Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF)<17/18> What happens after... (16+)(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 4 Volgende >>
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 09 november 2018 om 11:06
What happens after…

Maak me heel

((betreft alleen de eerste en de derde post, wegens beginpostenwedstrijd))

Ergens had Jareth gehoopt dat de Huffelpuffer iets zou zeggen waardoor het lege gevoel in zijn lichaam opgevuld zou worden met… Een ander gevoel. Het maakte hem niet uit of dat woede was, passie, of gewoon simpel het gevoel dat hij niet meer alleen was. Maar de aanwezigheid van de excentrieke jongen deed hem net zo veel als de aanwezigheid van de psycholoog. Het herinnerde hem er slechts aan dat hij niet langer meer de vrolijke, flirterige, Zwadderaar van voor de uitbraak was.

Even overwoog hij de jongen bij de keel te grijpen en hem toe te schreeuwen dat hij verdomde veel weg had van een ramptoerist. Maar de energie en de gevoelens die daarvoor nodig waren ontbraken. Jareth hief zijn hoofd op en staarde in plaats van naar zijn blauwe schoenen nu naar de Huffelpuffer. Waarom keek iedereen hem vol met medelijden aan? De Helers, de blonde psycholoog die hij in een ver verleden vast knap had gevonden, zijn moeder… En nu had ook March die vreselijke glinstering in zijn lichtbruine ogen.

“Ruilen?” Hij had de klanken uitgesproken voordat zijn hoofd begreep waar de Huffelpuffer op doelde. Het voelde ongemakkelijk dat March hem behandelde alsof hij elk moment uit elkaar kon barsten. Liever had hij gehad dat de excentrieke jongen hem uit zou maken voor zelfingenomen oetlul. De laatste die boos op hem was, of was hij boos op haar?, was Abigail.

Ik draai haar de nek om, dat verraderlijke rotwicht.

Denken aan de Ravenklauwer was het enige waar hij zich in de afgelopen dagen over kon opwinden. Voordat zijn goede hand toch de daad bij het woord kon voegen, bij de verkeerde schoolgenoot niet te vergeten!, schuifelde Jareth naar het bankje dat half in de zon en half in de schaduw stond. Hij moest iets tegen de jongen zeggen, anders zou zijn psycholoog hem dat later verwijten en zou het nog langer duren voordat deze toestemming zou geven om Trevor te zien. Blijkbaar waren de Helers als de dood dat hij Hathaway iets aan zou doen, hij was immers de oorzaak van zijn stompje. Op dat soort momenten vroeg hij zich echt af waarom St. Holisto’s als het beste Hospitaal van Londen gezien werd. Hoe konden ze het niet in hun domme hoofden bedenken dat hij zijn beste vriend juist dankbaar was. Zonder hem had hij wel dood kunnen zijn. Toegegeven, het had misschien iets te maken met het feit dat hij elke nacht vloekend wakker werd als hij het botte hakmes weer door zijn vlees voelde snijden. De gedachte aan zijn nachtmerries maakte hem misselijk en Jareth boog zijn hoofd tussen zijn benen, precies zoals de knappe psycholoog hem voor had gedaan.

“Sorry, ik ben niet zo…” Niet zo wat? Goed gezelschap? Als March dat niet in zijn Huffelpuf-kop had kunnen bedenken voordat hij hier heen was gekomen, had Jareth geen vertrouwen in die hele gele afdeling en bovendien spijt van alle keren dat hij een Huffelpuffer had gedatet.

Hij wacht op een uitleg.

Lila’s stem. Hoewel hij zijn zusje had beschermd door voor het eerst in zijn leven ook niets tegen haar te zeggen, bleek zij zijn innerlijke geweten in tijden van trauma.

“Ik ben Jareth Gray Unger, ik ben één van de overlevenden van de zombie-aanval van deze voorjaarsvakantie in Zweinstein.” Het was een mantra die zijn psycholoog hem had geleerd om hem te helpen de situatie te accepteren zodat hij kon beginnen met helen.

Alle slangen wat een onzin.

Jareth keek weer naar de Huffelpuffer en was geschokt te beseffen dat het lege gevoel verdwenen was en plaats had gemaakt voor een innige behoefte aan... Lichaamscontact. Of dat nou bestond uit een kus, een kneep in zijn stafarm of een zeer ongemakkelijke knuffel. “Josh, ik…” Zijn goede hand schoot richting de Huffelpuffer. Het kon hem even niet schelen dat hij zwak over kwam en heel zachtjes vervolgde hij: “ik ben zo moe.”


((648 woorden))

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 09 november 2018 om 20:00
Stilletjes begon Joshua dingen te begrijpen. Zijn nog steeds onvoltooide Zienersgave dreef hem tot vreemde dingen; hij kon ontrafelen wat er in iemands schooltas zat, hij kon zoekgeraakte spullen (of een fles alcoholhoudende drank van een professor) sommeren, hij kon met goed gevolg inschatten welke vragen er gesteld zouden worden bij een proefwerk en hij voelde soms de dreiging van gevaar, uren voordat er sprake was van een noodsituatie.
Nu Jareth zo voor hem stond, verward en gebroken, interpreteerde Joshua zijn reis naar Londen als het onbewust weten dat hij nodig was en daarmee verviel zijn status als zomaar iemand om mee te vrijen. Dat was tenminste wat hij dacht dat hij voor Jareth was. Andersom was Jareth al die tijd een god geweest voor wie hij op zijn tenen liep, maar de gevallen engel die hij nu zag, had daar weinig van weg.
Joshua glimlachte flauwtjes toen Jareth nogmaals zei dat hij Jareth Grey Unger heette, en dat hij een overlevende was van de zombieaanval.
"Ik ken dat trucje; een mantra. Het helpt soms wel," zei hij zachtjes en kwam iets dichterbij. Zijn laatste stap naar Jareth toe overbrugde hij toen de Zwadderaar naar hem reikte en zijn eerdere ingevingen bevestigde. Hij was nodig.
Mensen onderschatten de kracht van een menselijke aanraking meestal. Zagen niets heilzaams in een schouderklopje of een knuffel, maar Joshua zag het nut, de geneeskracht ervan in. Hij legde zijn armen om Jareth heen toen hij zei dat hij zo moe was, en drukte hem stevig tegen zich aan.
"Ja," bevestigde hij slechts, en gaf met zachte, gesloten lippen een kus op Jareths mond. Het kon hem niet schelen dat ze zich in de tuin van het St. Holisto's bevonden, en dat er andere mensen waren die hen gade sloegen.
Hij zou Jareth niet belasten met de alternatieve methoden die Dreuzels gebruikten om hun innerlijke welzijn te vergroten. Tenminste; niet verbaal. Hij streek met zijn handen over Jareths rug, wat zijn aura een beetje reinigde, en streek Jareths lange lokken opzij. Zijn doffe ogen vertelden Joshua dat tantra hem goed zou doen.
“Is er een plek met wat meer privacy hier? Dan kan ik eh… een batterijtje voor je zijn.”

371 woorden
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 05 december 2018 om 08:22
Even, al duurde het maar een seconde, voelde Jareth zich weer de oude. Het was onwennig en tegelijkertijd vertrouwd nu de Huffelpuffer zo dicht tegen hem aan stond dat hij de haartjes op March wenkbrauwen kon tellen. Hij had verwacht dat de aanraking hem af zou schrikken, dat zijn lichaam elke vorm van genegenheid zou verstoten als een virus, maar het tegenovergestelde gebeurde. Zijn lichaam vond steun in Joshua’s omhelzing en toen de jongen hem kuste, merkte Jareth tot zijn schrok dat zijn lippen terugzoenden. Eerst voorzichtig, alsof ze op gang moesten komen, toen gretiger en met meer beweging. Maar zonder de gebruikelijke passie.

Toen was het moment voorbij. Nog voordat hij zijn mond kon openen in een poging die passie terug te krijgen, had Joshua zich teruggetrokken. In tegenstelling tot de kus deed hij een sprongetje achteruit toen de Huffelpuffer met zijn handen over zijn rug streek. Het zweet brak hem aan alle kanten uit en geschrokken schoten zijn ogen van links naar rechts om te controleren of er geen Lijken elk moment uit de schaduw van de bomen konden opduiken.

Ik ben Jareth Gray Unger, ik ben één van de overlevenden van… Verdomme, er zijn hier geen Lijken!

“Ik,” Jareth zag de mond van March bewegen, maar had de woorden gemist. “Waarom ben je naar het Hospitaal gekomen?” vroeg hij, om te verbloemen dat hij geen idee had wat de Huffelpuffer had gezegd. Er zat een ruwheid in zijn stem waar hij zelf van schrok en snel voegde hij er aan toe: “Hoe wist je dat ik hier…” Bijna had hij iets gezegd waar de knappe psycholoog later vast over door zou zagen. Het was naïef om te denken dat de Helers hem niet met een of andere spionagespreuk in de gaten hield. Hij was immers een ontsnappingsgevaar, dat had de blonde psycholoog hem geduldig uitgelegd toen hij vroeg waarom de deur van zijn kamer ‘s nachts op slot zat en het enige raam magisch vergrendeld was. De hersenloze Heler snapte niet dat de maatregel hem een beklemmend gevoel gaf en hij bang was dat er een horde Lijken op de gang stonden te wachten en dat zijn enige uitweg geblokkeerd was. “Hoe wist je dat ik hier ben?”

Zijn lichaam hunkerde naar meer lichaamscontact, naar dat prettige gevoel dat de oude Jareth nog ergens ver weggestopt zat. Maar hij weigerde daarom te smeken. Zeker bij Joshua March, de jongeman die enkel Jareth de player kende en niets wist van de Zwadderaar die zich achter dat masker verschool. Het onging hem volledig dat er een traan over zijn wang gleed.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 07 december 2018 om 10:16

Niet alleen begreep Jareth niet wat een batterijtje was, wat logisch was want die werden alleen door Dreuzels gebruikt, ook begreep hij niet wat Joshua voor hem wilde doen. Dingen uitleggen was blijkbaar niet Joshua's sterkste punt. Hij liet het liever zien, of beter nog; voelen.

Bij de vraag waarom hij naar het hospitaal gekomen was, gaf hij een zachte glimlach.

"Je hebt kennelijk nog niet genoeg Huffelpufs aan je lippen gehad om te weten dat een groot gedeelte van hun daden niet uit eigenbelang voortkomt," zei hij zacht, en verduidelijkte: "Ik ben er voor jou." Zonder omdat en zonder mits. Hij was er voor hem. Voor Joshua was dat logisch, voor Jareth waarschijnlijk niet, want zo zaten Zwadderaars niet in elkaar. Zou Jareth een mening hebben over de Helers die geld verdienden aan zijn ellende? Was hij een mens of een project? Zou iemand in het St. Holisto echt begaan zijn met de slachtoffers van de zombieaanval? Had Jareth wel de ruimte om te rouwen om alles wat hij verloren had zien gaan?

In Joshua's gedachten was het antwoord op de laatste twee vragen in ieder geval nee, maar de getraumatiseerde Zwad had heel andere vragen.

Hoe hij wist dat Jareth hier was? Joshua haalde zijn schouders op.

“Ik weet eenmaal dingen," zei hij tegen de jongen die hem nooit scheen te geloven. "Toen ik over de zombies las in de krant, dacht ik gewoon als eerste aan jou - wel in een positieve zin, hoor, niet dat ik je..." Goed, dat was te veel info voor iemand in deze staat. Het viel Joshua op dat hij, ook al was Jareth ziek, nog steeds bloedzenuwachtig van hem werd. Die vraag ook! Zelf had hij er geen moment bij stilgestaan dat niemand hem had verteld dat het Jareth was die gewond was geraakt.

"De Hospiheks was ook op de hoogte van mijn komst zonder dat ik heb laten weten dat ik komen zou.”

Dan was het vast heel normaal, maar daarmee wist hij nog niet hoe het precies werkte. Al vond hij dat totaal onbelangrijk, want zoals eerder gedacht en uitgesproken was hij hier voor Jareth en niet om de één of andere Zienersqueeste op te lossen.

"Hé," fluisterde hij dichtbij Jareths oor, en knuffelde zich tegen hem aan, waarna hij een traan wegstreek door een streling langs zijn wang te geven. "Je gedachten stromen via je ogen naar buiten." Hij zou zowat meehuilen.

"Kom. 't Is goed."


IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 17 december 2018 om 17:16
Jareth snapte niet wat de Huffelpuffer hem duidelijk probeerde te maken. Hij kon niet begrijpen dat Joshua er voor hem was, zonder daar zelf iets terug voor te willen. Niet dat hij verwachtte dat heel de wereld iets uit eigenbelang deed, hij wist ook wel dat het een eigenschap was die aan Zwadderaars werd toegedicht, meer dan eens ook nog eens onterecht. Maar toch wist hij genoeg van menselijke motieven om te beseffen dat de manier waarop March naar hem keek niet verwachtingsvol was. Iedereen die hem had opgezocht in het Hospitaal wilde iets van hem. De Helers waren opgewonden en zagen hem als een vreemd, uniek, medisch wonder. Zijn zusje wilde zichzelf gerust stellen door met eigen ogen te zien dat hij nog leefde. Zijn ouweheer kwam alleen maar op bezoek om zijn moeder tevreden te stellen. Zijn moeder wilde hem liever niet zo zien en hoopte dat hij zo snel mogelijk beter was, bang dat het anders een grote zorg voor haar zou worden, aangezien zij ook wel wist dat zijn vader nog geen Knoet om hem gaf.
Joshua verlangde niet dat hij zou genezen, hij dwong hem niet om over de vervloekte gebeurtenissen in het kasteel te praten. Hij was er puur en alleen voor hem. Van de gedachte alleen al kreeg Jareth het benauwd, een gevoel dat alleen maar versterkte toen de verrassend warme handen van de Huffelpuffer over zijn wang streek.
Toch kon hij niet onderdrukken dat het fijn voelde. Voor het eerst in dagen was hij niet bang elk moment opgegeten te worden door een Lijk, of voelde hij zich niet verantwoordelijk voor al zijn medeleerlingen. Zelfs voor die bitch van een Abigail, die Trevor had willen laten sterven om zichzelf te redden. Woordeloos leunde hij wat dichter naar March, tot hij zo tegen zijn studiegenoot was opgekropen dat hij niet zeker meer wist waar zijn lichaam stopte en die van Joshua begon. Jareth merkte niet langer wat er om hem heen gebeurde, controleerde niet langer of er Lijken uit de schaduwen kwamen, en had zijn Unger-schild niet langer om. Het enige waar hij zich op concentreerde, was de regelmatige ademhaling van zijn bezoeker dat veel weg had van die keer dat zijn moeder hem had weten te troosten nadat hij in de toverdrankketel was gevallen. “Het is goed,” herhaalde hij fluisterend Joshua’s laatste woorden en met elke klank voelde hij iets meer waarheid in de stelling.
Het is goed.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 18 december 2018 om 12:06

What happens after…


Happy Birthday Hogwarts



Even voor twaalven had Joshua nog gedanst met het mooiste meisje van Zweinstein, maar om twaalf uur verviel de Anti-Herkenningsbezwering en was Alicia weggerend met achterlating van haar schoen. Een tijdje had hij de witte pump bij zich gehouden en had hij tegen zo'n beetje iedereen een Assepoester-grapje gemaakt. Ook had hij diverse drankjes achterover geslagen om maar te vergeten dat het Alicia geweest was die opnieuw een diepe indruk op hem gemaakt had. Hoe kreeg ze dat voor elkaar? Zelfs als ze onherkenbaar was, was hij nog tot haar aangetrokken! Hoe was hij erop gekomen zich Tristan te noemen? En waarom kwam hij dan Isolde tegen? Iets in hem zei dat zijn verdriet om haar tijdelijk was.

Omdat hij haar nog wel eens tegen zou komen. Ooit.

En omdat hij andere mensen zou tegenkomen. Nu.

Hij zette de schoen op de buffettafel die inmiddels gebruikt werd voor gevonden voorwerpen en voorzag het van een briefje: 'Eigendom van prinses Isolde, afdeling en leerjaar onbekend. Liefs, Tristan.'

Hij zou de schoen niet mee naar de leerlingenkamer van Huffelpuf nemen. Sterker nog: hij ging niet naar Huffelpuf, maar bleef hangen bij de bewegende trappen in de hal nabij de Grote Zaal. Het was er stil en op wat fakkels na, behoorlijk donker. De laatste feestgangers vonden hun weg naar de leerlingenkamers. Het was voorbij.

Maar niet voor hem. Nee, de nacht was nog jong! En met een beetje geluk gold dat ook voor Jareth, al was hij hem tijdens het feest niet tegengekomen. Dat was misschien maar beter ook, gezien de stiekeme afspraken tussen hen. Tegen niemand repte Joshua over Jareth, al was hij normaal gesproken voor bijna iedereen een open boek.

Bij Jareth was het allemaal anders. Dan was het heerlijk om voornamelijk nachtelijke geheimen te hebben. Zoete, verlangende, ondeugende geheimen. Geheimen die voelden als drank en drugs; geheimen die nog dagenlang zorgden voor een glimlach op je gezicht. Remmen los en genieten. Dat was, volgens Jareth, wat liefde inhield.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 05 januari 2019 om 17:25
Zijn reputatie en zijn uiterlijk waar meisjes vaak knikkende knieën van kregen hadden soms zo hun nadelen. Zeker als de dame waar Jareth die avond in de rol van hertog Tyler Rivers mee had gedanst een onzeker Huffelpufje bleek. Zodra de klok twaalf uur had geslagen had ze hem met grote ogen aangekeken en had zonder een woord te zeggen de benen genomen. De Fluf kon amper ouder zijn dan een derdejaars, waar hij toch al een beetje problemen mee had. Het voelde op zijn zachts gezegd vreemd om te flirten met iemand die jonger was dan zijn zusje.
Normaal was hij Trevor gaan opzoeken, om ofwel lol met hem te trappen ofwel een oogje op Lila te houden, maar zijn vriend was nergens te bekennen. Grote kans dat Hathaway naar buiten was gegaan voor een frisse neus en een sigaret.
Met zijn masker in de hand liep Jareth af op iemand waarvan hij wel zeker wist dat deze op zijn avances in zou gaan. Ook al was het een Huffelpuffer. Aan de voet van de bewegende trappen stond inderdaad de donkerblonde jongeman te wachten, in een kostuum dat geïnspireerd leek te zijn op achttiende-eeuwse klederdracht uit Italië. Goedkeurend floot hij naar de jongeman. “Moet jij vanavond Romeo voorstellen?” vroeg hij met een schuine grijns. “Want met zo’n broek kan ik moeilijk beloven dat je die van me aan mag blijven houden.”
Snel zette hij zijn masker met een aantal donkergroene veren aan de ene kant en een soort hoedje aan de andere kant weer op, alvorens de afstand tussen hen te overbruggen. “Als hertog Tyler Rivers heb ik het recht op tol van mijn onderdanen,” fluisterde hij ondeugend. Zijn vingers van zijn goede hand gleden over de wangen van de Huffelpuffer, streken een lok haar naar achteren. March zag er vanavond zo mogelijk knapper uit dan de vorige momenten die ze samen gestolen hadden. Al kon Jareth er niet helemaal de vingers op leggen waar dat aan lag. De jongen had iets… zelfverzekerdst. Wellicht kon de excentrieke jongen zich nu eindelijk echt pas ontspannen. Zijn wijsvinger gleed over de lippen van de jongen die zacht aanvoelden, bijna als meisjeslippen. Jareth gromde van genoegen. “Heb je me gemist?” vroeg hij, alvorens hij March op de lippen zoende, voor de zoveelste keer die avond blij dat zijn masker het stukje van zijn mond niet bedekte.

((masker van Jareth))
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 06 januari 2019 om 21:14
Ja! Hoe fijn was het om zijn verwachtingen uit te zien komen? De manier waarop Jareth op hem af liep, was sensueel te noemen, nonchalant omdat het leek alsof Jareth zich dat niet bewust was. Joshua wist echter dat de Zwadderaar zijn versiertechnieken op hem oefende en wist ook precies wat Jareths bedoelingen waren. Precies dezelfde bedoelingen als Joshua met Jareth had, want de tijd was voorbij dat hij zich tegenover Jareth als onschuldig Hufje presenteerde, al bleef hij altijd een beetje op zijn tenen lopen voor de prachtige jongeman - het bleef een Zwad.
“Klopt,” zei hij geamuseerd toen Jareth hem vroeg of hij voor Romeo door moest gaan. Hij had het stuk van Shakespeare al vaak opgevoerd met de toneelgroep van zijn Dreuzelthuis. “Maar ik hoop op een betere afloop.”
De uitdagende glinstering in Jareths ogen probeerde hij, zo goed en zo kwaad als hij flirten kon, te beantwoorden, vooral toen Jareth suggereerde dat zijn broek uit moest en hij er zachtjes om grinnikte.
“En jij… jij houdt alles keurig aan. Saai hoor,” zei hij met geveinsde teleurstelling, toen Jareth zijn feestmasker weer opzette.
Het was een mooi masker, veel mooier dan het zijne dat eenvoudig te noemen was. Maar het ging niet om de glamour, maar om het anonieme karakter dat hun ontmoeting nu ineens had.. Iets extra spannends. Hertog Tyler Rivers eiste zijn tol.
“Wel alle zilveren en gouden Dukaten, Lord Rivers!” speelde Joshua mee. “Gaarne neem ik deze gelegenheid te baat u te vragen in welke vorm u het liefst uw tol zal percipiëren.”
Zijn lichaam reageerde al toen Jareth hem aanraakte, zijn vingers langs zijn lippen liet glijden en Joshua even zijn ogen sloot om te voelen wat er met hem gedaan werd. Om te ervaren, het kon niet vaak genoeg gebeuren, dat zijn lijf warmer werd, dat zijn bloed sneller stroomde, en dat het zich naar Jareth voegde. Zielsverwanten bestonden niet volgens Jareth. Misschien kon hij Jareth wel overtuigen van het feit dat lichaamsverwanten bestonden, want het had er alle schijn van.
“Natuurlijk heb ik je gemist,” antwoordde hij naar halve waarheid. Tijdens het feest had hij zich vooral met Alicia beziggehouden, maar dat nam niet weg dat dit; Jareths lippen op de zijne, altijd en altijd voor herhaling vatbaar was. Hij kuste hem gretig terug en liet zijn handen langs Jareths nek glijden, het enige stukje waar hij onder de donkere haren zijn blote huid kon vinden. Hij glimlachte toen de kus uiteindelijk werd verbroken. Hier in de hal was de kans op ongewenste ontmoetingen veel te groot, ook al was het donker en inmiddels rustig. Nog niet iedereen was vertrokken uit de Grote Zaal, maar wie dat zou doen, zou deze hal passeren.
“Ik heb er faliekant fiductie in dat wij ons een genoeglijk samenzijn zullen doen toekomen deze nacht, Lord,” grapte hij verder, en nam Jareth bij de hand waarna hij hem de nog veel donkerdere gang in trok. “In de prognose dat daarmee mijn schuld, uw tol, zal worden voldaan in natura - maar eerst een geschiktere plek vinden, voordat de hele school denkt dat we verkering hebben.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 01 februari 2019 om 23:33

“Het lijkt me wel duidelijk in welke vorm uw lord Rivers zijn tol eist,” kaatste Jareth zo hooghartig terug dat zelfs op zijn eigen huid de haren omhoog stonden. Zijn stem klonk haast net zo zelfingenomen als die van zijn vader. Om zijn woorden kracht bij te zetten, trok hij de Huffelpuffer dichter tegen hem aan. Zijn vingers tikten op een niet bestaande maat door de stof tegen de onderrug van zijn zoenpartner. En het kostte hem veel moeite om zich in te houden.
“Wat maakt ons die sukkels van een schoolgenoten uit,” fluisterde Jareth tegen het oor van Joshua. Toch liet hij zich door de excentrieke jongen mee slepen. Het zou inderdaad vrij dramatisch zijn als de vrijgezellen van deze school dachten dat hij bezet was. Om de een of andere moeilijk verklaarbare reden hadden vooral meisjes er problemen mee dat hij ook van de andere helft kon genieten.
Domme jaloezie.
Jareth had nooit veel begrepen van het groene monster. Noch van het idee dat ook maar iemand het fijn vond om de rest van zijn leven met dezelfde partner te delen. De enige waar hij dat ooit mee had geprobeerd, was Eleftheria, maar ze waren er al binnen een paar uur achter dat het onmogelijk was. Maar zelfs hij, Jareth Gray Unger, zou de koningin van Zweinstein niet graag onder een trappetje in de hal voor de Grote Zaal treffen.
“Dit lijkt me ver genoeg,” zei Jareth, terwijl hij een theatraal handgebaar maakte. In de veilige schaduw van de onverlichte gang, verwijderde hij zijn masker. “Klaar met het theater, kom hier,” grijnsde hij. Zijn vingers gleden over de blote hals van Joshua’s kostuum en hij drukte zijn lippen weer op die van de Huffelpuffer. Zelfs met zijn ogen dicht, wisten zijn vingers de nodige knopen feilloos te vinden en na slechts enkele seconden streelde hij over de blote buik van zijn vlam. Letterlijk. Het zou hem niets verbazen als March koorts bleek te hebben, zo warm voelde Joshua aan.
“Wat zegt je Zienersoog over mijn volgende actie?” vroeg Jareth plagerig, terwijl hij Joshua opnieuw dichter naar zich toetrok. Zonder op een antwoord te wachten, trok hij een spoor van kusjes over de bleke huid van de Huffelpuffer. 
En de prijs voor beste minnaar van het jaar gaat naar... Joshua Freaking March!

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 02 februari 2019 om 17:55
Sukkels van schoolgenoten! Joshua glimlachte breed, enerzijds omdat het heerlijk was om samen een geheimpje te bewaren, wat opzich al veel voldoening gaf. Anderzijds was Jareth in zo’n staat dat het hem kennelijk niets meer kon schelen, dat hij volledig los leek te zijn van andermans normen en waarden, zo puur zichzelf, voor hem. Maar daar waar het Jareth niets meer kon schelen, hing Joshua altijd nog in de ik-wil-niemand-pijn-doen-modus, dus was hoe donkerder, hoe beter. Hoe geheimer, hoe beter. Hoe opwindend die testosteron-adrenalinecombinatie en de samensmelting van hun beider magie dan ook was. Hij verlangde zo naar Jareth dat hij zich niet meer in kon houden toen de Zwadderaar hem halt hield.
Masker af; eindelijk ving hij weer, al was het aardedonker, de schittering in de ogen van de mannelijke Aphrodite, die hem begerig kuste en zich een weg door knoopjes baande en Joshua nam het voortouw door een broekriem te vinden, daarna een gesp, een knoop en een rits. De koele hand op de blote huid onder zijn navel zorgde voor ademnood en een glimlachje.
“Mijn Zienersgave zegt dat ik vanaf morgen deze plek niet meer zonder binnenpretjes kan passeren,” fluisterde hij als antwoord op Jareths vraag en glimlachte genietend toen die zijn spoor van kusjes trok terwijl Joshua hem streelde op alle plekken die binnen zijn bereik kwamen.
In werkelijkheid zei zijn Zienersgave nog veel meer, alleen niet op dat specifieke moment, maar Joshua wist al een tijdje dat hij nu van Jareths uitgebreide vrijpartijen moest genieten, daar het in de toekomst niet vanzelfsprekend was. Iets verliezen wat hij nooit had gehad leek zo onmogelijk, zeker nu hij hartstochtelijk werd bemind, en hij kon zich niet wapenen, zijn hart niet in een harnas duwen, tegen het liefdesgeweld van Jareth Gray Unger.
Dus genoot hij zo lang het kon. Iets anders kon hij niet.
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 4 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum