Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <AF> Glaciated(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 2
Schrijver Bericht
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 09 december 2018 om 14:04
Pas toen Miles uit het zicht verdween, begon Roald twijfels te krijgen bij zijn voorstel. Ze was eigenlijk nog veel te jong om alleen in de grot rond te lopen, als er haar iets overkwam zou Roald het zichzelf nooit vergeven. Het was een dom plan geweest. Maar nu moest hij wel verder, anders was het plan volledig zinloos geweest.
Roald liep nog een tweetal minuten haastig verder, als er toch een uitgang was dan kon hij Miles snel gaan halen. Want met de minuut werd het kouder en kouder, zijn adem kwam in dikke wolkjes uit zijn mond en hij voelde zijn tenen bijna niet meer.
Tot Roalds grote spijt liep de gang echter dood. Er stond enkel een dikke ijsmuur voor hem. Teneergeslagen keerde hij terug om. Misschien vonden ze wel nooit een uitgang en kwamen ze hier voor eeuwig vast te zitten als ijslolly's. Hun ouders moesten nu vast ongerust zijn. Ze hadden afgesproken aan het centrale punt, waar alle skiliften vertrokken, maar nu kwamen hun twee kinderen niet opdagen. Hopelijk waren ze op zoek naar hen en werden ze op die manier gered. Maar voorlopig moesten ze zelf proberen uit de grot geraken.
Roald bereikte terug de grote open ruimte met kristallen. Snel sloeg hij het linkerpad in.
"Miles," riep hij opgelucht, toen hij zijn zusje ongedeerd zag staan. Hij trok haar in zijn armen en gaf haar een 'warme' knuffel.
"Sorry dat ik je alleen liet, dat was geen slim plan. De rechterkant loopt dood, heb jij iets ontdekt?"
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 09 december 2018 om 17:05
Al snel na haar ongerustheid waar Roald zou kunnen zitten zag Miles haar broer ineens tevoorschijn komen. Hij was zo te zien opgelucht om haar te zien en gaf haar een dikke knuffel. Miles klopte hem zachtjes op zijn rug. Toen Roald losliet vroeg hij of ze iets had ontdekt.
"Nou..." Zei Miles een beetje twijfelend. "Ik liep hier een stukje verder en toen hoorde ik wat kraken. Ik veegde een beetje sneeuw weg en ik zag... misschien is het beter als ik je het laat zien."

Miles draaide zich om en zette rustig een paar stappen vooruit naar het plekje waar ze de sneeuw had weggeveegd. Ze hurkte neer en wees naar het dikke ijs.
"Kijk, hieronder zit iets..." Zei Miles zachtjes. Juist toen ze dat had gezegd werd de schaduw groter, alsof het dichterbij kwam. Verschrikt sprong Miles terug op en slaakte een kreetje.
"Ik denk dat het een of ander groot beest is! Oh Roald, besef je hoe spannend dit is? Misschien ontdekken we wel een nieuw soort dier! Of stel je voor dat het een magisch wezen is? Misschien kan dit ons helpen hieruit te komen!" Ze keek haar oudere broer aan met glinsterende ogen en klapte in haar handen.
"Misschien moeten we het ijs zien te breken zodat we erachter kunnen komen!" Miles keek al in het rond in de hoop iets te zoeken wat hun bij deze taak zou kunnen helpen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 09 december 2018 om 22:32
"We gaan dat ijs niet breken!" riep Roald streng. Hij haatte het om zo'n toon aan te slaan tegen zijn zus, maar hij wist hoe roekeloos ze kon zijn. Als hij niet even toonde waar het op stond, dan brak ze dat ijs zonder enige aarzeling.
"Oké," zei hij en haalde diep adem: "Dit kan hartstikke spannend zijn, maar de prioriteit is om eerst uit deze grot te geraken. Stel je voor dat het beest gevaarlijk is, dan maken we, nu al bijna onderkoeld en zonder toverstok, geen enkele kans. We komen beter terug, met juist gerei, als we eenmaal uit de grot zijn."
Hij kon de teleurstelling bij Miles voelen, maar in tegenstelling tot zijn zusje had hij al twee jaar Verzorging Voor Fabeldieren gehad en was hij er ook nog eens erg goed in, om te weten dat zonder kennis een wild dier bestuderen, gelijk stond aan je eigen begrafenis regelen.
"Weet je nog," zei hij op een vriendelijke toon in de hoop dat ze dat beest onder het ijs vergat: "We waren op zoek naar iets om door dat gat in het plafond te geraken. Laten we verder zoe..."
Met een luide krak en opspuitend, ijskoud water vloog de donkere gedaante uit de vloer.
Roald drukte Miles beschermend tegen de grond, terwijl ze een heleboel van het ijswater over hen heen kregen.
Alsof ze al niet genoeg bevroren waren.

IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 10 december 2018 om 18:44
Al voordat ze het wist werd Miles ineens tegen de grond aangedrukt door Roald. Wat daarna volgde was een gigantische golf van kou die over hun heen spoelde. Miles keek op en zag een gigantisch groot ijzig blauw beest dat een beetje leek op een kruising tussen een Kelpie en een walvis. Verbazend genoeg leek het ineens ook een stuk warmer te zijn in de grot, alsof het magisch beest warmte uitstraalde.

Miles hapte naar adam voordat ze wist wat ze moest zeggen.
“Ik heb nog nooit zoiets gezien! Wat zou het kunnen zijn, Roald?” Zonder te kijken naar haar broer duwde Miles zijn arm van haar af en ze krabbelde overeind. Langzaam maar zeker begon ze naar het beest toe te stappen, maar iedere keer als ze dichter wou komen leek het alsof het beest weer een beetje naar achter gleed. Na een paar stappen gaf Miles het op.

“Ik denk niet dat iemand zelfs weet dat deze wezens bestaan, we hebben een nieuw fabeldier ontdekt!” Fluisterde Miles stilletjes maar toch enthusiast, zonder haar ogen van het dier af te trekken.
“Een soort van kelpie... maar dan in het ijs... laten we het een Glacie noemen!” De laatste zin die Miles riep kwam iets luider dan verwacht. De grot schudde lichtjes en de Glacie werd zo te zien onrustig, het begon met zijn hoeven nerveus tegen de grond te schrapen. Geschrokken keek Miles om naar haar oudere broer in de hoop dat hij iets wist om het beest rustig te maken, hij was tenslotte zo goed met fabeldieren.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 10 december 2018 om 21:34
Wonder boven wonder had Roald het niet koud meer. Hij had gedacht dat het ijzige water hen helemaal tot sneeuwmannen zou maken. Maar een warme lucht waaide door de grot en zijn doorweekte kleren droogden meteen weer op.
Samen met Miles keek hij verbouwereerd naar het gigantische wezen dat deze warmte uitstraalde. Het was wonderschoon. Eerst dacht Roald dat het een walvis was, maar toen bemerkte hij de paardenbenen en de gigantisch lange ijzige staart.
"Het lijkt een beetje op een omgekeerde hippocampus," fluisterde Roald, terwijl Miles het dier probeerde te benaderen. Hij wou haar nog terug trekken, maar ze duwde hem van haar af.
"Pas op Miles," zei hij nog steeds zachtjes om het dier niet te laten schrikken. Overenthousiast noemde zijn zusje het een Glacie, omdat het inderdaad ook weer gelijkenissen van een Kelpie had. Maar natuurlijk deed ze dat weer zonder tact en veel te luid, waardoor het wezen dat hen al een hele tijd intigrerend had zitten aanstaren, erg schrok.
Roald trok haar aan een arm terug. "Sssjt, Griffoendors," siste hij wat geïrriteerd: "Die denken nooit na!"
Ondanks nog maar twee jaar Verzorging Voor Fabeldieren, had Roald ontdekt dat hij er best wel goed in was. Hij was erg geïnspireerd geraakt door de boeken van Newt Scamander, die auteur was tevens ook een Huffelpuf geweest. Misschien wou Roald hem ooit nog in de voetsporen treden. Dit was alleszins een uitgelezen kans om het te proberen. Het enige probleem... Hij had nog nooit van het dier gehoord en hij wist ook niet hoe gevaarlijk het was. Dus deed hij hetgene wat het meest voor het handliggende was. Hij stak zijn handen op.
"Sjjjt," kalmeerde hij Glacie. Het walviswezen leek iets minder fel te bewegen: "We doen je niets."
Roald sprak zacht, maar ook weer luid genoeg zodat het beest hem zeker kon horen. Natuurlijk verstond het dier geen mensentaal, maar misschien was het intelligent genoeg om te begrijpen dat hij en Miles het goed bedoelde. Het leek alleszins niet te willen aanvallen, het leek eerder bang.
Tikkeltje bij beetje probeerde Roald dichterbij te komen, nog steeds sussende woordjes zeggend tegen het ijswezen. En elke stap leek Glacie kalmer te worden. Roald probeerde constant oogcontact te houden, zodat het wezen geen plotse bewegingen kon verwachten.
"Kom dichterbij Miles," fluisterde Roald tegen zijn zus en hij gebaarde zachtjes, nog steeds oogcontact houdend, naar haar: "Ik denk dat het nu wel kalm is. Wat doen we nu denk je?"
Hij was misschien goed in dieren temmen, maar ze zaten nog steeds vast in de grot. Misschien kwam Miles wel op één of ander roekeloos plan, nu ze Glacie gevonden hadden, om hier uit te geraken.
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 11 december 2018 om 13:17
Zoals verwacht was het Roald gelukt om het beest te kalmeren. Miles keek verwonderd toe hoe haar broer zo goed was in de glace te benaderen en rustig te laten worden. Nadat Roald haar wenkte kwam ze ook weer rustig dichterbij. Haar broer vroeg aan haar wat ze nu moesten doen. Miles dacht even diep na en keek toen naar het grote gat in het ijs wat het beest had gemaakt.

“Misschien kunnen we ergens anders terecht komen als we in het gat springen?” Vroeg Miles zich luidop af. Ze keek naar het golvend water in het gat waar een vaag geel licht in de diepte was te zien.
“Als we nou eens op de rug van de glacie zitten en dan een stuk verder proberen te komen?” Miles draaide met verwachting haar hoofd terug naar het beest. “Het is groot genoeg om ons alletwee te dragen, we zouden enkel onze adem moeten inhouden. De glacie houdt ons wel warm dus we zouden ook niet super nat worden!”

Miles stapte terug naar Roald en keek hem aan.
“ik denk dat dit de enigste kans is die we hebben, Roald. Ik weet dat het een gek plan is maar anders komen we nooit uit deze grot. We kunnen het net zo goed proberen, als het niet lukt dan...” Ze beet twijfelend op haar lip. “Onze ouders zullen ons dan wel vinden.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 11 december 2018 om 21:42
Roald had wel een roekeloos plan van zijn zus verwacht. Die had ze namelijk altijd. Maar dit plan sloeg echt alles.
"Op Glacie's rug door het water zwemmen?" hij keek haar verbaasd aan: "Miles, lieve hemel, ten eerste weet ik niet of dit dier goed genoeg getemd is en ten tweede weet ik niet hoe diep het water is en of er zelfs een uitgang is. Straks verdrinken we!"
Toch maakte ze ergens een punt, misschien was dit wel hun enige kans. Hun ouders mochten dan wel naar hun op zoek zijn, maar dit was waarschijnlijk een magische grot. Dat idee had Roald bedacht vanaf het moment dat de Hippocampus Kelpie de grot ingekomen was. Er was alleszins iets ergs vreemd aan met dit magische wezen en de glinsterende kristallen. Wie weet konden Dreuzels de grot niet eens zien.
"Op zijn rug door het water gaan lijkt me een beetje irrealistisch Miles," probeerde hij zijn zusjes plan goed te praten: "Maar misschien kunnen we je plan wel aanpassen..."
Roald richtte zich terug tot het gigantische ijswezen. Gelukkig was het nog steeds rustig en staarde hen nog steeds intrigerend aan met zijn grote bruine walvisogen.
"Ik weet niet of je me begrijpt," zei Roald op zachte toon: "Maar weet je misschien of er een uitgang van de grot is?"
Hij staarde het wezen enkele seconden aan...Het leek hem niet te begrijpen.
"Jammer," zuchtte hij tegen Miles: "Ik vrees dat we niets aan Glacie heb..."
Het volgende moment verdween Glacie weer met een plons onder water. Maar in tegenstelling tot ervoor was er nu geen schaduw meer van het dier onder het water, maar gaf het licht. Het walviswezen zwom weg, maar dit keer konden Roald en Miles zien waar het heen ging. Het licht dat het dier uitstraalde leek recht door het ijs te gaan als een gigantisch sterke zaklamp.
"Miles!" riep Roald enthousiast uit: "Het wijst ons de weg!"
Hij pakte zijn zusje stevig bij de hand en trok haar snel mee.
"Op naar de uitgang!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 11 december 2018 om 22:08
Met een plons was Glacie terug in het water gesprongen en met een ruk werd Miles ineens meegetrokken door haar oudere broer. Miles wierp een snelle blik op het nu lichtgevende water. Roald had gelijk, het beest leek hun de weg te wijzen van onder het ijs!
Hand in hand liepen de broer en zus achter het licht aan. Glacie bewoog niet al te snel, waarschijnlijk zodat ze het nog konden volgen.

Terwijl ze wandelden nam Miles de kans om nog iets te zeggen.
“Het spijt me voor alles, Roald. Als ik niet zo stom was geweest op de skipiste hadden we hier nu niet gezeten.” Miles zuchtte maar al snel lichtte haar gezicht weer op. “We hebben teminste een goed avontuur gehad en nog een nieuw fabeldier ontdekt ook!”
Ineens merkte ze op dat ze terug op de open ijzige plaats waren waar ze eerder waren opgesplitst. Het licht leek naar de linkergang te glijden.
“Hè?” Zei Miles met een verbaasde blik. “Ik dacht dat je zei dat deze gang doodliep?”

Samen liepen ze het licht achterna de gang in. Miles kneep iets harder in Roald’s hand toen ze bij de ijzige muur stopten. Het licht was langzaam aan het vervagen... zouden ze dan toch verkeerd zitten?
Plots begon het een paar graden warmer te worden en het licht steeds feller. Verwonderd keek Miles naar de muur die beetje bij beetje aan het smelten was.
“Oh! Roald! Hier is het! Een geheime doorgang, we zijn gered!” Enthusiast sprong ze op en neer en gaf haar broer een enorme dikke knuffel met een verrukte glimlach op haar gezicht.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 14 december 2018 om 20:06
Roald glimlachte naar zijn zusje toen ze zich verontschuldigde. Hij was nooit boos op haar geweest, ook al was het een beetje haar fout dat ze hier verzeild waren. Maar toen ze erachter voegde dat het wel een goed avontuur was geweest kon Roald zijn lach niet inhouden.
"Je bent toch onverbeterlijk," hij klopte zijn kleine zusje speels tegen de rug.
Glacie leidde hen terug naar de kristallen ruimte. En Roald haalde verbaasd zijn schouders op toen Miles hem erop wees dat ze terug gingen naar de gang waar hij al geweest was. "Ik dacht ook dat hij doodliep," verklaarde hij Miles: "Maar precies toch niet."
De ijsmuur stond er nog steeds en Roald keek zijn zus vreemd aan. Misschien had Glacie hem toch niet begrepen en ging het dier gewoon weg. Maar plots begon Miles te roepen dat het een geheime doorgang was.
Opgelucht beantwoordde Roald haar knuffel. Dan zouden ze eindelijk uit die verdomde grot geraken.
Toen de doorgang groot genoeg was liep hij samen met Miles naar buiten. Nu ja, het was eerst nog een eindje door een tunnel, maar vervolgens zag hij daglicht.
"Daar Miles," riep Roald verrukt en hij wees naar het kleine spoortje licht: "De uitgang!"
Maar in de plaats van verder te lopen, bleef Roald staan.
"Miles," zei hij: "We moeten Glacie nog bedanken, zonder dit wezen hadden we het nooit gered."
Ook al zag Roald het licht van het ijswezen niet meer, toch hurkte hij neer en legde zijn hand op het ijs.
"Bedankt Glacie dat je ons geholpen hebt. Om onze dank te betuigen mag je er zeker van zijn dat we je geheime schuilplaats niet doorvertellen. Je zult in rust verder kunnen leven, alsof wij hier nooit geweest waren."
Roald keek Miles even aan, hij wist niet of Glacie hem gehoord had. Totdat de geheime doorgang achter hun terug dichtvroor, alsof er inderdaad nooit iemand geweest was. Roald kon een glimlach niet onderdrukken.

De uitgang van de grot kwam een klein stukje naast de skipiste uit. "We hebben het gehaald," juichte Roald: "Laten we snel onze ouders zoeken, het begint al te schemeren."
Hij wou net de berg afhollen, toen hij zich terug bedacht.
"Miles, we moeten onze belofte aan Glacie waarmaken en niemand vertellen over Glacie of de grot. Zeker Dreuzels begrijpen zoiets niet. En als ze over de grot weten dan kunnen ze Glacie ook ontdekken. Dus we zwijgen er beter over. Zelfs tegen onze ouders. Ik haat liegen, maar voor één keer moet het maar. We vertellen dat we per ongeluk van de skipiste waren geraakt en vervolgens zijn verdwaald. Wat ook niet onwaar is. Maar dit avontuur blijft ons avontuur en dat van Glacie. Wat denk je? Afgesproken?"
IP IP gelogd
Terug naar boven
sheevish
Flubberwurm
Flubberwurm
Avatar

Lid geworden: 02 maart 2018
Online status: Offline
Berichten: 52
bullet Geplaatst op: 25 december 2018 om 11:58
Toen de ijsmuur helemaal was gesmolten liep Miles al een stukje door, maar ze merkte op dat Roald zich bukte en Glacie nog bedankte. Typisch Roald, maar wel heel lief. De gang vroor ondertussen terug achter hun dicht wat het einde betekende voor hun magisch avontuur in de ijsgrot.
Samen liepen Roald en Miles verder en kwamen ze op de skipiste uit. Roald hielt Miles echter tegen voordat ze terug naar hun ouders konden gaan, hij wou zeker weten dat dit avontuur alleen tussen hun twee bleef. Miles knikte overtuigend.
"Tuurlijk Roald. Dit blijft tussen ons twee, Ik zou het nooit tegen iemand zeggen! Ik wil natuurlijk ook niet dat Glacie in gevaar komt."

Na deze belofte te maken liepen ze samen het kleine stukje van de piste nog af. Hun ouders stonden onderaan de berg. Miles zwaaide naar hun en begon een beetje te hollen. Toen hun ouders vroegen waar ze waren gebleven onderdrukte Miles een speelse lach.
"We waren al redelijk vroeg van de piste af, dus we zijn een stukje gaan wandelen. Niks speciaals dus!"
Hun ouders bleken Miles te geloven, ze draaiden zich om en begonnen weg te wandelen. Voordat Miles hun achterna liep draaide ze zich nog snel om naar Roald en knipoogde.
"Ons geheime avontuur!"

-EINDE-
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 2
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum