leek er eerder op alsof Millie zo ver mogelijk bij de Unger vandaan wilde blijven, wat Jareth niet toe leek te staan.
“Tweede blauwtje bij hetzelfde meisje op één avond. Dat is ook voor het eerst. Jareth wordt oud,” grijnsde Trevor en hij nam een slok. “Denk je dat ze hulp nodig heeft? Ze zag er nogal geagiteerd uit.”
Als dat het geval was, liet hij dat geheel aan Lila over. Jankende meisjes geruststellen omdat Jareth iets gemeens tegen hen had gezegd – of wat het ook was waar Millie voor was gevlucht – was nu eenmaal niet zijn ding. Voor Lila kon hij dat soort dingen opbrengen, maar daar hield het ook wel bij op. Hij bleef liever achter bij Jack.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 7
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum