Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: A Puf's Proper Prophecy (AF)(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 2 Volgende >>
Schrijver Bericht
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Onderwerp: A Puf's Proper Prophecy (AF)
    Geplaatst op: 01 november 2018 om 11:12
A Puf's Proper Prophecy



Nathalie Mill & Joshua March


“Jij bent vier dagen jonger dan ik.” Joshua keek Nathalie eventjes aan, maar sloeg al snel zijn ogen neer en haalde zijn schouders op om zulke nutteloze informatie. De Waarzeggerijles was nog niet eens begonnen, maar hij zat er al helemaal klaar voor. Hij was niet verbaasd dat er een meisje uit Zwadderich naast hem was gaan zitten. Het gebeurde de laatste tijd veel vaker dat hij benaderd werd door mensen die nog volslagen onbekend waren voor hem, gewoonweg omdat het ‘naast Joshua March zitten tijdens Waarzeggerij’ voor velen een avontuur was.

Het kwam misschien ook wel door de I-LOVE-JOSHUA-fanclub van Millie Parker, of misschien was het aan het doodsaaie schoolleven te danken dat een hippie zoals hij een soort attractie geworden was. Misschien hadden ambitieuze Zwads wel een to-do-list, waarop ‘praten met een kansloze’ een van de items was, en Waarzeggerij was daarvoor de ultieme gelegenheid. In hun Leerlingenkamer deden ze dan wie het eerste bingo had.

“Dus,” zei hij toen hij zijn kristallen bol uit zijn tas haalde (aangezien hij verwachtte dat de professor binnen twee minuten zou zeggen dat ze die nodig hadden vandaag). “Je speelt gitaar. Doe je dat vaak? In een bandje?” Haar ogen waren opvallend grijs. Wel mooi, maar Joshua voelde zich benauwd bij haar en probeerde zijn handelingen daarop af te stemmen. Bewust matigde hij zijn vrolijke aard, glimlachte afgemeten en wachtte geduldig af totdat de les zou beginnen, daar waar hij normaal gesproken in al zijn meligheid zijn klasgenoten aan het lachen probeerde te maken.

De professor beweerde al tijdens de eerste les dat het Innerlijke Oog niet op commando zou Zien, wat volgens Joshua het onzinnigste was wat hij ooit had gehoord. Natuurlijk was zijn Zienersgave stil zo nu en dan, waar hij blij om was want anders werd hij gillend gek. Maar sinds hij werkelijk accepteerde dat hij flarden kon Zien en hij daarvoor ook hulpmiddelen zoals runenstenen, tarotkaarten, theebladeren en de kristallen bol hanteerde, was het eigenlijk een fluitje van een cent. Vooral tijdens de les want hij had er graag een Uitmuntend bij.

Liefst ook vooral als het niet zijn eigen toekomst betrof. Daarvoor was het eigenlijk wel handig om een relatief onbekend meisje naast hem te hebben zitten; dan greep het hem allemaal wat minder aan.

Nu waren haar verjaardag en het gitaarspelen de dingen die hij met één enkele blik op haar gezicht wel wist, maar de rest mocht ze zelf vertellen. Hij was wel benieuwd, of gewoon op zijn Huffelpufs oprecht geïnteresseerd, waarom hij het gevoel had dat dit de wurgslang van de slangenafdeling was.



432 woorden

IP IP gelogd
Terug naar boven
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4965
bullet Geplaatst op: 01 december 2018 om 14:41
Nathalie was eigenlijk per ongeluk bij Joshua gaan zitten. Ze vond het maar een vreemde vogel, maar gezien zij en haar vriendinnen met z’n vijven waren, waren ze met een oneven aantal geweest. Zij was dit keer degene geweest die een ander plaatsje had moeten zoeken. Omdat ze geen loner wilde zijn was ze maar naast de eerste de beste persoon gaan zitten zonder te kijken wie dat eigenlijk was – en was op die manier naast Joshua beland.
Joshua was een vreemde en ook lichtelijk irritante vogel. Toch vond ze het interessant dat hij zogezegd een Ziener was, of tenminste, zo beweerde hij. Ze was benieuwd of ze in deze les kon uitvinden of dat ook echt zo was. Het Innerlijk Oog hebben was iets wat maar weinigen bezaten en ze had graag gewild dat zij daar ook mee opgegroeid was. Dan zou ze zich nooit meer zorgen hoeven te maken over de toekomst en – bovendien – was dat dan nog iets wat haar bijzonder maakte en ervoor zorgde dat mensen haar interessant vonden.
Helaas was die gave ook niet naar haar toegekomen toen ze uiteindelijk voor Waarzeggerij gekozen had. Ze snapte ook eigenlijk niet waarom ze het niet allang had laten vallen: Zwamdrift bazelde alleen maar over narigheid door en de Centaur Firenze was alleen maar met sterren bezig. Nou ja, die Centaur was dan wel weer knap, dat scheelde weer.
Maar zij was nog niet zo begaafd in dit vak. Meestal verzon ze maar wat, en met een beetje creativiteit wist ze er ook nog goede cijfers uit te halen. Meestal waren de lessen doodsaai en zat ze vaak Slobbers Beste Bubbelgum te kauwen in haar hoek samen met haar beste vriendinnen – zoals, eigenlijk, bij de meeste lessen, als ze er zo over nadacht.
Maar nu ze met iemand zat die beweerde Ziener te zijn, kon dit nog interessant was. Nog voordat de les begonnen was, vuurde hij al allemaal dingen die hij blijkbaar over haar Zag op haar af. Dat ze vier dagen jonger was dan hem, dat ze gitaar speelde… Hij vroeg haar hoe vaak en hoe professioneel ze dat deed.
Ze grinnikte. “Kan je dat niet zien?” vroeg ze met een grijns. “Ik wil wel in een band spelen, maar op dit moment doe ik het meer voor mezelf. Muziek vind ik gaaf en het creëren van muziek is nog gaver.”
Ze trommelde met haar vingers op het tafeltje. “Mag ik ook eens in die Bol kijken?" vroeg ze. Voordat Joshua antwoord kon geven leunde ze naar voren en tuurde in de bol. "Ik voorzie… dat dit lesuur heel lang gaat duren.”
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 05 december 2018 om 16:43

Joshua had het niet zo op de zelfverzekerdheid van het meisje. Haar houding strookte niet met het gevoel dat hij bij haar had, alsof ze acteerde. Niet per se liegen, zo zou hij het niet noemen, maar meer dat ze haar huidige zelf zag als de persoon die ze in de toekomst pas zou zijn.

Dat was ingewikkeld, en zijn hoofd stond er ook niet naar. Hij had geen zin om uitgetest te worden (de vraag: 'kan je dat niet zien?' Hoe vaak was die al niet aan hem gesteld?) en hij kon het allemaal dan maar beter niet al te serieus nemen, aangezien dan inderdaad de les heel lang ging duren.

"Pûh," spotte hij, "Volgens mij ben je gewoon bang om valse noten ten gehore te brengen met je gitaar. En je durft niet op een podium te staan."

Jaja, hem kon je niks wijsmaken. Hij haar misschien wel.

"Je moet die glazen bol even onder je gewaad houden, tegen je blote buik," adviseerde hij met het meest serieuze gezicht dat hij kon trekken. Heus, dat was de tip van de dag! Het werkte! Echt! Samenzweerderig boog hij zich voorover: "Dan doet-ie het daarna beter." Hij gaf de bol in haar handen met een knikje dat 'doe nou maar' tegen haar zei.

"De magie van je lichaamswarmte zorgt er dan door dat verleden, heden en toekomst met elkaar in verband worden gebracht. Want!" sprak hij plechtig met zijn handen mysterieus zwaaiend langs de bol. "Als je kwaad bent, verdrietig, bang of verliefd, dan voel je dat in je buik. Je buik is dé graadmeter van je lichaam; de bol doet de rest."

Even keek hij of Zwamdrift hem in de gaten hield, wat niet het geval bleek te zijn. Ze stond voor de klas en zei dat iedereen zijn of haar glazen bol moest pakken - wat hij dus al geweten had - en wachtte totdat iedereen zover was. Dat kon nog wel even duren.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4965
bullet Geplaatst op: 10 december 2018 om 20:33
“Niet waar!” zei Nathalie snel toen Joshua slim dacht te zijn en te beweren dat ze niet durfde te spelen op een podium. “Kijk maar in je bol om dat te bevestigen.”
Toen Joshua uitlegde hoe de glazen bol eindelijk werkte keek ze hem vragend aan. Daar had ze nog nooit van gehoord! Meestal liet een bol toch gewoon zien wat er te zien zou moeten zijn zonder al dat gedoe dat Joshua nu opnoemde? Maar goed, wat wist zij er nou van? Zij was maar een zestienjarig meisje uit Zwadderich. Joshua was een Ziener, zo beweerde hij, dus misschien had hij wel gelijk.
Ze keek weer naar de bol. Er gebeurde helemaal niks. Ze keek weer naar Joshua, die haar een blik gaf die zei dat ze het maar gewoon moest proberen. Nathalie zette haar tanden in haar lippen.
Ik lijk wel gek, dacht ze toen ze uiteindelijk de bol pakte en hem onder het overhemd onder haar Zweinsteingewaad, tegen haar blote buik stopte.
Toen de bol haar buik raakte, hapte ze kort naar adem: de bol was kouder dan ze had verwacht. Het voelde net alsof ze een koud zwembad insprong. Ze hield echter vol en drukte de bol nog wat verder tegen haar buik. Ze glimlachte verlegen naar Joshua.
“Hij is koud!” siste ze. “Maar hopelijk voelt hij wat…”
Ze wilde haar toekomst wel weten. Als die slecht was, kon ze daar dan natuurlijk wat aan veranderen. Nu kon ze helemaal niks en ze had geen idee wat haar te wachten stond. En ze was zo nieuwsgierig naar haar toekomst, dat sowieso…
Zou dit genoeg zijn? dacht ze toen ze de bol weer van onder haar buik tevoorschijn haalde. Ze zette de bol weer neer op zijn standaard. Ze keek met een serieus gezicht naar Joshua, al wist ze nog steeds niet of hij de waarheid gesproken had. “Volgens mij is-ie zo wel warm genoeg.”
Ze tuurde in de bol, maar nog steeds zag ze niet bijster veel, behalve de spookachtige mist die altijd in dat ding leek te hangen. Ze trommelde met haar vingers op het tafelblad en keek van de bol naar Joshua. “Ik eh… ik weet niet of het gewerkt heeft.”
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 14 december 2018 om 23:51
Keurig hield Joshua zijn gezicht in de plooi en keek zeer serieus toe hoe zijn glazen bol onder haar blouse verdween. Binnenin moest hij lachen; wat een goed verhaal om straks in de Leerlingenkamer te vertellen!
“Dat is juist goed,” zei hij toen ze over de koude bol klaagde. “Dan werkt hij strakjes beter.”
Het duurde echter niet lang (en gelukkig ook niet zo lang dat professor Zwamdrift aandacht aan hen zou gaan besteden) voordat ze de bol terug op zijn standaard zette.
“Prima zo, qua temperatuur,” zei hij gewichtig toen hij er even aan voelde, maar onder zijn vingers begon de mist direct te kringelen, zoals altijd.
“Ben je er klaar voor? Ik denk niet dat ik jou in die bol ga zien gitaarspelen op een podium.”
Woeste wolken drongen zich samen achter het magische glas en drongen zich aan hem op.
Nouja, als er dan toch wat te zien is, dacht hij onverschillig en pakte zijn toverstok, waarvan hij de punt even tegen de bol hield. Daarna werd voor hem alles helderder.
Een man werd zichtbaar. Blond, niet al te oud, wel knap maar met een onzekere tred. Hij liep weg, een jong meisje achterlatend. Het meisje huilde hartverscheurend.
“Wie is die man die wegloopt? En ben jij dat meisje? Je kunt het toch wel zien?”
Met een Zweefspreuk liet hij de bol tot op Nathalies ooghoogte zweven en langzaam ronddraaien zodat de mensen die in de bol te zien waren, van alle kanten bekeken konden worden.
De melodieuze uitleg van Professor Zwamdrift hoorde hij nauwelijks meer; de bol eiste al zijn aandacht op. Het meisje in de bol leek zeker op Nathalie, dus ze zou het zomaar kunnen zijn.
“Een kristallen bol vertelt altijd een verhaal,” legde Joshua uit, ditmaal naar waarheid. “de toekomst heeft namelijk het verleden als oorsprong, dus laat hij het verleden vaak als eerste zien.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4965
bullet Geplaatst op: 02 januari 2019 om 16:44
Joshua keek in de bol. Nathalie tuurde met hem mee, maar zag nog niet zoveel. Maar Joshua keek er heel geconcentreerd in. Mogelijk zag hij allemaal dingen die voor haar nu onzichtbaar waren. Nathalie wilde niet voor schut staan, dus besloot ze ook maar gewoon mee te kijken en te doen alsof ze vanalles zag.
Maar toen Joshua zei wat hij zag, stootte ze van schrik haar boek van tafel.
“Man? Die wegloopt?” vroeg Nathalie geschrokken. Ze keek Joshua met grote ogen aan. Er verscheen een blos op haar wangen toen ze besefte dat ze in de bol moest kijken en moest doen alsof ze iets zag. Joshua liet de bol voor haar neus zweven. Veel zag ze niet: het was ongewoon mistig in de glazen bol. Code oranje. Was Joshua onzin aan het praten? Of had ze hier gewoon echt geen talent voor? Maar… als hij zag wat hij zei dat hij zag, was het goed mogelijk dat hij de waarheid sprak.
“Eh… ja…” zei ze langzaam. “Ik denk… ik denk dat dat m’n vader is,” zei ze onzeker. “Die… die is weggelopen toen ik heel jong was. Heeft ons verlaten voor een andere vrouw.”
Ze stond er zelf van versteld dat ze dit zo vertelde. Ze had het liever niet hierover: alleen haar meest hechte vriendinnen wist ze dat haar vader was weggelopen van haar toen ze jong was. Ze wilde niet zielig gevonden worden. Ze forceerde een glimlach. “Mijn ma is nu getrouwd met meneer Craig… jeweetwel, Morrisons pa…”
Ze trok een gezicht bij dat laatste gedeelte en de geforceerde glimlach verdween. Ze was niet bepaald blij met haar stieffamilie. Hoe minder mensen wisten dat zij en Morrison familie waren, ook al was het aangetrouwd, des te beter. Ze keek de bol weer in. Moest ze nu echt wat zien? Nu ze goed keek, zag ze wat vage schimmen, maar echt van contouren was geen sprake.
“Ik eh… zie een vrouw?” zei ze, wat een pure gok was naar aanleiding van de vage schimmen in de bol. “Ik kan het niet goed zien, ik… is het altijd zo mistig in Glazen Bollenland?”
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 04 januari 2019 om 21:29
Zijlings keek hij naar Nathalie: ze was duidelijk geschrokken. Het betrof haar vader, zei ze iets later, die haar moeder verlaten had voor een andere vrouw. Daarmee werd ook direct het contact met zijn dochter verbroken. Arme Nathalie, hoewel Joshua het ook voor zichzelf relativeerde; hij was zonder zijn biologische vader opgegroeid, wel met een aantal papa-vervangers, maar hé; wat was het probleem? Het leven hoefde toch geen gevangenis te zijn?
Hij begreep het verdriet van een afscheid echter wel; hij was niet achterlijk ook al dachten Zwadderaars er doorgaans anders over. Snel keek hij weer naar de bol.
“Ja, ik ken Morrison,” antwoordde hij toen zij over haar nieuwe gezinsleden vertelde. Hij kon haar nepglimlach bijna horen kraken. “Ik vind ‘m wel aardig, hoor.”
Maar in de kristallen bol waren de Amerikanen totaal niet belangrijk. Daar liep een vrouw, en Nathalie zag haar ook, hetzij veel minder scherp dan hij.
“Ja, ik zie haar ook. Bij mij is het redelijk helder, maar soms, als ze beweegt, krijgt ze door de vorm van de bol ineens een waterhoofd,” zei hij met een lachje. “Soms helpt het als je even de punt van je toverstok op de bol laat rusten.”
Ondertussen ging de show in de bol verder. De vrouw wees iemand terecht, met een opgeheven wijsvinger. Tegen wie heeft ze het? vroeg Joshua zich af. Hij liet de bol ronddraaien, wat soms hielp. Het hielp nu ook. Een kind werd zichtbaar.
“Ik zie ook een jongetje nu,” zei hij tegen Nathalie. “Lichtblonde haren heeft hij.”
Het kind zat een beetje in elkaar gedoken. Een man kwam erbij staan. Dezelfde man als eerst.
“Oh, kijk, daar heb je hem weer. Je vader.”
Even bleef hij kijken, totdat er wat puzzelstukjes in elkaar vielen.
“Oh! Eh… kijken we nu naar de vrouw voor wie jouw vader je moeder verliet?”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4965
bullet Geplaatst op: 06 januari 2019 om 17:17
“Morrison aardig? Serieus? Hoe dan?” vroeg Nathalie toen Joshua zei dat hij Morrison aardig vond. Iedereen vond Morrison altijd maar aardig. Hij was oh zo grappig, oh zo gezellig en oh zo knap. En zij werd meestal vaak vergeten, ook al zat ze veel langer hier op school dan die stomme Amerikaan. “Maakt ook niet uit… ik kan me voorstellen dat je hem aardig vind als je niet hele vakanties met hem in huis moet doorbrengen,” mompelde ze.
Ze keek de bol weer in. Naar Joshua’s advies zette ze haar toverstok tegen het glas van de glazen bol aan. Het werd ietsjes duidelijker, maar nog steeds was het wazig, alsof er dikke regendruppels tegen het glas aan waren gekomen die maar niet weg wilden. Maar ze herkende inderdaad het silhouet van de man – haar vader. Ze voelde iets achterin haar ogen en in haar keel waar ze tegen vocht. De zak. Sinds het moment dat hij hen verlaten had, was alles fout gegaan. Haar moeder moest alleen maar werken, werken, werken, zij was vaak alleen thuis, miste de warme omhelzing van haar vader… Hij was altijd zo goed voor haar geweest… ze hadden altijd leuke dingen gedaan, gespeeld… ze had echt van haar vader gehouden. Ze had gedacht dat dat gevoel wederzijds was geweest, maar kennelijk was een andere vrouw belangrijker voor hem dan zijn eigen dochter.
Ze slikte. Ze wilde geen softie lijken. Vooral niet met haar vriendinnen, die in de andere hoek van het lokaal zaten. Ze veegde in haar ogen om de kleine tranen weg te vegen. “Een vlieg,” mompelde ze, voordat Joshua wat kon vragen.
Ze probeerde zich weer op de bol te focussen. Inderdaad, een lichtblonde jongen en een vrouw die naast haar vader stonden. Wie waren dat? Dat was niet haar moeder. Nee, dat was…
“Vuil rotkreng!” snauwde Nathalie naar de bol. Onmiddellijk hield ze haar handen voor haar mond. “Sorry professor, niet u!” zei ze haastig tegen professor Zwamdrift. Ze keek weer naar de bol. Ze voelde een ader bij de bovenkant van haar hoofd die ze enkel voelde kloppen als ze echt boos was.
“Dat… dat is de vrouw voor wie hij ons verlaten heeft,” zei ze kil tegen Joshua. “Dat mens heeft alles voor ons gezin verpest! En ze hebben ook nog eens een kind! Waarom laat dat ding dat zien? Ik wil dat helemaal niet weten!”
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 08 januari 2019 om 11:01

Het was niet alsof hij Morrison van dichtbij kende; slechts van wat gezamenlijke lessen en verder wist hij dat Asters vriendin nogal gek op de jongen was. Hij leek hem typisch Amerikaans, met een bepaalde humor en een bepaalde visie over bijvoorbeeld 'the American dream,' maar onvriendelijk? Nee. Maar hij was dan ook niet gedwongen om iedere vakantie met Morrison door te brengen en dat hij dan ook nog voor een broer door moest gaan. Nathalie zou het wel weten. Joshua haalde dan ook zijn schouders op en liet het onderwerp rusten, te meer omdat er in de bol interessantere dingen te zien waren, ook al riep Nathalie dat ze dit niet wilde zien.

"Het is een voorspelling, geen tv-show," legde hij uit. "We kunnen ook niet wegzappen ofzo. We zullen het hiermee moeten doen."

Ondertussen verdween de man ook weer, dit keer meer stiekem en ook een beetje verward. Voor iemand die zijn gezin verliet had hij verrassend weinig spullen bij zich. Zelfs geen jas. Hij liet alles achter.

"Zo te zien is je vader bij dit gezin ook niet erg lang gebleven," zei hij toen hij het jongetje verlangend uit het raam zag kijken. Het zag er triest uit; eenzaam. Zeker ook omdat er regendruppels op het raam vielen en er binnen ook niets aan gezelligheid te bespeuren viel, voor zover dat te zien was in de bol.

In de eerste instantie viel het Joshua niet op dat er veranderingen zichtbaar werden.

"Het duurt wel lang, deze scène," zei hij zacht. "Beetje triest. Ben jij ook door zo'n fase gegaan dat je iedere dag doelloos uit het raam zat te staren?"

Joshua voelde met het jongetje mee en het zag er ook niet naar uit dat het kind vriendjes en vriendinnetjes had. Er hing een sfeer van totale afzondering.

Pas bij het vragen naar Nathalies ervaringen als klein meisje, kwamen er nog meer vragen in hem op.

"Waar is eigenlijk die vrouw gebleven? En je vader?" Hij liet de bol draaien om te ontdekken of er nog meer personen waren, maar enkel de blonde jongen bleef. Hij werd ondertussen iets ouder en het raam was ook veranderd. Er waren nu wat barokke krullen omheen te zien.

"Waarom volgt de bol dat jongetje?" vroeg Joshua zich af.


IP IP gelogd
Terug naar boven
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4965
bullet Geplaatst op: 08 januari 2019 om 12:16
“Wat is een tv-show?” vroeg Nathalie toen Joshua die term opnoemde. Maar haar aandacht ging al snel weer naar de bol. Ze zag haar vader, wiens gezicht ze nog steeds niet kon zien. Nu ze erover nadacht, kon ze zijn gezicht überhaupt niet zo goed herinneren, behalve dat hij blond was en best knap. Haar vader had altijd vrolijk gegrijnsd en geglimlacht en zover zij haar kleutertijd kon herinneren, was hij altijd vriendelijk en vrolijk geweest.
Uiteindelijk bleef het jongetje – dat haar halfbroer zou moeten zijn, kennelijk – een hele tijd in beeld. Hij keek de hele tijd uit het raam en Joshua vroeg of ze dat ook had gedaan toen haar vader hen verlaten had.
Nathalie dacht na. “Weet ik niet meer,” bekende ze. “Ik weet nog wel dat ik me een lange tijd ontzettend…” ze spuwde een vulgaar woord uit dat professor Zwamdrift haar eruit had doen sturen als ze het harder had gezegd, “voelde. Die hele periode is een beetje een waas voor me,” gaf ze toe.
Ze zag in de bol hoe de jongen opgroeide tot een jongen die oud genoeg zou moeten zijn om naar Zweinstein te gaan. Hoewel ze zijn gezicht niet kon zien omdat alles met een grote waas gepaard ging, zag ze wel dat hij blond was en iets treurigs om zich heen had.
“Ik heb geen idee,” antwoordde ze op Joshua’s vraag waarom de bol hem de hele tijd in beeld hield. “Ik heb die jongen nog nooit gezien denk ik… oh… hij is weer weg. En nu… ben ik dat?” De contouren van een bruinharig meisje verscheen. Door de kleuren van Zwadderich om haar heen vermoedde dat heet antwoord op die vraag “ja” moest zijn.
“Dat ding springt ook van de hak op de tak,” mompelde Nathalie. “Is dat gebruikelijk?”
Ineens werd de ruimte om de Nathalie-schim in de bol donkerder, dreigender. Ze fronste. Wat was dit dan weer? “Waarom wordt het donker?” vroeg ze aan Nathalie. “Is dat iets slechts?” vroeg ze angstig.
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 2 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum