Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF)<17/18> What happens after... (16+)(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 4 Volgende >>
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Onderwerp: (AF)<17/18> What happens after... (16+)
    Geplaatst op: 03 juni 2018 om 23:02

What happens after...

Sunset-at-the-Lake Party

Als Jareth Gray Unger ergens een hekel aan had, dan was het wel aan water. Zijn vliegangst moest hij overwinnen toen hij samen met de koningin van Zweinstein ontsnapte aan een stel hersenloze, letterlijk!, zombie’s. Toverdranken werd hij in zijn eerste jaren hier mee getart bij elke les. Gelukkig wist Lila hem genoeg te helpen om te voorkomen dat hij niet op dat vak zou zakken. Maar water was het enige waarbij hij niet gedwongen werd om erover heen te komen. En als er één ding als paal boven water stond, was dat hij zich ook zeker niet zou laten dwingen door het een of andere feest waar glijbanen tot aan de eerste verdieping van het kasteel waren gebouwd.
Dus zo kon het gebeuren dat Jareth een feestje oversloeg en in de compleet lege Grote Zaal zat. Te wachten tot zijn afspraakje klaar was met het babysitten van een paar kleine kinderen. Het was hem een raadsel waarom een zichzelf respecterende ouderejaars het geweldig vond om van een glijbaan te sjezen. Zijn beste vriend had hem verlaten voor zijn zusje. Toegegeven, hij had zijn zegen stilzwijgend gegeven, maar daarbij gaan zitten ging hem veel te ver. Bovendien zou het hem niets verbazen als Trevor de brocode doorbrak en hem toch op de een of andere manier het water in zou jagen. Het woord van een Zwadderaar, hoe bevriend je ook met ze was, kon zo verbroken worden.
Mij niet gezien.
Net op het moment dat Jareth zich afvroeg of zijn date hem zou laten stikken voor zon, water en drank, gingen de deuren van de Grote Zaal open. Een grijns gleed over zijn gezicht en deden zijn fobieën verdwijnen. Als er iemand koning was in het Spel der Verleiding, dan was hij het immers wel.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 03 juni 2018 om 23:25
Dat Jareth een gruwelijke hekel had aan water, wist Joshua vanaf de enkele ogenblikken die zich voor hun eerste intimiteiten hadden afgespeeld. Het was een angst die Joshua begreep; het was ongeveer hetzelfde als wat hij met spinnen had. Hij hield er ook niet van als hij daarmee geconfronteerd werd.
Desalniettemin had hij een enorme cocktail mee de Grote Zaal ingesmokkeld, om Jareth dan tóch dat kleine beetje feestvreugde mee te geven, en hij nam zomaar aan dat de lach die op Jareths gezicht verscheen, vooral aan de drank te danken was.
Hij ging naast hem zitten en plantte de cocktail tussen hen in op tafel.
“De zon is nog niet onder,” zei hij zacht, “maar ik vond het best vermakelijk. Ik heb wel gezwommen, want… eh… ik had dus zo’n opblaaskrokodil, maar heb ‘m per ongeluk laten ontploffen.”
Het was de gebeurtenis van de avond geweest, en dat was het dan wel zo’n beetje. Oh, ja, hij had Aster gezien en daar had hij zich ongemakkelijk bij gevoeld, maar nu Jareth naast hem zat, was de smart verdwenen. En er was nog iets geweest met Scarletts broertje, die hij zo’n beetje en natuurlijk helemaal per ongeluk alcohol had laten drinken, maar dat was het vertellen niet waard. Joshua had nu zijn ogen op Jareth gepind en dacht sowieso bijna nergens meer aan. Voorzichtig nam hij een slokje van de cocktail, die twee rietjes had, en glimlachte. “Lekker!” Hij had het zowel over de smaak van de cocktail als over Jareths looks, en van beiden kreeg hij het warm, ondanks het feit dat hij weinig om het lijf had.
“Ehm…” met rode oren probeerde hij een voorstel te doen. “Hoe sta jij tegenover een bezoek aan die Klassenoudsten-badkamer waar je het eerder over had?”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 03 juni 2018 om 23:52

“Hmm,” mompelde Jareth, terwijl hij het cocktailglas naar zich toe trok. Het ging hem een beetje te ver om daar samen met Joshua van te drinken. Het was immers strikt genomen hun eerste date. De vorige keren dat ze een zoen of meer hadden gedeeld was zo gegroeid. De ene keer om zijn zusje een hak te zetten, de andere keer omdat zijn date van die dag zich te gehecht begon te voelen.
Hij nam een paar stevige slokken en keek keurend naar de jongeman. De zwembroek waar de Huffelpuffer in gekleed was, stond hem goed, en zorgde dat zijn figuur goed uit kwam, precies onder een aanzet van een sixpack. “Heb je getraind?” vroeg Jareth, terwijl hij zijn hand op de armen van Joshua legde.
Dat de jongen rood begon te worden, was hij inmiddels wel gewend. Het stond de Huffelpuffer goed en het vleide zijn ego. Twee spreuken in één zwaai. “Rustig cowboy,” antwoordde hij echter op het voorstel van de Huffelpuffer, die zoals altijd weer te hard van stapel liep. “Die badkamer loopt niet weg. De Grote Zaal daarentegen. Hoe vaak gebeurd het dat hier niemand is?” Jareth liet zijn vingers over de huid van zijn date glijden en drukte zijn lippen op Joshua’s mond. Hij smaakte naar mierzoete cocktails en mint, met hier en daar een vleugje zout. Waarschijnlijk van het Grote Meer en de krokodil die daarin uit elkaar spatte. Iets waar hij maar beter niet aan kon denken. Als hij op het groene gevaarte had gezeten, nee, dat was zijn ergste nachtmerrie.
“Hoewel,” hij beet op zijn lip toen hij van de mierzoete jongen afstand nam, “je gelijk hebt dat hier elk moment iemand naar binnen kan lopen.” Snel nam hij de laatste paar slokken cocktail die Joshua duidelijk speciaal voor hem naar binnen had gesmokkeld. Het was lief, iets waar hij de excentrieke jongen mee associeerde. Maar tegelijkertijd was Joshua een flierenfluiter, iemand die altijd de dag plukte. En daar kon Jareth maar al te goed mee werken. “Laten we rustig aan doen, op onze eerste date,” zei hij met een dikke knipoog die niet helemaal paste bij zijn woorden.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 04 juni 2018 om 23:49
Bij Jareths opmerking of hij getraind had, lachte Joshua speels en schudde zijn hoofd. Nee, hij had niet getraind. Hij was de laatste tijd wel wat actiever geweest, maar dat was eenmaal niet de definitie van trainen. Na zijn voorstel noemde Jareth hem weer Cowboy, wat hem vleide en de vlinders in zijn buik losliet, om tegelijkertijd te beseffen dat hij voor Jareth misschien ook wel zo'n stoere koosnaam moest verzinnen. Wat zou hem goed passen? Er kwam vooralsnog niets in hem op, eerder het tegenovergestelde toen hij vluchtig maar vurig werd gekust en zowel zijn mond als zijn gedachten het zwijgen werd opgelegd. Het was alsof de tijd stil stond en enkel Jareth en hij verder leefden in een reeks innige aanrakingen. Na de vorige keer wist Joshua al iets beter waar hij zijn handen moest laten, wat in dit geval onder Jareths kleding was, ook al zei Jareth dat ze rustig aan moesten doen.
"Da's waar, we hebben de hele nacht als we dat willen," beaamde Joshua, maar hij was tegelijkertijd nog ongeduldiger dan een kind op pakjesavond. Hij keek toe hoe Jareth gulzig de laatste grote slokken van de cocktail nam en hem nogmaals op het hart drukte rustig aan te doen.
"Dat was geen pompoensapje," zei hij met een glimlach en streek met zijn vingers bewonderend Jareths donkere haren van zijn voorhoofd af. "En eh… date? Is dit een date?" Of het toegeven aan lichamelijke aantrekkingskracht werkelijk een date was, was helemaal niet belangrijk. Het was echter wel grappig als iemand hem morgen zou vragen: 'waar was jij gisterennacht?' en dat hij dan zou antwoorden dat hij een date onder de Zwadderichtafel in de Grote Zaal had gehad. Hoe onromantisch ook; het was een goed verhaal.
Met ietwat meer geduld liet hij zijn lippen nogmaals die van Jareth ontmoeten en sloot zijn ogen omdat het allemaal zo heerlijk, zo plezierig was. Het verlangen werd groter naarmate hij dingen langzamer deed, het genieten intenser.
"Misschien heeft het wel een toegevoegde waarde," fluisterde hij een beetje ondeugend in Jareths oor, "dat er iemand binnen kan komen. Maar geldt dat niet ook voor de Klassenoudsten-badkamer?”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 05 juni 2018 om 10:00

Een grijns vormde zich rondom Jareths lippen. De jongen tegenover hem was dan ook wel heel schattig in zijn doen en laten. Als een huiself die met grote ogen zijn meester overal volgde en al een drankje regelde voordat deze daar om vroeg, om ook nog eens ten overvloede te zeggen dat het om alcohol betrof.
“Natuurlijk is dit een date,” zei hij, met de zwoele stem die hij speciaal reserveerde voor dit soort intieme momentjes. Wellicht was het niet de meest romantische, of de meest verrassende. Ze wisten allebei wel hoe dit zou eindigen, ook al had Jareth zich nog zo voorgenomen om niet te hard van stapel te lopen, simpel om de kwetsbare March te beschermen voor zijn eigen verwachtingen.
De Huffelpuffer trok hem langzaam onder de tafel van Zwadderich. Een van de weinige plaatsen waar hij nog niet in zo’n intieme positie was geweest. Trevor zou zijn neus ophalen bij alleen al het idee om onder de eettafel te kruipen. Soms vermoedde hij dat Hathaway een lichte vorm van smetvrees had. Maar zelf was hij al in te veel bezemkasten terecht gekomen om zich nog te storen aan de zure geur van de lunchrestjes. Bovendien werd hij bedwelmd door de lichaamsgeur van Joshua, die half vermengd werd met zijn eigen zware parfum.
Een grom verliet zijn keel toen Joshua’s zachte maar doelbewuste vingers onder zijn blouse gleed. Met zijn eigen hand schoof hij een gevallen onaangeraakte appel aan de kant en ging hij onbewust zo verzitten dat zijn buikspieren beter voelbaar zouden zijn. Toen March nogmaals zijn lippen beroerde, dit keer minder gulzig en met meer funesse, gaf Jareth zich gewonnen en trok hij de Huffelpuffer dichter tegen zich aan.
“Hmm, je blijft mij verrassen. Ik wist niet dat je zo avontuurlijk was,” wist hij uit te brengen, terwijl hij zijn mond richting de blote borst van de Huffelpuffer bracht en diens sleutelbeen volgde met een lijn van kusjes. Met zijn goede hand peuterde hij aan zijn blouse en begeleidde hij de jongen naar de betere plekken. Als een echte gids van de liefde, zoals hij ooit had beloofd voor de excentrieke jongen te zijn.

 

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 05 juni 2018 om 16:58

What happens after...

Welkomstfeestje

~ een sprong terug in de tijd ~



Het vorige schooljaar was Joshua keurig met de hakjes over de sloot gegaan en er waren dan ook maar weinig schoolvakken waar hij echt goed in was. School vond hij zo belangrijk nog niet, tenzij er een vak zou zijn dat Omarming der Feestelijke Kunsten zou heten, want dan zou hij steevast Uitmuntends halen. Zweinstein leek het schooljaar met dit vak te willen beginnen, in de vorm van een Welkomstfeestje, en hoewel de tenaamstelling hem had laten vermoeden dat het voor eerstejaars was, bleek dat niet het geval te zijn.

Aan het begin van de avond had hij zich nog keurig gedragen. Hij had wat gedronken en gegeten en daarna had hij gedanst met een meisje dat Rosewitha heette. Na verloop van tijd was hij op sterkere zaken dan Boterbier overgegaan, ook al was dat natuurlijk verboden terrein voor jongens van zijn leeftijd. Het was te makkelijk verkrijgbaar geweest; huis-elfen konden om de tuin geleid worden en het drankenkabinet van de professoren was onuitputtelijk. Hoe meer hij dronk, hoe beter de band klonk, dus op den duur zong hij luidkeels mee en lag hij even later op de grond luchtgitaar te spelen.


Ineens was het feest voorbij, alsof de tijd een sprong vooruit had gemaakt. In de Grote Zaal restte niets dan zoenende stelletjes, nadat er een slow of twee werd gedraaid (de band bleek allang weg te zijn) en Joshua in zijn eentje achterbleef. Met zijn kritische dronkemansblik bepaalde hij dat het uit-de-kast-feest van Lorenzo, die zich sindsdien LoLa noemde, toch leuker was geweest. Afwezig glimlachte hij. Hij was toen door LoLa gekust en daarmee had hij de schrik van zijn leven gehad. Hij vroeg zich af of hij weer zo erg zou schrikken als het nog eens gebeuren zou, maar hij had niemand om de proef op de som te nemen. Misschien Yorath, zijn beste vriend. Het leek hem ineens een goed idee om te kijken of hij nog wakker was; een mening die hij morgen zeker bij zou stellen.

Zwalkend verliet hij de Grote Zaal, ontweek daarbij de deurpost en botste bijna tegen een lange jongen op.

"Zorry!" Joshua hield zich ternauwernood staand. "Dawaz nie aarrig van die deurpozt - die zprong z-zomaar op me af."

Wie had hij eigenlijk voor zich? Yorath? Dat zou wel fijn zijn. Zijn ogen knipperden toen hij van twee jongemannen eentje probeerde te maken, maar misschien had hij in de afgelopen uren beter een paar glaasjes water tussendoor gedronken. Het was niet Yorath, dat zag hij, maar wie het wel was, geen idee. Het was iemand uit Zwadderich, maar Joshua wist geen naam.

"Ha, zwee mooie Zvadz voor de pwijs van één!" lachte hij vrolijk. "Het veezt is avgelopen, alle dwank is op." Daar was hij debet aan, maar daar verontschuldigde hij zich niet voor.

In al zijn eerlijkheid flapte hij erachteraan: "Ik ga zoenen, maar veet nog nie met wie. Enne… 'kveet ook nie ov ik hez kan... nou, doei!" Er was vast iemand te vinden.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 04 augustus 2018 om 14:05
Waar was dat kind? Jareth liep met twee treden tegelijk de trappen op, richting de Grote Zaal. Hoewel het hem goed deed dat hij zijn beste vriend na maanden weer eens had zien lachen, zat het hem helemaal niet lekker dat hij zijn zusje de hele avond niet tegen was gekomen. Ze zou toch niet met de een of andere sukkel in een bezemkast zijn verdwenen? In dat geval kon dat jochie een blauw oog verwachten en zou hij er nogmaals bij zijn ouweheer op aandringen dat deze moest opschieten met de uitvinding van een kuisheidsdrankje.

Hoewel het welkomstfeest allang afgelopen moest zijn en het hem sterk leek dat de professoren de leerlingen daar klef lieten zijn, liep hij toch richting de Grote Zaal. Net voordat hij de deuren door wilde lopen, zag hij een jongeman die hem wel heel bekend voor kwam. Al wist hij niet meer zeker hoe de excentrieke jongen waar zijn zusje ooit mee had gezoend heette.

“Man, kijk uit waar je loopt!” beet hij de Huffelpuffer toe, toen deze tegen hem aan zwalkte. Bijna direct kreeg hij spijt van zijn vijandigheid. Het zag er immers uit alsof het jochie genoeg was gestraft door de overvloed aan alcohol in zijn systeem. “Tja, deurposten in Zweinstein blijven lang niet altijd staan, dat moet je toch inmiddels wel weten,” zei hij daarom iets vriendelijker.

Het leek er echter niet op alsof de jongen ook maar iets van wat hij had gezegd in zijn bedwelmde hersenen opnam. Als Jareth niet beter had geweten, had hij gedacht dat het om een zielig Eendje ging die de weg naar zijn leerlingenkamer niet meer wist.

“Ik weet niet wat je net allemaal zei, maar het lijkt me een slecht idee om die kant op te gaan,” zei Jareth, terwijl hij de pols van de Huffelpuffer pakte, voordat deze van de trappen naar de kerkers af zou donderen. “Huffelpuf is namelijk die kant op.”

Als hij zijn zusje niet kon vinden, kon hij er in ieder geval voor zorgen dat die excentrieke jongen haar ook niet zou vinden om haar te zoenen. Het enige woord wat wel verstaanbaar was in het gebrabbel van de Huffelpuffer.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 05 augustus 2018 om 14:41
Oh, de Zwadderaar was kwaad. Toch? Of niet? Hè, het eenvoudige leven van een beschonken persoon moest niet te moeilijk worden, hoor. Morgenochtend weer, of misschien na een ontnuchteringsdrankje, maar niet nu.
Hij keek de jongen recht aan, al bleef de vloer onder hem draaien maar dat vond hij best een prettig gevoel.
“Ik… ken je ergez vvan.” En als iemand bekend was, dan was hij dus niet tegen een onbekende aangebotst en dan was alles goed. Hij keek naar zijn pols, die stevig werd omklemd met de mededeling dat het een slecht idee was om naar Zwadderich te gaan. Huffelpuf was de andere kant uit, zei de knappe jongen. Joshua slikte. Hij dacht dat hij ook in deze toestand de weg naar zijn leerlingenkamer wel zou weten, maar kennelijk bleek het van niet, want hij nam die info zomaar als waarheid aan. Waarom zou een Zwad ook liegen als het hem geen voordeel op zou leveren?
“Ga zje gezzellig mememee?” vroeg hij. “Naaj de keukenz? Eveh een snackie haleh?” Hij wilde nog een grapje maken over een shoarmazaak, maar wist niet of de jongen dat zou begrijpen vanwege zijn - vermoedelijk - volbloedstatus. Daarbij was zijn spraakvermogen zo beroerd dat hij zijn zinnen beter ultrakort kon houden. Het dubbelzien was echter gestopt, waarschijnlijk omdat hij zo dichtbij was, in wat hij zijn persoonlijke ruimte noemde en hij werd er licht zenuwachtig van. Toch bleef hij de jongen aankijken, enigszins brutaal maar ook nieuwsgierig en hij zou liegen als hij zou ontkennen dat hij stiekem genoot van die mooie bruine ogen. Maar waarom voelde hij zich nou zo ongemakkelijk?
Het duurde even voordat hij dat besefte. Het was Jareth, de broer van Lila, en die was een soort van pissig op hem vanwege de kus met zijn zus. Ofzoiets, want begrijpen deed hij het niet.
“Jareth? Zje mag mewwel lozlatenu.” Of niet, ook goed. “Hik! Oh… Zorry.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 07 augustus 2018 om 09:58
De excentrieke jongen bleef onverstaanbare woorden brabbelen. Jareth haalde diep adem en vervloekte zichzelf om wat hij wist dat zijn volgende handeling zou zijn. Hij kon Hathaway al met zijn ogen zien rollen en wist dat het hem duur kon komen te staan, mochten ze tegen kwalletje Smith of een andere arrogante klassenoudste aanlopen. Maar hij kon de Huffelpuffer niet alleen door het kasteel laten zwalken, dan zou deze zeker problemen op de hals halen. Dus greep hij de pols van March, die verrassend dun was voor een man, nog wat steviger vast. De naam van het jochie was hem op te binnen geschoten op het moment dat hij zijn eigen naam tussen het gebrabbel door helder kon verstaan.

“Sorry, maar ik kan je niet alleen naar je afdeling laten gaan,” verontschuldigde hij zich, terwijl hij de pols van March losliet en hem bij zijn hand vastpakte. Het bleef hem verbazen dat iedereen zo maar aan de sterke drank kon komen, want de Huffelpuffer was echt niet van Boterbier zo ladderzat geworden. Soms vroeg hij zich af of de professoren wel ogen in hun kop hadden, of dat ze zelf niet gesnapt wilden worden bij het heimelijk zuipen. Tegenwoordig leek iedereen wel dronken. Vroeger vond hij het fijn, want dat vergrote zijn kansen op een slachtoffer. Maar toen hij een keertje per ongeluk in de kast was beland met een Ravenklauwer die er bij het daglicht helemaal niet zo jofel uit zag, had hij zich voorgenomen om mensen in een benevelde staat zo veel mogelijk te mijden. Zeker als zij zo’n zacht karakter hadden als March, die de vorige keer dat hij hem had gezoend stond te knikken op zijn knieën. Zou de Huffelpuffer hem uit angst echt voor zijn charmes te vallen hebben ontlopen?

“Ik heb je al tijden niet gezien March, kom je altijd zo in de problemen?” Jareth grinnikte en leidde de jongen met lichte dwang door het gangenstelsel van Zweinstein. Recht door de geheime gang die hij pas vandaag had leren kennen door die knappe knaap Roselier. “Niet dat ik het heel erg vind om je weer uit die problemen te helpen, behalve toen je mijn zusje zo nodig moest zoenen, uiteraard,” zei hij met een dikke knipoog. March zou zich morgen toch niet heel veel meer herinneren van hun gesprek.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 10 augustus 2018 om 14:54

Nu was het ineens Jareth die zich verontschuldigde. Sorry? Hij kon hem zo niet naar zijn afdeling laten gaan.

Joshua lachte: "Ennik kan jou ook niezo naar Hufvelpuv lazen gaan, ha!"

Verrassend gewillig liet hij zich meevoeren aan zijn hand, door de broer van Lila die zo charmant was dat hij geen hoogte van hem kon krijgen. Jareth was een beetje zoals Ken, het vriendje van Barbie, een plastic pop met een mooie glimlach, en zonder gevoel want Ken lachte altijd nog steeds als je hem van de trap af donderde.

Niet dat Joshua zo'n pop had, overigens. Ja, nu aan zijn hand, maar dat was anders. Deze Ken probeerde nog een gesprek te voeren en vroeg of hij altijd zo in de problemen kwam.

"Pwoblemen? Hebbik niet, hoor," zei hij oprecht. Over welke problemen had Jareth het? O, wacht, er begon hem iets te dagen.

Joshua was met Trevor naar de bios geweest, waar Trevor hem had zitten uitlachen als het over zijn gevoelens voor Lila en Jareth ging. Toen Joshua daar geëmotioneerd op reageerde, moest hij zich volgens Trevor na laten kijken. Dus dat waren problemen. Het was heel normaal als Trevor dat allemaal al aan Jareth had verteld, en er waren mensen die zich een alcoholvergiftiging zopen bij psychische nood.

Zo zat hij zelf echter niet in elkaar, maar in deze toestand zou hij niet heel geloofwaardig overkomen als hij dat uit ging leggen. Dat wist hij best wel ondanks zijn door de alcohol vereenvoudigde gedachten.

"Dat zje mij nieheb gezien, koms door Twevor. Die zzei tege me dat jij mij ztom vindt." Wat voor nut had het om iemand dan op te zoeken? Echter; Jareth vertrouwde hem toe dat hij hem graag uit de problemen hielp, zei nog iets over zijn zus, en kwam in het geheel niet over als iemand die een hekel aan hem had. Dat was wel fijn. Zijn hand in die van Jareth was ook fijn. Het was een prima avond zo, met een mooier einde dan verwacht.

Joshua vertelde nog wat over het feest, over dansen en zingen en over waar hij zijn drank was wezen halen, totdat hij merkte dat ze in de uiterst geheime gang van Huffelpuf liepen en hij opmerkte: "Daz je deze gang weezte vinde!"


De volgende ochtend was het alsof hij getroffen was door een mislukte geheugenwisspreuk. Flarden van alles wat er in het laatste uur voordat hij was gaan slapen waren gebeurd, deinden als papieren bootjes in zijn gedachten. Joshua had een goede nachtrust gehad, met lieflijke dromen en had nu slechts een klein beetje pijn in zijn hoofd, behoorlijke nadorst en zin in een full English breakfast compleet met witte bonen in tomatensaus, gebraden worstjes en twee roereieren op een stuk toast.

Het was alsof zijn vingers nog steeds de handpalm van Jareth voelden. Alsof Jareths knipoog hem een goed schooljaar had toegewenst, een schooljaar… vol Jareth, nam hij zomaar aan.

Hij durfde het eigenlijk niet, uit angst dat iedereen het op zou merken, maar na een tijdje draaide Joshua zich naar de Zwadderichtafel toe en zocht de Adonis tussen de slangen.

Gegroet, Jareth! Tot het volgende feestje? Hij zwaaide niet, lachte afgemeten, maar hij meende herkenning te zien.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 4 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum