Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: A Christmas Carol (AF)(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 4 Volgende >>
Schrijver Bericht
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Onderwerp: A Christmas Carol (AF)
    Geplaatst op: 03 november 2018 om 21:46
A Christmas Carol



Aster Grant & Anthony Evergreen


Verlaten lokaal. Check.
Geen pottenkijkers. Check.
Een goede smoes om weg te gaan uit de Leerlingenkamer. Check.
Anthony was er zeker van dat het lokaal waar hij nu was, niet favoriet was onder leerlingen die een stille plek zochten om huiswerk te maken. Het was er namelijk erg tochtig en Jachtgezelschap de Koplopers gebruikte het als gelagkamer. Vandaag was het er echter uitgestorven en dat was goed. Uitstekend zelfs! Nee, het was pure noodzaak.
Anthony had zijn vioolkoffer getransformeerd tot schooltas, waardoor niemand vermoedde wat hij ging doen vanmiddag. November was aangebroken; hij had de muziekstukken al sinds de zomervakantie in zijn bezit. De melodieën kende hij al minstens tien jaar, want het waren klassieke kerstnummers, maar tussen muziek kennen en werkelijk kunnen spelen op een viool zat een groot verschil. Hij moest oefenen. Bovendien, nu halloween voorbij was, had hij wel zin in een paar kerstdeuntjes. Vioolspelen was zijn guilty pleasure, een hobby waarvan niemand wist dat hij die had, iets wat als de dag en de nacht contrasteerde met zijn imago, en het enige wat hem met zijn familie verbond.
Hij vond zijn familie behoorlijk suf. Maar ze waren familie en hij hield net zoveel van zijn zus, zijn broer en zijn ouders als iedere andere zoon of broer, ook al was hij duidelijk anders dan hen.
Hij was een van hen.
Glimlachend opende hij het vioolkoffertje toen hij de spreuk eenmaal had opgeheven en een gelukzalig gevoel trok door hem heen toen hij het kostbare instrument in zijn linkerhals zette. Hij had veel zin in kerst. In lampjes, ballen, bomen, kalkoen, kerk, kransjes en vooral in de muziek. Op kerstavond en 2e kerstdag in het concertgebouw en daarna nog het oudejaarsconcert en het nieuwjaarsconcert. Hij sloot zijn ogen; in zijn gedachten was het al zover en stond hij in zijn rokkostuum op het podium.
Dat was tenminste totdat hij de strijkstok langs de snaren haalde.
“Ai,” zei hij fronsend. Er moest geoefend worden. Het was nodig.
Vol overgave stortte hij zich op het vioolspelen. Minuten verstreken, uren misschien zelfs. Zijn huiswerk voor Toverdranken vergat hij. Alleen zijn viool was nu nog belangrijk.

359 woorden
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 04 november 2018 om 11:50
Nu ze Klassenoudste was geworden, betekende dat ook ronde's doen in gangen waar normaal gezien geen kat kwam (behalve die van Vilder dan). Aster was heel blij met haar verantwoordelijke rol, maar dit taakje had mogen ontbreken. Ze was nu veel liever in de warme leerlingenkamer gebleven om haar huiswerk af te maken, zodat ze dit weekend vrij had, dan rond te lopen in de vochtige gangen van het kasteel.
Ze sloeg de hoek om, liep de gang door, keek hier en daar eens in een verlaten lokaal. Zo ging het een hele tijd door. Nog een kwartiertje en dan zat haar dienst erop. Dan had ze nog ruim de tijd voor de laatste drie gangen van de zesde verdieping.
Ze slenterde door de koude gang, hier zou toch niemand zijn. Dit deel van het kasteel was niet genoeg verwarmd om 's avond nog van alle duistere praktijken, of wat de leerlingen dan ook wouden doen, te beoefenen. Nog 2 gangen...
Aster stopte abrupt. Vanachter de hoek, hoorde ze muziek. Vioolspel. Prachtig vioolspel. Waarom zou je als je zo goed kon spelen naar een verlaten deel van het kasteel gaan om te oefenen. Zou de persoon in kwestie niet gehoord willen worden?
Aster dacht diep na wie ze kende die muziek speelde. Joshua bespeelde enkele instrumenten, maar viool hoorde daar niet bij. En ze wist dat Damien gitaar kon en Morrison ook een beetje. En er waren nog een heleboel andere leerlingen die ze niet kende die ook een instrument bespeelden, piano ofzo... Maar ze wist niemand in het bijzonder die zo mooi viool kon spelen.
Ze bleef even staan om te luisteren. Het moest wel iemand zijn die afkomstig was uit een gezin met minstens één Dreuzelouder. Het was een kerstliedje. Een Dreuzelkerstliedje. Aster was vergeten welk het was, maar ze kon het als ze wou mee neuriën.
De muziek was zo puur, alsof de persoon die het speelde zijn ziel in het liedje stak. Ze moest weten wie het was. Ze zou gewoon heel stilletjes voorbij het lokaal lopen, zodat ze een glimp opving van wie er speelde en dan zou ze gewoon doorlopen. Ze wou die persoon niet storen, nu die zo mooi bezig was.
Heel voorzichtig sloop ze dichterbij. De muziek bereikte een climax. Ze zag al voor zich hoe de muzikant met zijn strijkstok over de snaren streek.
De deur van het lokaal stond op een kiertje. heel zachtjes duwde Aster tegen de deur zodat die wat verder openging en ze kon zien wie die prachtige muziek maakte.
Haar plan om geluidloos te zijn en gewoon voorbij te lopen mislukte onmiddellijk toen ze zag wie het instrument bespeelde.
"Anthony?!?!"

444 woorden
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 04 november 2018 om 22:55
Bij het horen van zijn naam, vol afschuw en verbazing uitgesproken bovendien, schoot de strijkstok uit zijn hand en kletterde op de grond.
“Jezus!” riep hij, niet wetend of hij kwaad moest zijn, of teleurgesteld, maar in ieder geval voelde hij zich op heterdaad betrapt en als hij een kogelvis geweest zou zijn, had hij zich nu met een plop opblazen totdat iedereen zijn stekels kon zien. Echter; hij was maar een mens, een tovenaar, en hij kon vloeken, maar niet als zijn toverstaf ergens ver weg in zijn vioolkoffer zat en zeker ook niet als-
Als het Aster betrof.
Hoewel hij voor een heel kort momentje overwoog om haar geheugen te wissen.
“Niet leuk,” bromde hij. Dit was echt zo oncool. Hij was voor vijfennegentig procent een stoere jongen met een snelle bezem, een grote uil, een goed postuur, een paar moddervette tattoo's en een Gouden Griffoendor-Zwerkbalcarrière en dit… was zijn vreselijk nerdy laatste vijf procent waarvan zij niet af had mogen weten.
Vooral zij niet. Voor haar wilde hij de beste zijn in alles, wilde hij huiswerk met haar maken, had hij haar meegesleept naar het Halloweenfeest en probeerde hij haar voortdurend aan haar verstand te brengen dat het leven meer te bieden had dan boeken alleen. En dan nu dit. Nu schaamde hij zich dood.
“Ik zou het fijn vinden als je dit aan niemand vertelt.” Hij legde zijn viool in de koffer en leunde tegen de tafel waarop het ding lag. Hij kon wel schreeuwen van ongemak, maar hij hield zich in. Hij zou zich alleen nog maar meer belachelijk maken. Uiteindelijk vroeg hij zijn privacy terug.
“Ga weg,” zei hij, ondersteund door het bijbehorende armgebaar.
Het klonk onvriendelijker dan hij bedoelde, maar de radeloosheid had hem in zijn macht en helder nadenken was op dit punt onmogelijk. Waarom gebeurde dit? En waarom zij? Waarom niet een puistige jongerejaars die hij wel de baas kon? En waarom stond ze hier nog?
“Praat ik Chinees ofzo? Welk woord versta je niet van ‘ga weg’?”

339 woorden
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 05 november 2018 om 10:15
Aster wist niet wat te zeggen. Anthony stond daar met die viool in zijn handen, de Stoere Anthony. Met een viool!
Blijkbaar vond hij het heel erg om betrapt te zijn, want toen hij zich omdraaide verdween al de kleur uit zijn gezicht. En hij leek boos...nee, hij was boos. Kwaad gebaarde hij dat ze het lokaal moest verlaten. Maar juist geschrokken door zijn heftige reactie bleef Aster staan. Ze wou niet dat Anthony boos was op haar, zeker niet om zo'n reden. En als ze nu weg zou gaan, zou ze hun prille vriendschap helemaal kapot maken. Waarschijnlijk zou hij nooit meer tegen haar durven praten uit schaamte ofzo...   
Griffoendors met hun eergevoel...
"Nee, ik ga niet weg," antwoordde Aster dus vastberaden, toen Anthony herhaalde dat ze weg moest gaan: "Ik ga hier op de grond zitten en jij speelt een liedje voor mij."
Ze wist niet waar ze het lef vandaan haalde om zoiets te zeggen, maar eigenlijk voelde het goed. Met een plof liet Aster zich op de grond zakken en keek Anthony afwachtend aan. Ze wou niet dat hij zich schaamde omdat hij viool speelde, hij zou er juist trots op moeten zijn dat hij zo'n instrument zo mooi kon bespelen. En eigenlijk was het hartstikke cool. Ze wou hem die dingen best allemaal zeggen, maar hij zou haar nooit geloven als ze het hem nu vertelde. Dan zou hij vast denken dat ze het gewoon zei om hem gerust te stellen. Nee, eerst moest hij over zijn angst heen om het aan andere mensen te laten horen.
"Ik heb je nu toch al horen spelen, dus een liedje meer kan echt geen kwaad hoor. En geloof me als ik zeg dat ik niet wegga voordat ik je heb gehoord, ik ben erg koppig!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 05 november 2018 om 12:03

Ze ging niet weg en zei koppig te zijn. Dat had ze niet hoeven zeggen: dat wist hij al. Hij had het kunnen weten op het moment dat hij haar zag, want ze stribbelde altijd tegen. Niet eten in de bibliotheek. Niet naar het halloweenfeest willen. Zich dan ook eigenlijk niet willen verkleden. Niet een drankje drinken. Niet naar buiten. Niet sporten. Niet praten met onbekenden. Niet leven.

En nu dus niet weg.

"Je vat kou als je zo op de grond gaat zitten." Zijn stem bevatte weinig toonhoogtes, en klonk daardoor streng, hoewel hij het zich zeker aan zou rekenen als ze morgen een toverdrank nodig zou hebben om de dag door te komen.

En wat nu?

Nu kon hij zeggen dat hij niet voor publiek wilde spelen, wat klinkklare onzin was want over zeven weken zaten er achthonderd mensen in de zaal. Maar hij vond het zo stom! Het voelde alsof ze per sé toe wilde kijken hoe hij naar het toilet ging. Dat deed je toch niet? Mocht hij zijn Dreuzeldingen niet honderd procent buiten het zicht van de tovergemeenschap houden? En viool, dat was zelfs voor Dreuzelbegrippen truttig. Waarom wilde ze dat hij voor haar speelde? Zodat ze er later om kon lachen met Morrisson en Emilien in de Leerlingenkamer van Ravenklauw? En dat de volgende Zwerkbalwedstrijd tegen Ravenklauw dan een ramp zou worden voor hem?

"Dan blijf je maar koppig zitten; ik doe het niet," antwoordde hij al even koppig. "Het was eerder ook al niet voor jouw oren bestemd; dus nu ook niet. Ik heb er geen zin in om uitgelachen te worden. Als jij er hobby's op nahoudt die je niet wereldkundig wil maken, kom ik ook niet even langs voor een beetje leedvermaak."

Punt uit! Hij was toch zeker geen aapje waar ze een muntje in kon gooien en dat hij dan fijn een deuntje zou doen? Nou dan.

Hij knielde bij haar neer en legde zijn Griffoendorsjaal om haar nek.

"Binnen enkele minuten ga je de kou voelen in je onderrug. Wil je daarop wachten en blijf je koppig zitten?"


349 woorden

IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 07 november 2018 om 20:45
"Uitlachen?" Aster keek Anthony ongelovig aan terwijl hij naar haar toe liep: "Waarom zou ik je in godsnaam uitlachen?"
Hij legde zijn Griffoendorsjaal over haar heen, wat totaal overbodig was, want zo kou was het nu ook weer niet, maar Aster vond het erg galant en liet hem toch maar hangen voor ze Anthony boos zou krijgen.
"Ik vind je muziek hartstikke mooi, en als je iets moois vindt, dan ga je het toch niet uitlachen? En als ik je daadwerkelijk wou bespotten, dan was ik toch al lang weggelopen om aan iedereen te vertellen dat 'de o zo coole Anthony boven kerstliedjes aan het spelen is op een viool!' en dan had ik niet voorgesteld om te blijven luisteren, toch?"
Waarschijnlijk snapte hij niet wat Aster bedoelde. Ze had ondertussen geleerd dat Griffoendors alles deden voor hun imago en dat ze niet snel mensen vertrouwden als ze daarmee dat imago in gevaar brachten. Maar ze wist niet hoe ze Anthony duidelijk kon maken dat ze zijn muziek echt heel erg mooi vond en dat ze echt heel graag nog meer wou horen.
"Als je dan niet wilt spelen voor mij, mag ik je dan een vraag stellen?" Aster wist niet of Anthony haar vraag zou appreciëren, waarschijnlijk ging hij het erg persoonlijk opvatten, maar Asters nieuwsgierigheid moest het weten.
"Als je je er dan toch voor schaamt, waarom speel je dan viool?"
Zelf had Aster geen muzikale kennis, maar ze had altijd gehoord van muzikanten dat je muziek speelde met passie. Je legde je hart en ziel in de muziek, ook al was het maar voor een simpel lied zoals 'Broeder Jacob'. En aan wat Aster zonet gehoord had, had het geleken alsof dat ook voor Anthony gold, maar waarom deed hij dan alsof het een zonde was dat hij viool speelde?

IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 07 november 2018 om 23:03
Ze begreep hem gewoon niet! Nu was dat niets nieuws; eigenlijk was Anthony wel gecharmeerd van andere denkwijzen. Misschien was het een typisch Ravenklauw-dingetje om ineens allerlei vragen op hem af te vuren om hem af te leiden van wat hij van plan was: ervoor zorgen dat ze wegging. Maar ook al was hij competitief ingesteld en was hij vol in de aanval gegaan; de winst had hij niet gepakt. Hij had nog niet eens gelijk gespeeld, maar verloren.
Met een zuchtje nam hij plaats naast haar, voelde gelijk die verrekte kou van de stenen vloer, en gebaarde dat hij er even over na moest denken.
Ze vond zijn vioolspel mooi, had ze gezegd. Dat verbaasde hem. Hij was ervan overtuigd dat er niemand zou zijn die het kon waarderen, maar Aster was duidelijk anders. Ze zou het ook niet gaan rondbazuinen, daar was ze het type niet voor, dus als hij even nuchter nadacht, kon de opgeblazen kogelvis die hij nu was, met een gerust hart uitblazen.
Hij knikte slechts, spraakzaam als altijd, accepterend dat dit het was, niets meer, niets minder, en kon net zo goed proberen om het wat gezelliger te maken door een warmtespreuk uit te spreken op de vloer onder hen tweeën. Daarvoor moest hij dan wel zijn toverstok pakken, die in zijn vioolkoffer lag, dus stond hij op en liep hij erheen. Voor de volledigheid nam hij alles (koffer, viool, strijkstok, toverstok, bladmuziek) mee naar de grond bij Aster, waarna hij eerst de vloer behekste voordat hij plaats nam.
“Beter zo, zeker?” vroeg hij. Hij keek haar aan, glimlachte, zich beseffend dat hij nu wel echt antwoord moest gaan geven.
“Het vioolspelen heeft alles te maken met mijn familie. Daar heb ik toch al wel wat over verteld? In ieder geval zijn het allemaal muzikanten, ik dus ook, en tijdens de kerstvakantie treden we op met een gelegenheidsorkest.”
Dat waren de droge feiten. Hij wist niet of ze hem na deze info beter zou gaan begrijpen (zo ja, was ze wel erg slim) maar in ieder geval was het een begin.
“Waarom vind jij het geluid van een viool mooi? Vind je het niet erg Dreuzel-achtig? Of anders een beetje… tuttig?”
Want als zij het mooi had gevonden, was dat toch een wonder?

397 woorden
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 09 november 2018 om 17:52
Voor enkele seconden dacht Aster dat Anthony haar vraag niet ging beantwoorden, maar het ging demonstreren door toch viool te gaan spelen. Hij liep immers naar zijn vioolkoffer. Voor zijn toverstok...
Lichtjes teleurgesteld knikte Aster dus toen hij vroeg of het beter was nu de vloer verwarmd was.
"Ik snap het wel hoor," zei Aster: "Bij mij is geschiedenis en runen zo een familieding. Het is natuurlijk iets totaal anders dan muziek, maar komt het niet een beetje op hetzelfde neer? Dat je waarde hecht aan dingen die je al van kinds af aan meegekregen hebt, mee bent opgegroeid en dat je met je familie verbindt." Mensen vonden het altijd raar als Aster over haar passie van geschiedenis sprak, maar als je huis letterlijk vol gestampt was met zulke boeken en als dat je leesvoer was als je tien jaar was in plaats van sprookjesboeken ofzo, dan ging je er onbewust interesse voor ontwikkelen. Of volledige afkeer.
"Ik vind dat een viool erg mooi gevoelens kan weergeven. Het kan iets ergs melancholisch hebben, maar anderzijds ook iets ergs romantisch. Het kan een verhaal vertellen, meer dan bijvoorbeeld een gitaar naar mijn mening. Maar een gitaar is dan weer meer geschikt om liedjes mee te zingen."
Aster vond het moeilijk om een instrument te beschrijven, ze kende nu eenmaal niet zoveel van muziek. Maar volgens haar, had ze nu geen slechte beschrijving gegeven voor een niet-muziekkenner.
"En een viool kan inderdaad iets tuttigs hebben," gaf Aster toe, maar toen ze Anthony's gezicht zag voegde ze er snel aan toe: "Maar dat heeft ieder instrument. Geef nu bijvoorbeeld een piano. Als iemand een leuk pop- of jazznummer op een piano speelt, vindt men dat erg cool. Maar als die zelfde persoon erna Beethoven of Mozart gaat spelen, is die weer saai, ook al is die muziek erg mooi en misschien wel moeilijker dan een populair popnummer."
Aster legde haar hand op Anthony's arm voordat ze door had wat ze deed. Ze had het als een soort van geruststelling gedaan, maar nu voelde ze zichzelf erg ongemakkelijk. Ze lachte dus kort voor ze haar hand er weer afhaalde en vervolgde: "En als je dan niet tuttig wilt zijn met je viool, waarom pak je dan geen elektrische viool, dat bestaat toch, niet? En dan kun je daar een stoer rocknummer op spelen ofzo. Maar kerstliedjes vind ik ook erg leuk hoor!"

(Hier een filmpje van iemand die electrische viool speelt, min 1,58 begint ze te spelen)
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 10 november 2018 om 20:06
Als Aster eenmaal een beetje loskwam, praatte ze honderduit, hoewel ze toch haar woorden probeerde af te wegen als een bedachtzame Ravenklauw. Wat Anthony dacht, zou hij niet uitspreken. Hij ging niet tegen haar zeggen dat ze saai was. Dat had hij zich tijdens hun eerdere ontmoetingen misschien wel laten ontvallen, maar die mening hoefde hij haar niet in te blijven wrijven. Hij knikte slechts om de vergelijking met de passie van haar familie; runen en geschiedenis. Natuurlijk was het overeenkomstig, daar had ze gelijk in.
Maar Aster was een type voor geschiedenis en runen. Met hoe serieus ze altijd deed en hoe ze in boeken wurmde; haar karakter paste bij die stoffige zaken.
Het zijne niet. Zijn liefde voor snelheid, grootsheid, moed en roekeloosheid paste totaal niet bij zijn vioolspel. Alsof zijn viool een heel andere Anthony vertegenwoordigde; het stukje van zichzelf dat hij verborgen hield.
Het verbaasde hem hoe open ze verder praatte over de gevoelens die vioolmuziek los kon maken. Dat waren zaken waar hij nooit bij stil stond. Nu Aster het zei, werd hij er attent op gemaakt. Hij zou het nooit als melancholisch of romantisch omschreven hebben, eerder als ouderwets feestelijk en pure kitsch. Glimlachend keek hij haar aan.
“Dat is wel erg positief,” zei hij, terwijl zij juist het tegenovergestelde deed door te zeggen dat het tóch tuttig was. Hij fronste, waarna ze het direct weer relativeerde, hoewel hij dat maar half hoorde.
Ze had namelijk haar hand op zijn arm gelegd. Vanaf toen hoorde hij haar nauwelijks meer praten, maar leken zijn oren een ondergeschikt zintuig voor zijn gevoel te zijn geworden. Die hand tintelde en eiste zijn aandacht, ook al vond hij dat hij zich niet zo aan moest stellen, waardoor hij juist nog meer in een geluiddichte doos werd weggefrommeld.
Totdat ze haar hand weer weghaalde, want toen keerde zijn gehoor in een keer terug.
“Een elektrische viool,” herhaalde hij lachend. Dat moest hij thuis zeggen, dan zouden de poppen dansen! “Nou ja, ik spaar eerst voor een vliegende motorfiets.” Dat was trouwens thuis ook onbespreekbaar.
“Maar… je vindt het dus niet raar?”
Misschien zou hij dan toch wel een stukje voor haar spelen. Als ze er echt niets over aan anderen zou doorvertellen.


373 woorden
((gaaf filmpje Ine, wat een stoer mens zeg! Met posh accent, haha!))
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 20 november 2018 om 21:03
Anthony leek toch een beetje op te vrolijken van haar 'pep-talk'.
"Ik vind het helemaal niet raar," glimlachte Aster: "En persoonlijk vind ik het cooler dan een vliegende motorfiets, maar ja, dat is mijn mening."
Dat zou Anthony vast een stom antwoord vinden, want Aster snapte best dat zijn vrienden een vliegende motorfiets wel cooler vonden dan een viool. Maar als je een paar keer oefende met zo'n motor, kon je dat ding vast bereiden, terwijl er met een viool veel meer aan de pas kwam dan weten waar de noten stonden. Maar Anthony zou haar vast nog saaier vinden als ze hem dat zou zeggen, dus ze zweeg wijselijk.
"Ben ik de eerste hier op Zweinstein die je hoort spelen?" vroeg Aster nieuwsgierig. Hoewel Anthony duidelijk had gemaakt dat dit een geheim was, zou het haar verbazen als echt niemand anders ervan af wist. Misschien zijn allerbeste vriend of vriendin. Anthony had heel veel vrienden en vriendinnen, dus er zou toch vast één iemand anders het weten. Aster werd wat boos bij het idee dat er misschien nog een ander meisje van Athony's 'geheim' afwist. Ze was wat verbaasd over haar plotse jaloersheid, maar ze merkte dat ze het best wel leuk vond naast Anthony op de vloer. En het gesprek ging ook vlotter dan verwacht. Eigenlijk waren al haar gesprekken met Anthony redelijk vlot gegaan voor haar doen, nu ze er zo op terug dacht. Maar waarschijnlijk gingen gesprekken met Anthony altijd zo vlot, hij was nu eenmaal een sociale kerel. Hij zou vast gelijkaardige gesprekken voeren met al zijn vriendinnen, maar dan niet in een stoffige bibliotheek, maar op het Zwerkbalterrein ofzo...
Hoewel Aster graag naast hem was blijven zitten, vond Anthony het vast niet zo leuk naast haar, dus Aster stond met tegenzin op.
"Wel," zei ze, wat ongemakkelijk door haar eigen gedachten: "Ik ehm... ga dan maar weer eens...kun je nog wat oefenen zonder pottenkijkers."

IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 4 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum