Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF)<17/18> What happens after... (16+)(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 4
Schrijver Bericht
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 03 februari 2019 om 14:46

What happens after…


A Very Hogwarts Musical!


Waar Jareth aan het begin van de middag nog redelijk sarcastisch was geweest over dat hele musical gebeuren, was hij naarmate die Ravenklauw haar idee verder uitrolde een stuk enthousiaster geworden. Het hielp ook dat Joshua hem bij elk suggestie over het type toneelstuk had aangedragen als hoofdpersoon. Jareth genoot van de bewondering en volle aandacht die de Huffelpuffer voor hem had en hij had daarom de afwijzing en de scherpe opmerkingen van Klassenoudste Hathaway gemakkelijk van zich af kunnen laten glijden.
Nu stond hij te treuzelen op de derde verdieping richting de trappen. Het was zo laat geworden dat ze nog niet gegeten hadden en Jareth maag rommelde dan ook. Maar voordat hij naar de Grote Zaal zou gaan, wilde hij eerst om opheldering vragen aan zijn favoriete mannelijke Huffelpuffer. Toen alle andere geïnteresseerden van die middag hem al waren gepasseerd, begon hij zich af te vragen of March misschien niet als eerste naar de Grote Zaal ging. Net toen Jareth aanstalten maakte om toch eerst de honger in zijn maag te stillen, kwam de appetijtelijke Huffelpuffer de hoek om zetten. Met een brede grijns liep hij in een paar stappen naar het midden van de gang en sperde zijn armen uit zodat het pad van Joshua geblokkeerd was.
“Joshua March, je was toch niet serieus van plan om weg te gaan zonder me eerst een zoen te geven,” zei hij met een scherpe toon, terwijl hij de Huffelpuffer semi-streng aan keek. “Want in dat geval weiger ik om zo’n regenboogmantel aan te trekken. Of was het een jas?” Jareth legde zijn goede hand op de schouder van de excentrieke jongen en trok Joshua gretig mee naar een bezemkast rechts aan het einde van de hal. Hij had het kleine hokje zo vaak bezocht dat hij niet eens op hoefde te letten of het wel de goede deur was die hij opende. Met een beetje geluk waren zijn spreuken die stof moesten tegengaan nog steeds werkzaam.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 03 februari 2019 om 22:48
Joshua grinnikte en liep met al even gestrekte armen op Jareth af.
“Als ik uit een normaal gezin zou komen, zou ik verwachten dat mijn vader zoiets tegen mijn moeder zou zeggen als hij op het punt staat om te vertrekken,” lachte Joshua, maar beantwoordde Jareths naar hem uitgestoken handen natuurlijk wel en voelde zich zelfs geborgen als hij door Jareths warme hand naar een bezemkast werd geleid.
“Een Amazing Technicolor Dreamcoat,” lachte hij. “Heel exclusief en schitterend en echt wat voor jou.” De deur sloot zich achter hem, waarna hij Jareth gelijk de beloofde zoen gaf en voor de volledigheid zijn vingers door Jareths zachte, lange haar liet gaan.
Joshua kon het niet helpen dat hij genoten had van de versiertrucjes die Jareth had laten zien zonder daarbij ook maar één seconde subtiel te werk te gaan. Hoe de anderen erop hadden gereageerd, was ook kostelijk geweest, sowieso een reden om de volgende vergadering niet te willen missen.
“Wilde je Emilien versieren om een wat betere blik in de Ravenklauwtoren te kunnen werpen?” vroeg hij zacht. “Om je zusje te stalken?”
Dat zou, in Jareths geval want hij had duidelijk een zusjescomplex, een zeer legitieme reden zijn. Gek genoeg begreep Joshua Jareths drang om zijn zus in de gaten te houden volledig; al sinds hij Lila eens had gekust, had hij gemerkt, nee, gevoeld, of misschien had zijn ontluikende gave wel gezien dat er iets mis was met haar. Als hij haar zag, voelde hij zich soms raar, plaatsvervangend misselijk, soms wat licht in zijn hoofd of een scherpere pijn tussen zijn schouderbladen of het gevoel alsof zijn navel naar binnen trok. Iedere keer anders, omdat hij het niet hoorde te weten, want niemand vertelde hem wat er was met Lila.
Het hoefde niets met een vriendje te maken te hebben, of met alcohol of drugs, maar het was allemaal even zorgelijk.
“Of heeft Emilien soms ook met Lila gekust?” gooide hij er maar als een luchtig grapje achteraan.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 03 maart 2019 om 20:55
“Ik weet dat ik geweldig ben, Josh, daarvoor heb ik toch geen droomjas nodig?” zei Jareth met een ondeugende grijns. Met zijn vingers trok hij de Huffelpuffer aan de lusjes van diens broek dichter naar zich toe om de zoen gretig te beantwoorden. Zijn handen gleden onder Joshua’s overhemd en streelden over de ruggengraat van de excentrieke jongen. “Jij bent anders ook echt iets voor mij,” fluisterde hij in de oor van March.
Meer dan eens gebruikte hij het zoenen van Joshua Freaking March als een prettig vooruitzicht tijdens een saaie les. Anders dan zijn andere veroveringen waren de vrijpartijtjes met Joshua nooit ingewikkeld en altijd opbeurend. De Huffelpuffer was gemakkelijk in de omgang, wist inmiddels wat Jareth van hem verlangde en beperkte hem daar ook niet in. Bovendien was Joshua charmant en uitdagend op precies de juiste momenten en hield hij zijn mond over de onderwerpen die Jareth liever wilde vergeten.
“Ze keek zo lief, heb je gezien hoe haar ogen stralen als ze het over de musical heeft?” Hij begeleidde Joshua richting al beminnend richting de muur van het kleine hokje, zodat hij met zijn voet de deur dicht kon duwen. Daarna had hij zijn overhemd al even snel uit als dat Joshua zijn zusje in het gesprek had gemengd. Even keek hij de Huffelpuffer schattend aan. Ieder ander wist wel beter dan tijdens een vrijpartij te beginnen of zijn zusje, het was immers de snelste manier om hem uit de mood te krijgen, maar Joshua speelde niet volgens de regels. Jareth liet zich vallen op een geïmproviseerd bed van op elkaar gestapelde planken met daarover een stapel uitgespreide handdoeken en  als kussen een opeen gepropte sweater die hij daar al in zijn derde jaar had gelegd omdat deze te klein was.
“Wil je me niet in een fantasie trekken waar Lila ook bestaat?” kreunde hij. Daarna rekte hij zich uit om de Huffelpuffer over zich heen te trekken. Vergenoegd zag hij hoe zijn adem kippenvel op de nek van zijn zoenpartner veroorzaakte. “En ik was al bijna vergeten dat jij met Lila hebt gezoend!” vervolgde hij met een vies gezicht. “Bah, ik weet niet of ik je lippen nu nog wil proeven.” Ondanks zijn woorden, trok hij met  behendige vingers de knopen van zijn eigen overhemd los, legde zijn goede hand op Joshua’s vinger en trok een ster op zijn blote buik. “Dat zou zonde zijn, want deze hoofdrolspeler kan wel wat actie gebruiken tussen de aktes door.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 05 maart 2019 om 09:37

Natuurlijk wist hij dat Jareth geweldig was. Mensen die zichzelf nooit eens zoiets verbeeldden, stelden doorgaans niks voor. Joshua vond het een mooie uitspraak, vol vrolijkheid om wie hij was en goede gemoedstoestanden waren eenmaal besmettelijk.

Eventjes, terwijl hij onder zachte dwang naar de bezemkast werd getrokken, probeerde hij nog duidelijk te maken dat een droomjas echt wel bij Jareth hoorde, zoals een prachtige vaas bij een bos rozen, maar zijn uitleg faalde doordat hij behoorlijk werd afgeleid.

“Laat maar, je bent verrukkelijk,” zei hij toegeeflijk, “met of zonder jas.” Of geheel zonder kleren. Hij knikte toen Jareth vertelde dat Emilien zo lief straalde, omdat hij precies wist waar de Zwadderaar op doelde: stralende mensen waren veel mooier dan mensen die met hun hoofden gebogen naar Flubberwurmen leken te zoeken de hele dag. Stralen, dat was ook de reden waarom hij graag podia bezocht; om mensen vol vertrouwen de zaal in te zien kijken of om zelf op die plek het zonnetje te zijn en iedereen positief te stemmen.

Jareth straalde voor hem. In een donkere bezemkast dan wel, ook al zag hij nog steeds pretlichtjes in Jareths ogen, ook al had hij het bestaan van Lila moeten ontkennen en ook al trok Jareth zijn neus op zoals hij bij een broodje drakenmest zou doen. Hij straalde. Joshua dekte hem toe met zijn lichaam en liet zich meevoeren in het erotische moment. Praten was voor later.

---

“Echt niet dat jij het vergeten was, van Lila - ik bedoel; je hebt, geloof ik, zelfs haar allereerste vriendje versierd?” Joshua sprak zachtjes terwijl hij treuzelde met het weer vastmaken van de knoopjes van zijn overhemd. Hij was vergeten wie het hem had verteld: Jareth of toch Lila? Of was dit weer eens een van die achterlijke, nutteloze dingen die hij zomaar wist? Het maakte voor het resultaat niet uit. Hij trok zijn schouders op.

“Niet dat het me wat aangaat. Het zal je niet bij al Lila’s vriendjes lukken - ze weten niet wat ze missen - maar vroeg of laat zal je toch aan een zwager moeten wennen, al voorzie ik dat je kwaad zal zijn…”

Hij wendde zijn blik af en knipperde met zijn ogen.

“Dat soort dingen moet ik niet zeggen,” fluisterde hij. “Sorry, uwe Zwadderich-halfgod van het bezemkastparadijs!”

Een fout wegkletsen was misschien wel het verstandigste om te doen en daarom keuvelde hij zachtjes verder, maar dan over het veel veiligere onderwerp: de musical.

“Ik zag het eigenlijk helemaal voor me,” fluisterde hij toen hij alweer bijna helemaal aangekleed was. “Dat ik jou in de coulissen help met omkleden, maar dat dat telkens maar nèt op het nippertje lukt omdat we, laat ik zeggen, nogal afgeleid zijn - en dat je daardoor je tekst ook al vergeet en Emilien uit haar dak gaat en Damien even de telepathische verbinding met zijn broer tot stand brengt om Trevor op te roepen om jou van het podium te sleuren. En dat Elfoy dan je rol inpikt, waarna Miles het doek maar snel laat zakken en haar broer het licht uit zet omdat Elfoy en een droomjas geen goede combi zijn.”   

Goed verhaal, vond hij zelf, waar slechts vleugjes van waarheden in zaten en in tegenstelling tot het eerste geen enkele Zienersvoorspelling.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 30 juni 2019 om 12:01

Er verscheen een enorm brede grijns op zijn gezicht, terwijl hij zich tegen het bed omhoog duwde. Lui leunde Jareth tegen de rug van Joshua aan om een kus tegen diens schouder te drukken.
“Volgens mij heette hij Gary of Gerrit,” fluisterde hij in Joshua’s oren. “Mijn gayradar schoot in zijn buurt enorm in het rood, het arme kind wist duidelijk de weg uit de kast niet. Ik heb slechts de deur voor hem op een kiertje gezet.”
Alleen al als Jareth dacht aan Lila’s gezicht, moest hij weer moeite doen om zijn lachen in te houden. Ze was net zo rood aangelopen als haar haren, die ze die zomer voor het eerst had geverfd. Het had er even op geleken alsof haar hoofd er letterlijk vanaf zou exploderen. Het jochie was in zijn armen bevroren. Even had Jareth gedacht dat zijn zusje als het kleine kind dat ze toen nog was een magische uitbarsting had en als gevolg de Dreuzel per ongeluk had verlamd, toen begreep hij dat Giles zich kapot schaamde. Hij had nog één kus op de stijve lippen van de zwemmer gedrukt en was toen met een dikke knipoog naar Lila hun huis ingegaan. Het had hem de toorn van zijn vader gekost, maar dat was het meer dan waard geweest.
“Je bent anders heel aantrekkelijk als je brabbelt. Bovendien word ik graag aangesproken met mijn titel van Zwadderich-halfgod,” Jareth trok de Huffelpuffer aan diens overhemd naar zich toe om nog één kus te stelen, voordat hij uit bed stapte en zich voldaan aan begon te kleden. Toen ook de laatste knoop vast zat, liep hij richting de deur van de bezemkast, en draaide zich op het laatste moment terug naar Joshua.
“Ik overwoog eigenlijk om de volgende repetitie te skippen, maar als je zo’n beeld schets moet ik mijn agenda toch maar vrij maken. We kunnen de climax van de voorstelling immers niet missen. Tot volgende week.” Na een grote knipoog, voor de zekerheid gevolgd met zijn flirterige scheve grijns, trok Jareth de deur van de bezemkast open en liep hij fluitend weg.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 01 juli 2019 om 17:36

What happens after…


Another Brick in the wall


en


Otrevliga Människor


Joshua wilde even helemaal nergens zijn, en een lege gang, waar het tochtte en de temperatuur te wensen overliet, was wel een goede definitie van nergens. In zijn hand zat een briefje. Een briefje van Nyx.

 

Kom over twee dagen

rond een uur of twee ‘s middags

naar de ingang van de kerkers.

Tijd om bij te praten.


Zijn gedachten waren echter totaal niet bij Nyx, maar bij Jareth. Ze waren al een hele tijd bij Jareth. De charmante Zwadderaar wist waarschijnlijk niet welke invloed hij precies had op Joshua's leven, maar het was intens en het waren doorgaans blije gedachten; de zoetste toevoeging die een leven maar kon hebben. 

Dat was te zeggen: totdat de huidige middag was aangebroken en Joshua onder Trevors snerende opmerkingen en jaloezie bezweken was. Niet dat hij flauwgevallen was of op een andere manier in elkaar was gestort, maar het begon verbaal en eindigde met een dof gevoel in zijn buik.

Hij had geklikt. Een soort van. Hij had in ieder geval verteld over de gevoelens van Lila voor Trevor.

Dat had hij niet moeten doen. Jareth had Trevor geslagen daarna. 

Joshua had zijn excuses al aangeboden aan Jareth en hem geadviseerd om achter Trevor aan te gaan, voor zover Jareth die gedachte al niet zelf had gehad. Hij had sorry gezegd en een ogenblik later had hij kunnen voorkomen dat Nyx in zijn Faunaatvorm bijna Jareths ogen eruit had gekrabt. 

Ondanks dat hij zijn uiterste best had gedaan, voelde het niet goed, alsof hij Jareths boosheid in zijn maag had zitten als de bijna doodgaande vlinders die voorheen zo gezellig fladderden.

Nogmaals keek hij naar het briefje van Nyx. Het was een stom briefje. Wie hield er nou op voorhand zoiets bij zich?

Treuzelend en peinzend liep hij verder. Eigenlijk zou hij wel even bij Alicia willen zijn, en vooral ook bij Yorath. Weg uit deze Zwad-achtige praktijken, weg van de ruzie, weg van alles. 

Gewoon; nergens.

Dat was echter totdat Jareth het toilet uit stormde - en Joshua wist dat hij de laatste persoon was die Jareth zou willen zien.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 18 juli 2019 om 22:15

Jareth Gray Unger had de geur van pis en zweet nog in zijn neusgaten zitten, toen hij de ranzige ruimte uitstormde. Zijn wang tintelde na van de klap die Hathaway hem had gegeven. De vieze, vuile, klootzak die het lef had om zijn zusje af te lebberen én dat bovendien voor hem had verzwegen. Zou hij omkeren om alsnog dat zielige hoopje van een Zwadderaar te slaan tot Hathaway net zoveel hersencellen overhield als een flubberwurm? Bij elke stap die Jareth zette, verspreidde de woede zich verder door zijn lichaam.
Als Trevor ook maar naar Lila durft te kijken, vervloek ik die achterbakse drugsdealer.

Op dat moment stopte de gang met leeg zijn en botste hij abrupt op iets massiefs. Zijn goede hand greep naar zijn zak en in een reflex zette Jareth de punt van zijn toverstaf tegen de persoon die het lef had om zijn weg te blokkeren.
“March!” bulderde Jareth, terwijl zijn ogen zich vernauwden en zijn hand zich steviger rond het handvat van zijn staf omklemde. “Moet jij niet snel terug naar je leerlingenkamer? Of heb je nog niet genoeg levens verpest vandaag?” Net toen hij de jongeman van zich af wilde duwen en langs March wilde glippen, klonken er voetstappen aan de andere kant van de gang.
Alle slangen nog aan toe
.
Voordat Jareth het in elkaar getimmerde gezicht van zijn voormalige beste vriend onder ogen moest komen, greep hij de Huffelpuffer stevig bij zijn schouder. “Meekomen,” siste hij tegen de verklikker. Snel schoot hij naar de dichtstbijzijnde bezemkast.
Hun
bezemkast, zo besefte Jareth zich toen hij de deur achter zich dicht had geduwd en het geïmproviseerde bedje in de hoek zag. Het kon niet langer dan twee weken geleden zijn dat hij March na een vrijpartijtje daar had verteld over het eerste vriendje van zijn zusje. Wist de knaap toen al van Trevor en Lila?
“Dus,” fluisterde Jareth tegen de wang van de Huffelpuffer, “vertel me eens hoe je over die twee weet. Of moet ik jouw gezicht ook verbouwen omdat ik niet de enige Unger ben met wie je in een bezemkast heb gelegen?”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 21 juli 2019 om 20:28
Het viel nog een klein beetje mee dat Jareth hem niet gelijk vervloekte; de kwaadheid kon Joshua voelen door een simpele optelsom te maken van lichaamshouding, gezichtsuitdrukking en voorkennis.
Of hij niet genoeg levens had verpest vandaag.
Joshua kromp een beetje ineen. Dus zo dacht Jareth erover terwijl hij zojuist nog door hem gered was van enkele littekens in zijn gezicht. Hij had geen dankjewel verwacht, maar de punt van Jareths toverstok tegen zijn lijf was dan wel weer echt het andere uiterste.
“Ik bedoelde het goed,” piepte hij nog, vlak voordat hij hardhandig bij zijn schouder gegrepen werd en de bezemkast in werd geduwd. Daar kalmeerde Jareth nog niet, ondanks dat het hun plekje was; hun bezemkast. Hun geheime momenten waren hier door de muren opgezogen en gaven niets meer prijs van wat er op deze plek allemaal was gebeurd.
Dreigend vroeg Jareth hoe hij het wist, van Trevor en Lila. Ongelovig schudde Joshua zijn hoofd.
“Ik heb het je verteld. Al heel vaak.”
Vandaag pas was het in Jareths hersenen doorgedrongen, enkel en alleen omdat Trevor erbij was geweest en een reactie gaf. Met andere woorden: Joshua kon uren tegen Jareth praten zonder dat ook maar íets aankwam op de plek waar het hoorde. Alleen Trevors reactie deed ertoe. Daar kon geen enkele vrijpartij in een bezemkast tegenop.
“Al tijdens onze eerste ontmoeting, toen met Foppe en die roze wolken,” verduidelijkte hij geïrriteerd. Hij wist nog wat hij toen had gezegd: ‘Vertrouw me als ik zeg dat ik niet de persoon ben waar zij van droomt. Die persoon is namelijk een vriend van je. Niet ik.
Dat was ook lang voordat hij überhaupt Trevor kende, al had de jongen Lila en hem betrapt bij het laten mislukken van een toverdrank. De chemie tussen Lila en Trevor had er toen al zo dik bovenop gelegen dat hij zou kunnen zeggen dat het bewijsmateriaal obesitas had.
“Maar je hebt niet geluisterd, en dat is jouw probleem, niet het mijne.” Hij duwde Jareth hard van zich af, pissig omdat hij zich volledig onterecht bedreigd voelde en teleurgesteld in Jareths vermogen tot begrijpend horen. Met zijn vinger op Jareths borst vervolgde hij: “Ik heb het je gezegd! En ook heb ik gezegd dat er iets is met Lila’s gezondheid! Maar je hebt me nooit geloofd, ook al sommeer ik flessen drank uit de kamers van een professor als bewijs dat ik het weet - dat ik het zie en dat ik het voel!”
Zo langzamerhand begonnen zijn emoties de overhand te nemen; hij merkte het aan zijn overslaande stem, met een kikker achterin zijn keel, en zijn plotseling tranende ogen.
“En je weet net zo goed als ik dat ik nooit met Lila in een bezemkast heb gezeten. We hadden een toverdrank die mislukte: dat is alles. Verbouw m’n gezicht als je wil - je schiet er geen barst mee op.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 03 augustus 2019 om 22:07

Het zielige hoopje Huffelpuffer staarde hem met grote huiselfogen aan. Jareth kon er niet bij met zijn hoofd dat hij deze jongen ooit excentriek had gevonden. Laat staan aantrekkelijk. Het enige wat hij nu voor zich zag was een trieste verklikker. Als hij ergens een hekel aan had, dan was het wel aan klikspanen.
In een wanhopige poging om zijn acties te verdedigen, had March het lef om de herinnering aan hun eerste ontmoeting aan te halen. Toen had Jareth de iele jongen al in elkaar willen slaan omdat deze zijn zusje had gezoend. Maar de beschermende gevoelens die hem toen hadden overheerst, waren niets in vergelijking met de blinde woede van nu.
Toen March hem in zijn borst durfde te prikken, greep hij de vinger sneller vast dan een Basilisk iemand met zijn ogen zou kunnen doden. “Wat gaf je het idee,” siste Jareth, “dat ik het oké vind als je me aanraakt?” De walging droop van zijn stem en nadat hij de vinger van March losliet, ging hij zo ver mogelijk van de Huffelpuffer staan als fysiek mogelijk in de kleine ruimte van de bezemkast.
“Je hebt gezegd dat ze een vriend van me leuk vindt,” tierde hij verder, “maar kijk om je heen. Ik heb een grote vriendengroep.” Het was waar, zeker als hij de heren en dames meerekende die door hem het hof werden gemaakt. “Jij behoort daar echter niet meer toe.”
Door de ineengekrompen schouders leek March er nog ieler uit te zien dan normaal. Jareth gebruikte daarentegen zijn volle lengte om boven het jochie uit te torenen. Hij bekeek de klikspaan nog eens van top tot teen. De Huffelpuffer was als een oud speelgoedje dat al decennia in hun schuur stof had gevangen, door termieten was beschadigd en bovendien giftig was door de schimmel.
“Dit,” Jareth prikte in zijn eigen borst en gaf toen een hooghartig knikje naar March, “wat er ook tussen ons is geweest,” hij gebaarde theatraal naar de ruimte, “het flirten, de gestolen zoentjes, om het maar niet te hebben over wat er daarna gebeurt... Dat is niet alleen voorgoed voorbij, maar als je het mij vraagt is er ook nooit wat tussen ons geweest.”
Jareth schonk de verrader van een klikspaan nog één walgende blik, duwde voorzichtig zijn oor tegen de deur en toen hij geen voetstappen meer op de gang hoorde, glipte hij naar buiten.
Joshua March opgeven als speeltje was niets vergeleken met de eerdere gebeurtenissen van vanmiddag. Hij besloot niet naar de leerlingenkamer te gaan in het geval dat hij daar het hoofd van zusjesverslinder Hathaway tegen zou komen. Nee, het avondeten een uur eerder nuttigen klonk een stuk aantrekkelijker, daarna zou hij Zwadderich insluipen en doen alsof hij al sliep mocht zijn voormalige beste vriend binnen komen.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 04 augustus 2019 om 12:32
Och ja hoor, natuurlijk was Jareths vriendengroep groot. Maar Joshua wist heel goed dat Jareth totaal geen speurwerk had verricht naar aanleiding van de vele aanwijzingen die hij gegeven had, want Jareth had hem gewoon niet gehoord.
Joshua was geneigd het verwijt naar zich toe te trekken, het probleem bij zichzelf neer te leggen, gewillig zijn hart te laten vermorzelen door Jareth Gay Unger, en als het zoveelste liefdesslachtoffer in het verste hoekje van de kast te gaan zitten kwijnen. Hij vroeg zich af waarom Jareth hem niet gehoord had. Was hij onduidelijk geweest of was de afleiding tot seksuele handelingen te groot? Wat was er mis met hem, dat hij niet eens normaal met Jareth kon communiceren? Sprak hij Pufs en werd dat door Zwads verkeerd vertaald?
Moest hij nu zeggen dat het hem speet?
Het woordje ‘sorry’ lag al bijna op zijn lippen toen Jareth hun vrolijke en gezellige momenten samen zonder pardon bij het vuilnis zette. ... als je het mij vraagt is er nooit iets tussen ons geweest.
Op dat moment slikte Joshua al zijn sorry’s in.
Ja, het deed pijn, meer pijn dan hij zou willen, maar al vanaf het eerste moment had hij geweten dat Jareth hem pijn zou doen. Destijds kon hem dat niet schelen, maar dan moest hij nu achteraf niet zeuren. Hij had het geweten: het was tijdelijk, het was een onredelijke en licht ontvlambare Zwadderaar, en het was altijd ‘geniet ervan zolang het kan’ geweest.
Zwijgend liet hij Jareth gaan. Ieder woord dat Joshua nu nog uit zou spreken, zou óf niet gehoord worden, óf de situatie verergeren. Daarbij vond hij dat Jareth zich aanstelde: het was niet alsof Trevor Lila morgen al zou bezwangeren.
Hij bleef niet lang zitten en wachtte slechts totdat Jareth weg was, net zoals altijd eigenlijk. Terwijl hij zich slenterend naar de Leerlingenkamer van Huffelpuf begaf, dacht hij na, spelend met zijn Zienersgave. Zijn ogen werden weer droog. Hij wist dat een eenzijdige vriendschap geen waarde had en hij wist ook dat Jareth hem, net als toen in het St. Holisto na de zombieaanval, op een dag weer nodig zou hebben.
Liever dacht hij aan leuke dingen. Gitaar spelen. Aster, Yorath, LoLa, Alicia. Thee met zo’n lekker koekje. Toen een portret hem vriendelijk groette en hem vroeg waarom hij niet zong, lachte hij en begon spontaan een deuntje te fluiten. Huppelend vervolgde hij zijn weg. Dat kon best nog wel met een gebroken hart.

~ EINDE ~

IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 4
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum