Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: <AF> Just be you(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 2
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 15 oktober 2018 om 09:48
Lila liet zich gewillig door de gangen leiden. Lag het aan haar, of leken deze nog meer op elkaar dan normaal? Ze zou echt niet kunnen zeggen of de linke hal naar Ravenklauw leidde of de rechter. Bij elke stap die ze zette werd haar hoofd zwaarder. Het verbaasde haar maar een beetje dat Trevor de weg naar Ravenklauw op zijn duimpje leek te kennen. Met een tweelingbroer in haar afdeling, waarmee hij gedachtes afwisselde, iets waarvan zij nog steeds niet helemaal wist wat ze ervan moest denken, kon dat ook niet anders. En zelfs zonder Damien had hij Jareth als beste vriend. Het zou haar enorm verbazen als haar broer niet al in elke leerlingenkamer geweest was.

Gelukkig loste Trevor het raadsel op, want tegen de tijd dat ze voor de klopper stonden was haar hoofd loodzwaar geworden. Haar hersenen wilden niet langer meer meewerken en ze kon alleen maar aan haar bed denken. “Dankjewel,” prevelde ze tegen Trevor, terwijl ze haar jas op de grond van de leerlingenkamer dropte. Die zou ze morgen wel weer terug vinden. Nu was het ding veel te zwaar om nog langer met zich mee te zuilen. Even overwoog Lila om haar hoofd op de jas te leggen, het kledingstuk zag er bijna net zo comfortabel uit als haar kussen, maar ook nu weerhield de diepe stem van Trevor haar van het slapen.

“Mijn jurk?” Ze keek haar vriendje geschrokken aan en probeerde zich te herinneren welke jurk ze aan had en waar de rits zat. Maar haar hoofd gloeide nu zo hard dat haar benen ervan begonnen te trillen. Snel liet ze zich op de dichtsbijzijnde zetel neer zakken. Bij toeval eentje die groot genoeg was om er met zijn tweeën op te zitten. “Trevor, ik weet niet…” ze greep met haar rechterhand in de lucht, op zoek naar zijn hand. Waarom kon ze niet helder nadenken? Waarom deed haar hoofd zo’n pijn? Was dit echt alleen maar te wijten aan de drank van Elef, zoals Trevor had beweerd? Dat sloeg toch nergens op, ze was wel vaker dronken geweest en dan voelde ze zich niet zo verzwakt als nu. Toch?

Wat wilde ze ook al weer zeggen? Haar ogen schoten weer open en de bruine krullen van haar vriendje waren erg dichtbij. “Je bent de eerste jongen die ik ooit mee heb genomen naar de leerlingenkamer.” Ze glimlachte en draaide haar hoofd wat dichter naar Trevor toe. Een beweging die haar kwam te staan op een scherpe pijn ergens bij haar slaap. “Je bent wel op meer vlakken de eerste.” Het was niet de bedoeling dat ze die woorden hardop zou zeggen en ze beet dan ook direct op haar lip. Met haar linkerhand zocht ze over de ruwe stof van haar jurk naar een uitweg uit het verstikkende korset.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 26 oktober 2018 om 22:01
“Dat is niet –” Trevor snoof. “Ik zal maar gewoon doen alsof je dat niet gezegd hebt.”
Lila was op een van de sofa’s neergeploft. Haar hand zwierde door de lucht, blijkbaar op zoek naar de zijne, zodat ze hem weer tegen zich aan kon drukken. Dronken was ze nog knuffeliger dan ze normaal al was. Toen ze hem niet te pakken kreeg – hij knielde toch echt recht voor haar – verschoof ze haar aandacht maar weer terug naar haar jurk. Zoekend gingen haar handen over de stof. Was ze van plan om zich ter plekke uit te kleden?
Vlug pakte Trevor haar polsen om haar tegen te houden. Andere leerlingen konden elk moment de leerlingenkamer binnenkomen en ze zou het vast niet leuk vinden als die haar halfnaakt zouden zien. Misschien was het toch maar beter dat hij haar naar de slaapzaal zou brengen. Als die er hetzelfde uitzag als de slaapzalen van Zwadderich, grensde er een badkamer aan waar ze zich kon omkleden – of even onder de warme kraan kon gaan staan om haar aanstaande kater iets minder verschrikkelijk te maken.
“Kom op, je moet je bed in,” zei hij semi-streng, haar weer overeind trekkend.
Het was hem wel duidelijk dat hij haar bij elke stap moest begeleiden als hij wilde dat ze niet alsnog met jurk en al in haar bed dook en de volgende ochtend met een barstende hoofdpijn én ademhalingsproblemen wakker werd. Hij had het vaak genoeg gedaan voor zijn eigen zaalgenootjes, maar het was toch anders omdat ze een meisje was – en niet alleen vanwege die onmogelijke jurk.
Op weg naar boven viel ze weer half tegen hem aan in een duizelige aanval, die telkens de kop op staken als ze op stond. Wat Eleftheria haar ook gegeven had, fijn spul was het niet. Klaarblijkelijk had Lila niet diezelfde alcohol-verdragende genen geërfd als haar broer. Een onprettige herinnering aan Unger Senior drong zich aan Trevor op: dronken, doodsbedreigingen slissend, de geur van bourbon in zijn hete adem. Terwijl hij Lila’s nachtjapon in haar richting wierp, verdrong hij het beeld, maar een lichte huivering kon hij niet onderdrukken. Haar vader gaf hem nog altijd de kriebels, hoe vaak Lila ook mocht beweren dat hij niets van hem te vrezen had.
Trevor plofte op Lila’s bed neer en een plotselinge vermoeidheid overviel hem. Ondanks het feit dat hij niet met al te veel mensen had gesproken die avond, had het hele sociale gebeuren hem toch weer uitgeput. Half luisterend naar de geluiden in de badkamer, trok hij wat knopen van zijn gewaad los. Buiten was de dikke stof fijn geweest, maar in de torenkamer was het warm en benauwde het hem alleen maar.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 04 november 2018 om 13:10
Tot haar opluchting liet Trevor haar niet aan haar lot over nu ze eenmaal veilig in de afdelingskamer waren gekomen. Waar had hij geleerd zo zorgzaam te zijn? Zou hij dit wekelijks moeten doen voor die feestbeest van een broer voor haar? Dat zou enigszins kunnen verklaren waarom haar vriendje zo goed wist wat iemand in haar staat nodig had. Ook al was Lila er niet helemaal van overtuigd dat ze stomdronken was.

“Hmm,” was het enige wat ze uit kon brengen toen Trevor haar richting de badkamer begeleidde. Hij deed haar een beetje aan haar vader denken, die ook altijd zo zorgzaam handelde. Maar dat kon ze waarschijnlijk beter niet hardop zeggen, de paar keren dat hij haar vader had ontmoet waren op zijn zachtst gezegd geen succes. En dat gold voor beide kanten. Als een echte heer deed hij de deur een stukje dicht. Ver genoeg om er voor te zorgen dat hij haar niet naakt zou zien, niet ver genoeg dat ze er nu al tegen op zag om het massief blok hout weer open te duwen.

Opnieuw deed Lila een poging om een uitweg te vinden uit haar jurk. Na een paar keer mis gegrepen te hebben, had ze uiteindelijk de haakjes te pakken. Haakjes, geen rits dus. Na de laatste twee van elkaar los te hebben gemaakt, kon ze haar armen uit de mouwen trekken en de jurk als een zak naar beneden ploffen. Het verbijsterde haar nauwelijks meer dat dit veel meer energie kostte dan ze zou verwachten. Snel schoot ze in het nachtjapon, en stapte toen weer uit de kille badkamer.

Haar hemelbed zakte een klein beetje alsof het protesteerde tegen het extra gewicht. Lila vond het een fijn idee dat Trevor zijn sociale schild liet zakken als ze alleen waren. Zijn lichaamstemperatuur straalde een soort rustgevend gevoel naar haar uit en hij rook verrassend fris voor iemand die de hele avond in een stinkende zaal had rond gewalst. De frisse lucht had hem duidelijk meer goed gedaan dan haar. Haar knieën kropen omhoog richting haar borst, zodat ze optimaal van zijn aanwezigheid kon genieten zonder dat hij het benauwd zou krijgen van hun omhelzing.

Tot haar stomme verbazing merkte Lila dat haar vriendje zijn kleding ook wat losser had gemaakt. Lichte paniek zorgde ervoor dat haar wangen weer net zo hard begonnen te gloeien als zojuist buiten het kasteel. “Trevor, ik…” mompelde ze met een idiote piepstem doordat haar hart in haar keel zat. “Ik bedoelde niet…” Lila was zich er pijnlijk van bewust dat ze slechts in een dun stofje naast hem lag en schuifelde een paar millimeter naar achteren. Die eerste kus was zo ongemakkelijk en het had hun fragiele vriendschap toen bijna gebroken. Ze wist niet of ze dat nog een keer aan kon als het hem tegen viel. Of Merlijn verbood, als het haar zou tegen vallen. “Ik dacht dat jij ook nog niet…” Waarom was ze zo zenuwachtig? Dit was haar vriendje, ze was gek op Trevor Hathaway. “Weet… weet je het zeker?”

In haar maag vormde zich een vreemd gevoel, alsof ze de zon gele drank van Euforie had gedronken, barstte ze opeens van de energie. Haar duim raakte een stukje huid van Trevor. Voordat ze kon identificeren of dat zijn hand was, of zijn arm, sprong er een elektrisch schokje naar hem over.


((558 woorden))

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 18 november 2018 om 11:58
Enkele minuten later kwam Lila de badkamer weer uit. Ze had haar jurk verwisseld voor het nachthemd dat Trevor haar had toegeworpen en haar blote voeten echoden op de stenen vloer. Ze nestelde zich dicht tegen hem aan. Ondanks de kou buiten leek ze nu bijna in brand te staan, zo gloeide haar huid. Een moment lang lagen ze daar. Hij liet zijn hoofd naar zij rollen zodat hij haar aan kon kijken en de arm waar ze bovenop was gaan liggen, speelde loom met haar haar. Maanlicht viel door de halfopen gordijnen en gaf haar bleke gezicht iets engelachtigs.
Ze wilde vast praten, maar Trevor genoot van de stilte en nog voor ze iets kon zeggen, had hij zijn vinger al zachtjes tegen haar lippen gelegd. Eerder had hij zich nooit voor kunnen stellen hoe fijn het kon zijn om gewoon naast iemand te liggen; iemand die dicht tegen hem aankroop en wiens ademhaling het ritme van de zijne overnam. Het zachte rijzen en vallen van haar borstkas tegen zijn zij werkte bijna hypnotiserend.

Waarschijnlijk had hij zo in slaap weg kunnen zakken – wat konden hem haar zaalgenootjes eigenlijk schelen? – maar plotseling stokte haar ademhaling en ze piepte zijn naam.

“Alles goed?” vroeg hij en hij kwam half overeind zodat hij beter naar haar kon kijken. “Wat is er?”

Ze bazelde onbegrijpelijke, halve zinnen die geen zinnig woord bevatten, en toen: “Weet je het zeker?”

Trevor trok een wenkbrauw op. Begon ze daar nou weer over? Haar vingers gleden over de zwarte stof van zijn gewaad en verstrengelden zich toen met zijn vrije hand. Hij keek naar de oorzaak van alle commotie: toen ze in de badkamer bezig was, had hij zijn gewaad iets losser gemaakt. Blijkbaar was een stukje ontbloot sleutelbeen al genoeg om haar in ademnood te brengen. 

“Dat is niet wat dit is,” zei Trevor. “Twee knoopjes, Lyle, en ik heb er gewoon een shirt onder aan. Doe even rustig.”

Hij lachte en boog zich naar haar toe om haar kussen – de tegenstrijdigheid kon hem niets schelen – maar er schoot een schok omhoog langs zijn arm. Vliegensvlug trok hij zijn hand terug.

“Hé, hou je magie thuis!”

Hij verbande de geprikkelde toon uit zijn stem en dwong zijn gezicht terug in een ontspannen uitdrukking. Lila vond het nooit leuk als hij zo geagiteerd deed om dingen die zij niet zo ernstig vond, maar wat verwachtte ze dan als ze hem stafloos vervloekte? Zelfs als ze het niet expres had gedaan, wat hij toch niet mocht hopen, was het een tikje onbeschoft. Zachtaardiger voegde hij eraan toe: “Ben je echt zo dronken dan?”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 02 december 2018 om 21:40
Er zat een vreemd soort energie tussen hen die niets met zijn half ontbloot bovenlichaam te maken had. Ook al beweerde haar vriendje dat het maar om twee onnozele knoopjes ging en lachte hij de rest van haar zorgen weg. Lila hield van de manier waarop hij een serieuze situatie in een seconde kon veranderen naar een luchtige. Haar hart draaide overuren en de adrenaline gierde sneller door haar lichaam dan de eerste keer in haar leven dat ze gezoend had met die knappe buurjongen. Achteraf had hij haar gebruikt als oefening voor andere knappe jongens onder wie haar broer, maar op dat moment had ze dat niet door en leek de kus net zo magisch als in van die slechte liefdesverhalen waar een Huffelpuffer eindelijk door de ridder van Griffoendor werd gezien. Nooit werd er een verhaal geschreven over een Raaf en een Zwadderaar.

Het liefst sprong ze uit haar bed om terug te gaan naar het terrein en een rondje met Trevor te walsen rond het Zwarte Meer, maar dat was ongepaster dan hun dans onder begeleiding van het Dreuzelnummer van March. Lila tuitte haar lippen al om zijn kus te beantwoorden, van binnen diep grijnzend en zichzelf afvragend of haar vader misschien compleet ongelijk had en zij een slechte invloed was op hem, toen de lach van Trevors gezicht verdween en hij haar geërgerd aansprak.

De energie voelde statisch en elektrisch en spartelde nog even na nu de vonkjes letterlijk uit haar lichaam waren gespat. Zonder enige vorm van waarschuwing veranderde het in een duister gevoel dat zich rond haar hart omklemde. “Ik,” Lila liet haar hand een moment verbijsterd voor haar ogen zweven, alsof ze op die manier kon zien waar de energie gebleven was. Er was niets raars te zien aan haar witte handen, ze waren hooguit wat witter dan normaal en de gebruikelijke sieraden in de vorm van een armband of enkele ringen ontbraken. “Ik weet het niet, Trevor.”

Haar wangen werden rood van schaamte toen het volle besef van haar woorden tot haar doordring. Voor het eerst in tijden wist ze niet wat ze met de situatie aan moest en wilde ze het er al helemaal niet met deze Zwadderaar over hebben. Het liefst verstopte ze zich onder haar deken in de hoop dat hij weg was als ze het lef weer had zich aan de wereld te tonen.

Ik ben een Unger, verdomme.

“Ja. Het is waarschijnlijk de alcohol.” Lila wist niet zeker waarom ze loog, waarschijnlijk zodat ze het zelf zou gaan geloven. “Kunnen we vanavond gewoon vergeten?” vroeg ze, plotseling zo moe dat ze bijna niet in staat was om haar ogen open te houden. “Alsjeblieft?” wist ze nog net uit haar lippen te persen.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 03 december 2018 om 00:42
Ze legde haar hand tussen hen in, zodat het zwakke schijnsel van de maan het verlichtte. Er was niets bijzonders te zien. Het was de alcohol, zei Lila met zo’n stelligheid dat Trevor wist dat het geen zin had om ertegenin te gaan. En hij wilde er ook helemaal niet tegen ingaan. Hij wilde alleen maar dat ze weer dichter tegen hem aan kwam liggen, zelfs als dat betekende dat ze magie zou lekken. Van een paar schokjes was nog nooit iemand doodgegaan.
Trevor liet zijn vrije hand naar de hare glijden. De zachte gloed van zijn lichtgevende tatoeage liet haar arm er nog bleker uitzien, alsof het de blauwe adertjes onder haar huid naar de oppervlakte bracht. Heel voorzichtig legde hij zijn onderarm op de hare en verstrengelde hun vingers. Toen hij naar haar opkeek, had ze haar ogen gesloten. Haar hartslag had weer een normaal tempo aangenomen en het ritmische rijzen en vallen van haar borstkas keerde terug.
“Als je zo wilt slapen,” zei hij, zo zacht mogelijk voor het geval ze inderdaad al sliep, “dan moet je wel mijn arm teruggeven.”
Langzaam trok hij zijn linkerarm terug, waar ze met haar ene schouder op had gelegen. Even langzaam kwam hij overeind, zodat ze zo min mogelijk bewoog in zijn afwezigheid. Als een dronken tiener eenmaal sliep, was het beter om ze met rust te laten, was zijn ervaring. Zelfs een korte ontwaking deed vreselijke dingen voor hun humeur. Hij hing het gordijn wat beter voor het raam en bleef aarzelend aan de rand van haar bed staan. Liep hij gewoon weg? Liet hij haar nu achter, opdat ze nu het probleem van haar zaalgenootjes was?
In de vreselijke boeken die zijn moeder weleens las, kusten jonge geliefden elkaar altijd teder op de wang voor ze de nacht in slopen. Dat moest vast heel romantisch zijn, maar erg praktisch was he in realiteit niet; Lila had hem al vaak genoeg gezegd dat hij een abnormaal koude huid had en ‘teder’ was ook niet bepaald een woord waar hij mee te omschrijven viel. Hij zou haar alleen maar weer wakker maken.
“Trusten, love,” besloot hij dus maar, voor hij zich stilletjes uit de voeten maakte. Alles goed en wel, wilde hij Lila’s zaalgenootjes toch liever niet tegen komen.

- Einde -
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 2
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum