Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <AF> Just be you(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 2 Volgende >>
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Onderwerp: <AF> Just be you
    Geplaatst op: 03 juni 2018 om 19:34
Just be you
- A TrevLila Story -
wat er na Happy Birthday Hogwarts gebeurde

Met het masker in haar ene hand, en een gedeelte van haar jurk om te voorkomen dat ze struikelde in haar andere, volgde ze Trevor's stevige tred. Als Lila Lelia, niet Allison Sicely. Ze liet de jurk vallen en pakte de sigaret van haar vriend aan. De eeuwige stem in haar hoofd, die verdacht veel leek op Jareth stem, negeerde ze. Natuurlijk wist ze dat roken niet goed voor haar was. Ook al konden ze niet aan kanker doodgaan, zoals er op die Dreuzelpakjes werd gewaarschuwd. Beheerst nam ze een haal. Minder beheerst kuchte ze de rook weer uit.
“Hmm, het is al een tijd geleden dat ik heb gerookt,” zei ze schouderophalend, terwijl ze naast Trevor ging zitten. Het masker van Allison legde ze voorzichtig naast zich. Ze nam nog een trek om te laten zien dat ze er heus wel eentje binnen kon houden. Wat dit keer ook een stuk eleganter ging. “En het smaakt naar nicotine, maar lekker is anders. Denk dat de prullenbak het wel lust.” Straks zou ze de rest van het pakje weggooien, maar voor nu nam ze het van Trevor aan. De as aan de sigaret die ze nog tussen haar wijs- en middelvinger had, viel op de trede voor hen. Nogmaals nam ze een trekje, dit keer ademde ze de rook wat dieper in, hield het een seconden vast, alvorens het weer door haar neus uit te blazen.
“Als Jareth erachter komt dat je me een sigaret hebt gegeven…” Het was nutteloos om de zin af te maken. Ze wisten allebei wat haar broer zou doen. De vorige ruzie om haar lag nog vers in haar geheugen, en ook in dat van Trevors, daar was ze van overtuigd.
De wind sneed over haar blote armen en ze schoof nog iets dichter naar haar vriend. Om zich wat beter tegen de koude te beschermen legde ze haar hand op de schouder die niet bijna tegen de borst van Trevor leunde. Nu ze in de heldere open lucht stond, voelde ze dat ze misschien een drankje te veel had genomen. Haar hoofd was zwaar. Voorzichtig, bang dat Trevor elk moment weg zou lopen, legde ze haar hoofd op zijn schouder.
“Het was… een interessante avond. Veel gedanst met onbekende mannen,” ze glimlachte en staarde naar hem door haar half gesloten wimpers om zijn gedachten te proberen te lezen zonder écht in zijn hoofd te wroeten. Haar spieren gespannen, zodat ze voorbereid zou zijn als hij inderdaad weg zou lopen van deze intieme houding. “Heb jij een leuke avond gehad?” kaatste Lila de vraag terug.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 03 juni 2018 om 23:26
“Je hoeft niet –” begon Trevor toen Lila met een benauwd stemmetje toegaf dat het even geleden was dat ze een sigaret gehad had.
Het zou heel goed haar eerste kunnen zijn, maar haar eergevoel verbood haar die bekentenis en hij wilde haar er niet mee plagen. Datzelfde eergevoel gebood haar echter om een koppige tweede poging te wagen. Wie zich afvroeg waarom ze niet in Griffoendor was beland, kon slechts concluderen dat haar vastberadenheid niet veel met moed te maken had. Koppigheid was om te beginnen al een halsstarrige eigenschap en in de Ungers was hij des te hardnekkiger. Maar Lila droeg het met een charmante soort trots. Het stond haar goed.
“Ach wat,” zei hij. “Alsof Jareth vanavond tijd heeft om over dat soort dingen in te zitten.”
Ze kroop steeds dichter tegen hem aan en liet zien dat ze heus wel wist hoe ze roken moest. Trevor nam een trekje en leunde wat achterover zodat hij de rook niet in haar gezicht zou blazen.
“Mánnen ook echt. Zo, jij hebt de jongens van Zweinstein wel hoog zitten. Zeker weten dat ze onder die maskers geen pukkels hadden?”
Ze wilde hem jaloers maken. Dat wilde ze altijd. Het was net zo een onderdeel van haar wezen als die koppigheid en Trevor vermoedde dat het ook hier om een familietrekje ging, aangezien ook Jareth zich maar niet braaf aan één iemand leek te kunnen binden. Allebei hadden ze dat rusteloze, dat vluchtige, als vlinders die op je hand bleven zitten, maar die tussen je vingers door glipten als je ze wilde vangen.
Maar wat maakte het uit als ze met die zogenaamde mannen had geflirt, als ze vervolgens naast hem neerstreek om haar rust bij hem te zoeken? Het was een spelletje dat ze speelde en zolang ze binnen de lijnen van de dansvloer bleef, mocht ze van hem dansen wat ze wilde. Aan het einde van de avond was ze nog steeds de zijne.
“Hmm,” zoemde hij ter antwoord. “Ik ben, denk ik, meer een afterparty kinda guy.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 04 augustus 2018 om 17:32
Een glimlach verscheen op haar lippen. Trevor zou Trevor niet zijn als hij een scherpe opmerking zou maken ten nadelen van de halve school. Hoewel Lila moest toegeven dat inderdaad de helft van de mannelijke populatie op Zweinstein pukkels had, was zij niet degene die de jochies mannen noemde, maar Allison. Het was haar ook altijd een raadsel waar haar broer de knappe mannen wist op te duiken die niet wisten wat ze met hun geaardheid moesten. Het leek tegenwoordig wel hip te zijn om uit de kast te komen, of eruit getrokken te worden. Gelukkig haatte Trevor het om mee te doen aan welke trend dan ook. Wellicht haar eerste vriendje die nog liever ter plekke dood neer zou vallen, dan zich zou laten verleiden door haar broer.

“Zolang ik mijn afterparty guy ook maar bij de lijst van pukkels mag voegen…” zei Lila met een plagerige toon. Al het creatieve op het gebied van muziek was in huize Hathaway immers naar Damien gegaan. Haar vriendje beloofde wel vaker een dans, het gebeurde maar zelden dat ze écht de dansvloer opgingen. En die enkele keer dat het wel was gebeurd, duurde dat niet langer dan één nummer.

Haar hoofd voelde nog zwaarder en ze was blij dat Trevor de sigaret had overgenomen. Anders zou ze misschien met de punt een brandgat in haar nieuwe jurk maken, of in zijn broek. Lila had nauwelijks door dat haar hoofd een paar centimeter naar beneden zakte, te gefascineerd door de kringen van rook die haar vriendje uitblies. Waar eerst nog de muziek in haar oren had gedreund, hoorde ze nu het bonken van Trevors hart.

Er was iets met een hart.

“Heeft deze afterparty kinda guy,” Lila deed een poging om Trevor in de ogen te kijken, maar zag alleen de onderkant van zijn kin, “ook nog iets anders bij zich dan een pakje peuken?” Als ze niet een paar glazen wijn en andere, niet te identificeren, glazen had gedronken, zou ze het niet in haar hoofd halen om naar Trevors weken van zwarte handel te refereren. Niet nu hij nog steeds aan het afkicken was van zijn medicatie. Maar nu was ze veel te nieuwsgierig en had ze zin om te experimenteren. Voorzichtig lichte ze haar hoofd op, zodat ze meer van zijn gezicht kon zien. “Niets sterks, uiteraard.”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 04 augustus 2018 om 21:43
Lila bleef hem verbazen. Zo kroop ze nóg dichter tegen hem aan, iets wat hij niet voor fysiek mogelijk had gehouden. Hij sloeg zijn hand om haar heen en merkte dat ze rilde. Ze leek het zelf echter niet echt door te hebben. Zijn vingers tekenden cirkeltjes op haar ontblote bovenarm en keek schuin op haar neer, wat resulteerde in zijn wang, leunend op haar krullende haar.
Met zijn sigaret tussen zijn lippen geklemd, diepte hij zijn toverstaf uit zijn zak en sommeerde Lila’s jasje. Vrouwenmode was nooit praktisch geweest en de oplossing was verbazingwekkend nooit om het ontwerp van de flinterdunne jurk aan te passen – nee, mevrouw moest er maar een jasje bijkopen.
“Ik had het toch al beloofd?” zei hij met een lichte glimlach toen ze vroeg of ze nog zouden dansen, ook al wisten ze allebei dat dat niet heel veel zei. Hij hield zich altijd aan zijn beloftes, maar dansen vormde er een grote uitzondering op. Lila leek zich eraan te hebben overgegeven, maar het lag simpelweg niet in haar natuur om het volledig los te laten.
Ze leunde zwaar tegen zijn borst aan, alsof ze in hem wilde verdwijnen. Hij probeerde voorzichtiger te ademen, al had hij niet echt een idee wat dat precies betekende. Toen ze hem weer iets vroeg, voelde het alsof er ijswater door zijn borst verspreidde. Ze wilde iets anders hebben. Niets sterks, uiteraard. Dat kon twee dingen betekenen en geen van beide beviel hem.
“Wat heb je vanavond?” vroeg Trevor met een vertrokken gezicht. Die sigaretten had hij prima gevonden, maar dit… En ze vroeg het van hém van alle mensen!
Inmiddels was haar jas aan komen zweven en landde met verrassend gekletter op de trede boven Trevor.
“Heb je altijd stenen in je zakken zitten?” vroeg hij, een wenkbrauw optrekkend.
Hij tilde het jasje op en een van de zakken schraapte met een metaalachtig geluid over de tegel. Trevor wist dat het niet hoorde, maar Lila deed vreemd en het beviel hem niets, dus voor ze kon protesteren, stak hij zijn hand in de zak. Een dieprode flacon, zo te voelen halfvol.
“Lila.” Zijn stem klonk scherp. “Wat zit hierin? Van wie heb je dit?”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 06 augustus 2018 om 09:34
Waarom kon ze haar hoofd niet omhoog houden? Het voelde dubbel, aan de ene kant was Lila in gevecht met de zwaartekracht, aan de andere kant gingen Trevors woorden langs haar heen en leek het alsof ze in een meditatieve staat was. Als ze mediteerde had ze ook pas door dat een kamergenoot binnen kwam als deze zich letterlijk over haar heen boog en haar een tik gaf. De inhoud van zijn bezorgde woorden ontging haar dan ook compleet, maar de toon bleef en zorgde ervoor dat ze als in een reflex in de verdediging schoot.

“Ik wil gewoon een leuke avond hebben,” zei ze geërgerd. “Jareth heeft me gevolgd als een schaduw sinds hij dat ene weet. Je hebt geen idee hoe het is om zo’n bezorgde broer te hebben.” De woorden waren krachtig bedoeld, maar kwamen er gedempd uit, omdat ze tegen zijn benen praatte. Gelukkig werd haar vriendje gestoord door een gekletter, waardoor de ondervraging stopte.

Kut.

De inhoud van haar jaszak schoot haar op precies hetzelfde moment te binnen als dat Trevor het ding omhoog hield. En dit keer kwamen zowel zijn woorden als zijn toon helder bij haar binnen. Even voelde ze zich als een driejarig kind die door haar moeder gesnapt werd bij het stelen van een snoepje uit Topfopshop. Maar dat gevoel verliet haar lichaam al snel en bijna apathisch zei ze: “Een of andere cocktail. Geen idee wat precies, heb het van Elef.” Lila reikte naar de flacon, maar kon er op de een of andere manier net niet bij. Ze haalde haar schouders op.

“Het is niet alsof de professoren drank toestaan op zo’n feest, hoe denk je anders dat ik aangeschoten ben?” Ze moest giechelen bij de gedachte dat ze inderdaad onder invloed was, maar dat verlichte de ongemakkelijke situatie tussen hen niet en haar hoofd die inmiddels op Trevors benen lag, hielp ook al niet.

Waarom lag ze ook alweer als een dweil op haar vriendje als een of andere zielige Huffelpuffer? Vastbesloten zette ze haar handen op de grond, om zich af te duwen en weer rechtop te gaan zitten. “Ik dacht dat jij niet zo’n spelbreker zou zijn als mijn broer. Ik bedoel…” Lila zocht naar woorden om te beschrijven dat haar verwachtingen voor haar vriendje compleet anders waren dan hoe ze wist dat Jareth was. Beschermend en afkeurend op alles wat ze deed, alsof hij haar vader was. “Jouw hart bonkt in het ritme van het mijne.”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 06 augustus 2018 om 11:59
Inmiddels was ze langs zijn borst onderuit gezakt en lag ze nu met haar hoofd in zijn schoot. Ze lag van hem af, zodat het nog steeds vrij onmogelijk was om haar aan te kijken. Trevor veegde een pluk haar van haar wang. Haar zichtbare oog glinsterde boos in het donker toen ze hem gepikeerd toesnauwde dat ze gewoon een leuke avond wilde, en dat Jareth eens moest stoppen met doen alsof hij haar moeder was. Dat hij geen idee zou hebben hoe het was om iemand steeds bezorgd om je heen te hebben fladderen, deed Trevor grijnzen, maar de ironie ontging Lila duidelijk compleet. Blijkbaar was ze vergeten dat zíj normaal degene was die hem afraadde om te drinken en te roken, uit angst zijn antidepressiva uit balans te brengen. Trevor zei niets; hij wilde niet dat ze dacht dat hij haar frustratie niet serieus nam.
Dat ze de sterke drank wegwuifde, zat hem echter minder lekker. Het besef sloeg hem ineens in het gezicht hoe jong ze nog was, dat ze nog helemaal geen ervaring met drank had, en dat ze haar ziekte en de dood in haar nek voelde hijgen. Ze hield zich altijd zo groot tegenover hem, alsof ze wilde bewijzen dat ze even volwassen was als hij en zijn vrienden. Alsof ze dacht dat ze niet goed genoeg voor hem was als ze jonger was dan hij.
“Lily!” De kreun ontsnapte hem voor hij er erg in had. “Ik snap dat je alcohol wil proberen, maar Elef? Dat is moeilijk ‘proberen’ te noemen. Zij is al negentien, Lyle, en ze is al bezig met haar lever te verpesten sinds ze het met Damien heeft uitgemaakt in de vierde. Ze is praktisch immuun voor alcoholvergiftiging. Maar met haar spul moet je niet beginnen…”
Lila duwde zich onhandig van zijn schoot af en beet hem bits toe dat ze hem een spelbreker vond. Wat kon hij daarop zeggen, zonder nog meer over te komen als die spelbreker? Hij kon haar toch moeilijk nog meer drank naar binnen gieten als ze al zo wankel was. ‘Aangeschoten’ noemde ze het zelf, maar Trevor vermoedde dat ze dat station al een tijdje gepasseerd was.
Hij sloeg een arm om haar heen en legde zijn hoofd weer tegen het hare. “Ik ben geen spelbreker,” zei hij zacht. “Ik wil gewoon niet dat je morgenochtend wakker wordt terwijl je hart in je brein klopt en alle namen van je dode hersencellen opdreunt. Het is geen fijn gevoel, oké?”
Haar reactie leek regelrecht uit een meidenglossy te komen, uit een artikel getiteld 'Tien romantische one-liners om je vriendje zijn mond te laten houden'. Helaas had hij de jongensglossy met 'Tien gevatte comebacks om te laten weten dat jij haar ook heus wel leuk vindt' gemist. Hij had geen idee wat ze verwachtte dat hij antwoordde, of wat haar woorden überhaupt betekenden. Misschien betekenden ze ook gewoon niks; ze klonk verdwaasd genoeg.
Hij legde zijn hand net onder haar hals. Ondanks de kou gloeide haar huid onder zijn vingers.
Volgens mij gaat die van jou sneller,” fluisterde hij in haar oor. Over die stomme drank konden ze het zo ook nog wel hebben.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 01 september 2018 om 22:53
Het was moeilijk om boos te blijven op iemand die zo bezorgd reageerde. Dat was dan ook precies de reden waarom Lila nooit lang boos kon blijven op haar vader. Zelfs als deze alle jongens die ze matig interessant vond een hartaanval bezorgde. Ook op haar broer kon ze niet lang boos blijven. Hoewel het haar wel meer dan tien seconen had gekost toen hij zo fel was uitgevallen tegen Trevor. Uiteindelijk had ze het toch niet kunnen verdragen dat de belangrijkste mannen in haar leven in elkaar krimpten als ze elkaar zagen en moest ze haar broer wel uit een bezemkast trekken.

Door Trevors lieve woorden voelde ze hoe haar hart zich warmde en het bloed naar haar hoofd stroomde. Zijn vingers voelden dan ook als ijsblokjes, waardoor haar lichaam zich in een reflex van hem terug trok. In een poging de beweging te maskeren prikte ze hem plagerig in zijn zij. “Haha, ik moest dat van jouw broer zeggen, hoor!”

Haar hoofd begon weer zwaarder te worden en snel overbrugde ze de afstand om haar voorhoofd tegen de borst van haar vriendje te leggen. Het was een van haar favoriete houdingen en als ze zich niet heel erg vergiste, vond Trevor het ook geen straf. Ze blies tegen haar haren die zich als een waaier over haar gezicht verspreid hadden. “Sorry,” mompelde ze, “ik wilde gewoon een leuke avond hebben.” Het deerde haar even niet dat ze dat argument al eerder had gebruikt.

“Ik weet dat je geen spelbreker bent, eerder een regelbreker.” Een gniffel verliet haar lippen en ze probeerde omhoog te kijken om zijn blauwe ogen te zien schitteren. Allebei wisten ze immers maar al te goed dat hij wat dat betreft een ware Zwadderaar was. Maar toen ze haar ogen op sloeg, begonnen de contouren die Trevors gezicht moesten vormen in cirkels te bewegen. Zwaar ademend klamde ze zich aan haar vriendje vast. Het zweet brak haar uit en haar mond vulde zich met een metaalachtige smaak. “Maar je hebt wel gelijk,” wist ze met veel moeite uit te brengen. “Die drank is heftig.”

Even vielen haar ogen dicht en het verbaasde haar maar een beetje dat haar hoofd op de een of andere manier niet meer op Trevors borst rustte maar op zijn schoot. Maar zelfs zijn broek stak haar gezicht alsof er ijsblokjes in zaten en Lila probeerde tevergeefs naar adem te happen. Was dit hoe flauwvallen voelde? Vroeg ze zich nog net af, voordat ze haar ogen sloot en niet langer vocht tegen de duisternis.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 01 september 2018 om 23:47
Wat had ze van Damien moeten zeggen? Dat zijn hart in het ritme van het hare klopte? Maar dat sloeg helemaal nergens op. Verbaasd keek Trevor haar aan, maar het was wel duidelijk dat ze veel te ver heen was om een zinnig gesprek te voeren. De kou had haar afdronk geen goed gedaan, ook al had dat in theorie wel het geval moeten zijn. Misschien waren haar bloedvaten te dronken om nog te krimpen.
Ze mompelde wat tegen zijn borst. Hij verstond het niet echt, maar waarschijnlijk maakte dat ook niet veel uit. Toen hij haar gezicht nog eens aanraakte, merkte hij plotseling hoe klam ze aanvoelde. Haar voorhoofd brandde tegen zijn koele vingers, iets wat hij niet eerder had gemerkt door de dikke stof van zijn gewaad. Opnieuw zakte ze onderuit in zijn schoot, maar dit keer kwam ze niet overeind. Ze haalde stotend adem en viel toen stil.
“Lily?” vroeg hij, maar ze antwoordde niet. “Lila!” zei hij dwingender.
Geen antwoord. Als een lappenpop lag ze roerloos op zijn schoot. Voorzichtig probeerde hij haar wakker te schudden, en toen dat niet geen resultaat opleverde, trok hij wat harder.
“Lila, je moet wakker blijven nu. Ik breng je naar bed, oké, dan mag je slapen. Nog even volhouden.”
Jareth zou hem vermoorden als hij hen nu zou kunnen zien. Jareth! Dat was het antwoord! Snel greep hij naar zijn staf, die hij achteloos weer aan de kant had gegooid nadat hij haar jasje had laten komen. Jareth had hem ooit een Ontnuchteringsspreuk geleerd, voor katers en echte noodgevallen. Ze hadden hem nog nooit om die eerste werking gebruikt, omdat je er meteen een klap nuchterder door werd. Maar dat was nu precies wat Trevor nodig had. Met zijn toverstaf draaide hij cirkeltjes boven Lila’s slaap, terwijl hij de bijbehorende bezwering prevelde. Het was even geleden dat hij de spreuk had gebruikt nu hij niet meer dronk. Nu maar hopen dat hij hem goed had onthouden.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 26 september 2018 om 14:23
Geïrriteerd sloeg Lila met haar arm rond haar hoofd. Een of andere vlieg kriebelde haar huid en ze was vast van plan om het beest uit te roeien. Maar haa rarm voelde zwaar, alsof ze werd tegengehouden door een slechte verstijvingsspreuk. Toen ze haar ogen opende om te kijken wat er aan de hand was, werd ze geraakt met een hevige hoofdpijn.

“Auw,” kreunde ze, terwijl ze zich van Trevors schoot probeerde af te zetten. Zijn gezicht stond zo bezorgd dat ze er een beetje van schrok en zijn toverstaf bungelde nog in de lucht.

Dus geen vlieg.

Was ze zo lang in slaap gevallen? Ze had toch alleen even haar ogen dicht gedaan? “Je trekt hetzelfde gezicht als mijn vader, toen Jareth hem twee jaar terug vertelde dat hij een Huffelpuffer zwanger had gemaakt.” Normaal zou ze gniffelen, maar de grote frons op haar vriendjes gezicht brachten haar de rillingen. “Een grap, natuurlijk. Iets waar pa niet om kon lachen,” mompelde ze. Dat was een understatement, hun vader had de rest van de zomer nauwelijks een woord met Jareth gewisseld. Niet alsof hij dat normaal wel deed. Het was duidelijk dat Trevor nu ook niet om de luchtige opmerking kon lachen, terwijl hij toch degene was die haar had geleerd om er een te maken als de situatie te ernstig werd.

Lila zuchtte en keek langs hem heen naar het kasteel. Plotseling klonk het idee van een warm bed en een kussen waar ze haar hoofd op kon rusten zo slecht nog niet. Alles was beter dan het bezorgde gezicht van haar vriendje. “Kan je me misschien,” ze aarzelde, het voelde zo niet Ungers om Trevor om hulp te vragen. “Ik bedoel, naar bed is misschien wel een goed idee.” Lila bukte zich wat en kroop een paar meter naar haar jasje die als vergeten op de grond lag. Maar in plaats van het ding om zich heen te slaan, pakte ze het om het in een klein propje te omklemmen. Ook al gloeiden haar wangen niet meer als vuur was het haar nog veel te warm om meer kleren aan te trekken. “Kun je me helpen?” Ze sloeg haar ogen neer en hoopte dat hij haar niet te zielig vond of nog bezorgder werd. Dat zou ze niet aan kunnen.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 14 oktober 2018 om 14:13
De bezwering werkte gelukkig: Lila werd loom wakker en bazelde iets over een slechte grap die Jareth een keer uitgehaald had bij hun vader. Trevor kon zich helaas maar al te goed voorstellen hoe het gezicht van Unger Senior was vertrokken van koele woede. Als híj zoiets zou flikken bij Lila’s vader, zou hij het niet overleven.
“Nog een reden dat je in Ravenklauw zit: zelf dronken denk je na,” zei Trevor. “Ik wilde nooit meewerken als ik te veel op had. Werd het natuurlijk alleen maar erger van.”
Wat dat betreft was het misschien maar beter dat hij van de drank afbleef. Jareth zoop hem altijd gemakkelijk onder de tafel, terwijl Trevor vervolgens degene was met knallende koppijn in de ochtend. Het zou wel iets met hun Griekse bloed te maken hebben, want Eleftheria scheen soms ook over die wonderbaarlijke gave te beschikken om katerloos de ochtend door te komen. Of anders was ze erg goed in het doen alsof er niets aan de hand was; katers waren ten slotte niet erg ladylike.  
Lila staarde hem met haar grote hertenogen aan. Ze had haar jasje tegen zich aangedrukt alsof het een knuffel was en vroeg met een klein stemmetje of hij misschien wilde helpen. Al Trevors eerdere bezorgdheid viel van hem af en hij glimlachte haar vriendelijk toe. Ze was gewoon voor het eerst dronken, verder niet. Er was niets aan de hand wat een nachtje slapen niet kon verhelpen.
“Tuurlijk.” Hij kwam overeind, kuste licht haar kruin en bood haar zijn hand aan zodat ze haar evenwicht makkelijker kon behouden. “Been there, done that.”
De andere leerlingen hadden duidelijk nog geen behoefte om van het feest te vertrekken; terwijl ze naar boven liepen kwamen ze bijna niemand tegen. Nadat hij de deurklopper die Ravenklauw bewaakte tevreden had gesteld met een half-filosofisch antwoord dat voor wijsheid door moest gaan, bleek ook de leerlingenkamer leeg te zijn. Blijkbaar had de belofte aan anonimiteit ook de studiekneuzen uit hun gebruikelijke plekjes gelokt – of anders lagen ze al op bed.
“Normaal zou ik zeggen, ga gewoon meteen in bed, maar die jurk ziet er veel te ingewikkeld uit om comfortabel te zitten en ik wil niet verantwoordelijk zijn voor je verstikkingsdood in dat korset. Ik – eh, ik wacht hier beneden wel.” Zijn bleke wangen gloeiden zachtroze.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 2 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum