Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <AF> Glaciated(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 2 Volgende >>
Schrijver Bericht
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Onderwerp: <AF> Glaciated
    Geplaatst op: 04 maart 2018 om 23:36
Glaciated




Roald Bennett & Miles Bennett


Hoewel de sneeuw koud aanvoelde had Roald het toch warm, want de zon scheen onverbiddelijk op het skigebied. Het was weer tijd voor de jaarlijkse skivakantie met hun familie, waar Roald alweer een jaar naar uitgekeken had. En dat ze nu ook heel veel geluk hadden met het weer, kon de vakantie er niet beter op maken. Het sneeuwde en vroor 's nachts ontzettend hard, zodat de skipiste's er goed bijlagen, maar in de dag scheen het zonnetje, wat het weer aangenaam maakte om te skin. Daarbij kon Roald ook alle drukte van Zweinstein voor een weekje vergeten. Zijn ouders waren namelijk Dreuzels en aangezien hij en zijn zusje nog minderjarig waren, was van toveren geen sprake. Het deed hem herinneren aan de tijden dat ze allemaal nog niets van toveren af geweten hadden. En hoewel zijn ouders altijd heel nieuwsgierig waren naar wat hij en zijn broer en zus geleerd hadden op Zweinstein, werd er bewust deze vakantie niet al te veel over gesproken, maar konden ze op vakantie gaan als een doodnormaal Dreuzelgezin.
Er was enkel n klein nadeeltje aan de vakantie en dat was dat zijn oudere broer Micky, die afgestudeerd was en werkte, niet mee was op reis. Op zich was dat geen enkel probleem, maar nu zat hij enkel alleen opgescheept met zijn jongere zusje, die een pesthekel had aan skin en alles wat met sneeuw en kou te maken had. Andere vakanties had Roald zijn broer nog gehad om zijn zusje in toom te houden, maar dit keer stond hij er alleen voor. En wat het nog moeilijker maakte, was dat Miles een hevig en koppig karakter had, het tegenovergestelde dan dat van Roald.
"Ben je klaar om nog een piste te doen," vroeg hij voorzichtig aan zijn zusje toen hij het laatste stukje van zijn koek in zijn mond stak. De middagpauze was bijna voorbij en dus was het tijd om weer in actie te schieten.
"Wil je een blauwe piste doen, een rode of een zwarte?" Hij overhandigde Miles de map: "Kies jij maar!"
Misschien als zij de keuze mocht maken waar ze naartoe gingen, kreeg ze meer zin om nog een piste te doen. Op hoop van zege!
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 05 maart 2018 om 13:49
Miles zuchtte toen ze de map in haar handen geduwd kreeg door Roald. Ze keek elk jaar tegen de paasvakantie op, omdat ze dan altijd gingen skin. De kou was op zich nog niet zo'n probleem maar Miles had gewoon een hekel aan sneeuw en alles wat ermee te maken had. Ze zou nu het liefst op Zweinstein zitten, ook al wist ze best dat familietijd ook belangrijk was.
Ze twijfelde toen Roald aan haar vroeg welke piste ze zou willen doen. Ze was al redelijk dankbaar dat haar broer ook rekening met haar hield en niet dat hij haar overal mee naar toe sleurde tegen haar goesting in.
"Laten we de rode piste doen." Miles gaf de map terug aan Roald en begon haar skilatten te bevestigen aan haar schoenen.
"Misschien moeten we iets doen om het iets spannender te maken..." Ze toverde een glimlach op haar gezicht. "Wat dacht je van een spelletje? Wie het eerste beneden is?"
Zonder te wachten op Roald zette ze zich af en vertrok. Miles zoefde naar beneden en keek niet om om te kijken of Roald haar achterna kwam. Ze was al op een redelijke snelheid en kon de bordjes niet meer goed bekijken, niet dat dat zoveel uitmaakte, want ze wou toch als eerste beneden zijn. Uiteindelijk merkte ze dat de sneeuw onder haar steeds dikker werd. Een beetje gepanikeerd probeerde Miles tot stilstand te komen, maar door de plotse verandering van haar evenwicht tuimelde ze op de grond en bleef nog doorrollen. Toen ze uiteindelijk stil lag lukte het om op te staan en rond zich te kijken. Er was niemand anders in zicht en ze herkende dit stuk van de piste ook niet.
"Roald! Roald! Zit je hier ergens?!" Riep ze uit nadat ze een beetje op adem was gekomen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 05 maart 2018 om 17:10
Verwonderd nam Roald de map terug aan van zijn zusje. Hij had niet verwacht dat ze zo snel zou toehappen op zijn voorstel om zelf te kiezen.
"Rood zal het dus worden," antwoordde hij blij en begon op zijn beurt zijn ski's aan te trekken. Roald had z'n ski's nog niet helemaal aan, toen zijn zusje met een nieuw voorstel kwam. Een wedstrijdje. Roald had het niet zo op snelheid, het liefst daalde hij op zijn gemakje af en bewonderde het landschap wat, maar Miles dacht er anders over. Nog voor Roald kon protesteren vertrok ze in volle vaart naar beneden. Indrukwekkend voor iemand die niet van skin hield.
Vlug bevestigde Roald zijn rechtervoet aan zijn lat en ging haar achterna. Zijn zusje verdween al bijna uit zicht, zo snel ging ze de berg af. Soms was ze zo roekeloos. Dat was waarschijnlijk de Griffoendor-kant van haar.
"H Miles, kalm aan!" riep hij luid. Roald miste op een haar na een ander persoon die op de piste skiede. Doordat hij bijna uit balans geraakt was, was zijn aandacht op zijn zusje even verslapt. Toen hij terug opkeek, was ze verdwenen.
Iets trager vervolgde Roald zijn weg naar beneden. Maar goed dat hij langzamer ging, want daardoor bemerkte hij de skisporen in de dikke sneeuw, een stukje naast de piste.
"Miles?" piepte hij in paniek. Heel voorzichtig skiede hij naar de diepe sneeuw. Roald was niet gewoon om in diepe sneeuw te skin, maar doordat zijn techniek niet zo slecht was, lukte het om zonder vallen de sporen in de sneeuw te volgen.
Ineens hoorde hij zijn naam, luid en duidelijk. Dat was Miles die hem zocht.
"Miles, Miles!" riep hij terug, zodat ze wist dat hij in aantocht was. "Ik ben hier."
Terwijl hij haar riep zag hij haar een stukje verder staan, bedekt door een klein laagje sneeuw. Aan de afdruk in de sneeuw te zien, was ze gevallen.
"Ben je ok?" vroeg hij bezorgd, toen hij naast haar tot stilstand kwam. "Je moet echt wat voorzichtiger zijn, we zijn een heel stuk van de piste verwijderd!"
Miles was zo afgedwaald dat ze de piste niet eens meer konden zien. Roald fronste even toen hij zag wat een eind hij nog in de diepe sneeuw had moeten doen. Naar boven klimmen was dus niet echt een optie.
"Laten we ehm...die kant op gaan." besloot hij en hij wees naar hun linkerkant: "Als we het zo ongeveer volgen, komen we uiteindelijk wel terug op de piste uit... denk ik..."
Onzeker ging Roald zijn zusje voor, hopelijk kwamen ze snel terug uit op het vertrouwde pad.
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 08 april 2018 om 21:36
Nadat Roald naast Miles stilstond kon ze weer gerust ademen.
"Het spijt me, Roald. Ik had het rustiger aan moeten doen." Zei Miles nadat haar broer vroeg of alles ok was. Ze zag zijn ogen afdwalen naar waar ze van gekomen waren, en dat het onmogelijk was om daar terug naar boven te klimmen door de diepe sneeuw die daar lag. Meteen nadat Miles tot deze realisatie kwam had Roald al een idee. Hij wees een kant waar ze naartoe zouden gaan, die dan hopelijk terug uit kwam op de piste. Ook al wist Miles wel dat ze af en toe wat koppig was, stemde ze meteen in met dit idee. Roald wist wel wat die moest doen en bij hem voelde Miles zich veilig.
Met wat onzekerheid ging Roald voorop. Miles volgde hem gehoorzaam door de diepere sneeuw die ze niet gewend waren.

Na een tijdje begon Miles zich wat te vervelen. Ze slaakte een zucht.
"Denk je dat het nog ver is? We zouden nu allang op de piste moeten zijn..." Zei ze met een zeurend stemmetje.
Miles wist dat Roald er niet zo goed tegen kon als ze begon met zeuren, maar nu had ze daar wel tenminste een reden voor. Samen ploeterden ze nog wat verder in de sneeuw totdat Miles de opening van een soort grot iets verderop zag liggen.
"Roald! Kijk daar!" Ze wees met een skistok richting het gapend gat dat haar was opgevallen.
"Het lijkt wel op de ingang van een grot. Zullen we daar anders even binnenkijken en wat rusten?" Vol verwachting keek ze haar oudere broer aan en hoopte vurig dat hij zou toestemmen, zo zouden ze ook nog een beetje spanning meemaken voordat ze zouden terugkeren naar de piste.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 08 april 2018 om 22:25
Hun skitochtje door de diepe sneeuw ging niet zoals verwacht! Er gebeurde gelukkig geen ongelukken meer, maar de piste kwam maar niet in zicht.
"Hou op met zeuren," klaagde hij gerriteerd tegen Miles: "Daar komen we nergens mee!" Toch snapte hij zijn kleine zusje maar al te goed. Zijn benen begonnen ook te verzuren en aangezien Miles nog jonger was, moest ze ook wel uitgeput geraken.
Ze skieden nog een stukje verder, totdat Miles een grot zag liggen.
"Nee, geen grot," zei Roald: "Dat vertrouw ik niet. Wie weet wat voor beest er zich bevindt of misschien stort het ding wel in."
Zulke roekeloze dingen konden niet anders dan aan Griffoendors toegekend worden. Roald had in zijn vier jaar Zweinstein al gemerkt dat de Grifjes vaak het avontuur en daarmee ook het gevaar opzochten. En zijn zusje was een rasechte Griffoendor. Waarschijnlijk als Micky meegegaan zou zijn, had hij ook toegegeven aan de grot. Maar ja, Micky was ook een Griffoendor.
"Als je wilt kunnen we wel even pauze nemen voordat we verder gaan." opperde Roald om zijn zusje wat op te beuren. "We kunnen tegen de zijkant van de grot in de schaduw gaan zitten."
In zijn jaren ski-ervaring was het Roald opgevallen dat, ondanks de sneeuw, het behoorlijk heet kon worden op een skipiste, zeker na een hele hoop inspanning. Als de zon scheen, waren de stralen dubbel zo hard omdat ze terug gereflecteerd werden door de sneeuw. Daarom was het belangrijk altijd een skibril of zonnebril te dragen tijdens het skin, anders kon je tijdelijk sneeuwblind worden. Daarbij droeg je ook nog eens warme kledij, waarin je dan lekker hard kon zweten.
"Kom," zei hij en hij gebaarde Miles hem te volgen, dan zetten we ons daar een tiental minuutjes neer en dan gaan we weer verder."
Hij skiede voorzichtig door de diepe sneeuw richting de grot om in diens schaduw te zitten. Toen hij en Miles de rand bereikten, besloot de grond er echter anders over. Met een luide kraak begaf het oppervlakte onder hen zich en vielen hij en zijn zusje naar beneden.
"Auch," zei Roald toen hij op het harde, koude ijs terecht kwam. Hijzelf had niets gebroken, maar zijn ski lag in twee stukken op de grond.
"Ben je ok Miles?" vroeg hij geschrokken, terwijl hij probeerde recht te komen op het gladde ijs.
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 08 april 2018 om 22:48
Met een zuur gezicht keek Miles naar Roald. Hij wou de grot niet gaan ontdekken, maar wou wel tegen de rand van de grot gaan zitten om te rusten. Met tegenzin gleed Miles achter hem aan. Ineens ging alles in stroomversnelling. De grond onder hun zakte in elkaar en ze vielen naar beneden. Met een kreet kwam Miles hard neer op het ijs op de bodem van de grot. Snel krabbelde ze overeind en wreef over haar arm, die lichtelijk pijn deed.
"Ja hoor, alles is ok." Antwoordde ze. "Alles goed met jou? Heb je je ergens pijn gedaan?"
Ze wierp een vlugge blik op Roald en zag dat hij inderdaad niks aan de hand had, enkel zijn ski was gebroken. Zelf deed Miles haar skis ook uit.
"Waar zijn we nu weer beland? Zou dit de binnenkant zijn van de grot? Het lijkt wel dieper en donkerder dan ik had verwacht..." Zei Miles peinzend terwijl ze rondkeek.
Jammer genoeg hadden ze hun toverstokken niet mee, anders hadden ze een handige spreuk kunnen gebruiken om het iets lichter te maken in de grot. Maar zelfs nog als ze hun toverstokken meehadden, zouden ze toch niet mogen toveren...
De grot leek op een soort van gang die maar n richting uitging. Er was maar een enkele oplossing.
"We moeten de gang volgen, Roald. Anders komen we er niet uit."
Voorzichtig stapte ze op het ijs. Het zou handiger zijn om de skis aan te houden maar ze wou niet dat ze te ver van Roald verwijderd worden. Langzaam liep ze verder, dieper in de grot.
"Kom je nog?" Vroeg ze toen ze haar skilatten over haar schouder legde.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 05 mei 2018 om 11:26
"Leg die ski's maar aan de kant, Miles," zei Roald tegen zijn zusje: "Wie weet waar we nog allemaal doorheen moeten."
Hij snapte niet hoe zijn zusje zo rustig bij deze situatie kon blijven. Bij hem nam de paniek alleen maar toe. Terug naar boven gaan was geen optie, maar verder de grot in gaan kon gevaarlijk zijn.
"Ik weet dat je een Griffoendor bent en dat jullie houden van risico's," zei hij zachtjes tegen Miles: "Maar laten we het toch maar rustig aan doen en vooral bij elkaar blijven."
Het was al een opgave op zich om door de grot te lopen. De ondergrond was ijzig en met zijn skibotten aan was het al moeilijk genoeg om te stappen. Roald zocht steun tegen n van de besneeuwde wanden van de grot. Gelukkig had hij handschoenen aan zodat hij de kou bijna niet kon voelen.
Voorzichtig baande hij zich een weg door de grot en af en toe draaide hij zich om om te kijken of Miles hem volgde. Zij leek minder moeite te hebben met het wandelen op het ijs. Ofwel had ze minder schrik om te vallen.
Zo liepen ze een tijdje door, totdat de plek waar ze naar beneden gevallen waren niet meer zichtbaar was.
Dat betekende ook dat het daglicht niet meer naar binnen kon stromen. Roald zag nu bijna geen hand voor ogen. Hij vloekte dat hij zijn toverstok in de kluis van het hotel had laten liggen. Ze mochten eigenlijk niet toveren buiten school, maar het was wel toegelaten in echte noodgevallen. En dit was er zo eentje. En misschien wisten andere tovenaars dan waar ze zich bevonden als ze ongeregistreerde magie zagen en kwamen ze hen zoeken.
Roald staarde door de donkere ruimte in de hoop om iets van licht te vinden. Iets dat zou wijzen op een uitgang.
"Daar!" riep hij tegen Miles. In de verte was er een zacht blauwig licht.
"Pak m'n hand, we moeten verder." zei hij en hij voegde daad bij woord: "We mogen elkaar nu echt niet kwijt spelen!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 04 juni 2018 om 11:38
Toen Roald voorstelde om de skilatten aan de kant te legen deed Miles dat maar al te graag, ze waren nogal een moeite om op haar schouder te houden. Hopelijk zouden hun ouders niet boos zijn dat ze de skilatten achter liet in een onbekende grot. Miles legde de skilatten ergens tegen de wand en stapte weer zelfverzekerd op het ijs.
Miles zag dat Roald een beetje paniekerig werd maar ze snapte niet precies waarom, er was tenslotte niks wat ze nu nog zouden kunnen doen behalve dan uit de grot zien te komen.
"Het is niet perse dat ik dol ben op risico's, ik hou gewoon van een leuk avontuur!" Antwoordde Miles op haar oudere broer.
Miles zag dat Roald moeite had met op het ijs te stappen, waarschijnlijk omdat hij zo bang was om te vallen. Ze bleef een beetje op een afstandje lopen dat hij haar niet zou meetrekken als hij viel, maar dichtbij genoeg om hem te kunnen oprapen als dat zou gebeuren.
Het was een hele tijd donker, totdat Roald opmerkte dat hij een licht zag. Miles pakte zijn hand en samen liepen ze verder.
Te samen kwamen ze steeds dichter en dichter bij het blauwe licht totdat ze plots in een soort van kristallen ruimte stonden.
"Wow! Roald, kijk hoe mooi het is!" Riep Miles uit terwijl echo's tegen de muren weerkaatste.
Ze liet Roald's hand los om naar een van de kristallen wanden te lopen en raakte voorzichtig met haar handschoen de wand aan.
"Ik heb nog nooit zoveel kristallen gezien! En ze geven zo'n mooi licht..." Miles keek gehypnotiseerd naar de kristallen totdat ze met haar ogen knipperde en rondkeek. "Maar waar komt het licht precies vandaan?"
Zo te zien was er geen uitgang en ook geen weg om verder te nemen. Miles keek naar boven en slaakte een kreet van opwinding.
"Roald! Daarboven is de uitgang! Het licht komt daar vandaan, en ik denk dat ik bomen kan zien!" Ze wees naar boven, waar een ijzig gat in de bovenkant van de grot zat. Het was redelijk hoog maar met de juiste benodigdheden zou het mogelijk moeten zijn om naar boven te klimmen... Miles keek rond voor iets dat ze zouden kunnen gebruiken om de klim te maken maar zag niet meteen iets bruikbaars.
"Heb jij misschien een oplossing?"
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 04 juni 2018 om 12:37
Het was al snel duidelijk waar de blauwige gloed vandaan kwam. Hij en Miles waren in een open ruimte beland die volstond met reusachtige kristallen.
Verbouwereerd keek Roald naar het natuurwonder, totdat Miles een correct opmerking maakte. Er moest ergens licht vandaan komen als het de gloed van de kristallen wou reflecteren.
Hij en zijn zusje keken een tijdje om zich heen om de nodige uitgang te vinden. Na een tijdje sloeg Miles een opgewonden gilletje en wees ze naar boven. In de bovenkant van de grot was een gat zichtbaar.
Het enige wat Roald kon denken was dat het wel erg hoog was en dat ze er nooit zonder magie zouden geraken. Zijn paniek werd alleen nog maar erger toen Miles hem om raad vroeg. Natuurlijk verwachtte ze van haar grote broer dat hij een oplossing had, maar Roald had geen idee.
"Ehm..." bibberde hij, maar er kwam niets in hem op. Daarbij begon hij het nu erg koud te krijgen. Ze waren al een tijdje in de grot en de temperatuur was een stuk lager dan buiten, aangezien daar de zon de skipiste's nog kon bereiken.
Als het niet zo koud was geweest had Roald gewoon besloten om te wachten tot er hulp kwam, maar als ze nu nog lang wachtten, dan zouden ze doodvriezen.
"Laten we doorheen de grot wandelen om te kijken of we iets vinden om te ontsnappen," stelde hij uiteindelijk voor aan Miles. Zo bleven ze ook in beweging, wat goed hielp tegen de koude.
"Als jij langs de linkerkant ga en ik langs de rechter," vervolgde hij: "Dan komen we elkaar uiteindelijk weer tegen."
Roald was liever bij zijn zusje gebleven, maar hij wist dat daar niet genoeg tijd voor was, als ze niet wouden doodvriezen.
"Als er iets is, roep je maar," zei hij en hij gaf haar nog een bemoedigend klopje op haar schouder. Hoewel hij waarschijnlijk zelf meer schrik had dan Miles, wou hij toch tonen aan zijn zusje dat haar grote broer geen angst had en dat alles goed zou komen. Zij was namelijk een echte Griffoendor en erg moedig. Hij was maar een Huffelpufje...
Roald gaf Miles nog een laatste zuinig glimlachje en vertrok toen naar de rechterkant van de grot.
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 08 december 2018 om 21:39
Toen Roald zei dat ze een andere moesten vinden en elk hun eigen weg moesten gaan zuchtte Miles diep. Dit was typisch iets voor Roald om voor te stellen. Miles wist dat het geen zin had om tegen te stribbelen, zelfs al zou ze het willen. Roald liep naar de rechterkant van de grot en Miles bleef hem nog een beetje aanstaren voordat ze zelf ook maar besloot om te vertrekken naar de linkerkant.

Miles kruiste haar armen tijdens het wandelen want het was ijzig koud in de grot. Ze vroeg zich af hoe Roald zich zou voelen. Miles had nooit een probleem met alleen op verkenning te gaan maar Roald was altijd al een beetje bang geweest voor van alles en nog wat.
Miles keek naar haar voeten terwijl ze liep, de linkergang van de grot leek oneindig lang te zijn.

Ineens hoorde ze een licht gekraak. Verward keek ze in het rond maar toen besefte ze dat het geluid van onder haar voeten kwam. Ze hurkte neer en veegde met haar handschoen een beetje sneeuw van de grond weg. Verschrikt stond ze snel weer terug op. Ze bevond zich op een dik stuk ijs maar diep onder het bevroren stuk zag ze iets bewegen... waren het vissen misschien?

Miles zette een stap achteruit, op het veilige stuk. Ze moest Roald dit laten weten, misschien hielp dit met hun ontsnapping uit de ijzige grot. Maar hoe kon ze Roald terug vinden? Ze wist niet waar hij ondertussen zat en misschien was hij al te ver in de rechterkant van de grot dat Miles hem niet meer zou kunnen vinden...Waar zou hij zijn en wat zou hij ondertussen hebben ontdekt?
IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 2 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enqutes creren in dit forum
je kan niet stemmen in enqutes in dit forum