Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: A Christmas Carol (AF)(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 4 Volgende >>
Schrijver Bericht
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 21 november 2018 om 13:42

Niet raar. Cooler dan een vliegende motorfiets. Dit meisje was zo… anders! Eventjes keek hij haar geamuseerd aan, gecharmeerd van het feit dat ze iets aan hem kon waarderen, al was het dan zijn guilty pleasure. Het maakte haar in ieder geval wat minder saai; vooral haar vraag over een elektrische viool beviel hem, en als het dan toch geen films waren die hen beiden verbond, kon het dan klassieke muziek zijn?

Hij bevestigde met een knikje toen ze daarna vroeg of ze echt de eerste was die hem hier op Zweinstein hoorde spelen. Gelukkig wel! Nooit had hij de behoefte gehad om zich te laten kleineren met vioolhumor, of om zich weg te laten zetten als 'klassiek' en 'Dreuzelachtig'. Hij had echt wel wat leukers te doen; Zwerkballen bijvoorbeeld.

Ineens stond ze op en ze verkondigde weg te gaan.

"Ja," zei hij in de eerste instantie, maar terwijl hij ook opstond, besefte hij dat hij dat niet wilde, zelfs al had hij haar zojuist weggestuurd. Ze was niet koppig blijven zitten totdat hij iets ten gehore bracht, en daar was hij blij om, maar nu ze op het punt stond om haar Klassenoudste-ding te voltooien, miste hij haar bij voorbaat.

"Nee. Blijf." O, verdorie, dat klonk net alsof hij het tegen een hond had! "Alsjeblieft," zei hij er dan maar achteraan. Te smekend, jammer jôh.

Nu, in het geval van sportieve hoogmoedigheid zou hij zijn afdelingsgenoten op de Zwerkbaltribune enthousiast maken met: 'Willen jullie nog een looping zien? Twee?' Maar dit was Aster en hij kon haar moeilijk op dezelfde jolige manier toeroepen dat hij Stille Nacht zo fijn kon spelen. Dat nummer klonk trouwens meer als kattengejank als de ondersteuning van het orkest er niet was. Er waren grenzen aan wat een viooltje kon.

"Ik bedoel… als je het leuk vindt om te blijven heb ik geen bezwaar meer."

Kom dichterbij, was zijn stiekeme wens.

"Maar als je het koud hebt en je liever verder wil lopen..." Ja, het zou ook de kou kunnen zijn, en dat ze helemaal niet blijven wilde omdat ze per se iets van zijn vioolspel wilde horen en dat alles wat ze zojuist had gezegd, slechts uit beleefdheid was voortgekomen en… Als er een knopje was om zijn gedachten eventjes uit te zetten, zou hij dat op dit moment zeker ingedrukt hebben.

"Hou mijn sjaal maar tot je weer opgewarmd bent."

Een Ravenklauw met een Griffoendorsjaal was ook weer zoiets; daar kwam ze haar Leerlingenkamer niet mee in.


(417 woorden)

IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 22 november 2018 om 12:14
Zie je wel, Anthony wou graag dat ze wegging. Want hij riep luid 'ja' en stond mee op, toen Aster verkondigde weg te gaan. Ze had hier nooit moeten komen. Nu zou hij vast heel raar en ontwijkend gaan doen de volgende keer dat ze hem tegenkwam. Maar toen ze het lokaal bijna uit was, hoorde ze hem toch 'nee' roepen en vroeg hij haar te blijven. Blijer dan dat ze eigenlijk moest zijn bij die simpele vraag, draaide ze zich terug om.
"Ik blijf wel hoor," probeerde ze zo neutraal mogelijk te zeggen: "Het is nu ook weer niet zo koud."
Toch stelde Anthony voor dat ze zijn sjaal een tijdje mocht houden. Aster was al helemaal vergeten dat ze die omhad. Stel dat ze straks zo per ongeluk door de gangen liep, dan zouden er een hoop vragen gesteld worden, en misschien niet op een positieve manier. Maar ze moest toegeven dat hij lekker warm rond haar nek was. En hij rook ook lekker... naar Anthony.
"Dankje…" Bedankte ze hem, maar vervolgens wist ze niet meer wat te zeggen. Ze had nog zoveel vragen over Anthony en zijn viool, maar misschien zou hij haar vervelend gaan vinden als ze er terug over begon. Anderzijds had ze ook geen idee waar ze nog met hem over kon praten. Ze kon vragen hoe het op school ging, maar dat was vast saai. Of ze kon hem vragen over Zwerkbal, maar dan zou het weer een eenrichtingsgesprek worden, aangezien Aster er bijna niets over wist.
"Waar woon je ergens?" vroeg ze dus nadat het iets te lang stil was geweest. Misschien was die vraag weer iets te persoonlijk. Argh, waarom lukte het toch nooit om een gewoon gesprek te houden?
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 22 november 2018 om 16:28

Ze bedankte hem, al was hij niet meer zeker of dat was omdat ze blijven mocht of vanwege die sjaal… die haar overigens niet heel goed stond vanwege haar grote blauwe ogen en ravenzwarte haar. Toch had het iets schattigs; haar wangen leken iets roder te zijn.

"Ja, ik woon ergens," antwoordde hij zonder ook maar één seconde na te denken, maar daarna fronste hij. Wat een rare vraag. Of nee! Wat een raar antwoord!

"Oh, ik bedoel… Nou ja, je zal misschien horen dat ik uit Ierland kom. Uit Limerick om precies te zijn. Althans, een dorp vlak erbuiten." Wat kon hij nog meer vertellen over thuis? Het was er zo anders dan op Zweinstein. "In een gewoon huis, niet zo groot, met eh… bloemetjesbehang." In alle kamers.

Hij glimlachte: het zou hem ergens niet verbazen als Aster het prachtig zou vinden.

"En van die gordijnen die zo in boogjes hangen," ging hij verder terwijl zijn handen als een dirigent de gordijnen vormgaven, "en lampenkappen met ruches."

Tja. Hij haalde zijn schouders op omdat hij het ook niet helpen kon, al zou hij er zelf een industrieel vormgegeven mancave van maken als hij het voor het zeggen had. Terwijl hij zijn viool uit de koffer nam met zijn ene en zijn strijkstok met zijn andere hand, voegde hij eraan toe: "De concerten zijn allemaal in Limerick. Tijdens de kerstvakantie. Het is een gelegenheidsorkest, bestaande uit professionals en hun vrienden en familieleden."

Even had hij niets meer te melden, staarde hij een beetje verloren naar zijn viool en overwoog om te gaan spelen.

"En jij? Waar woon jij?" Die vraag kwam zo'n beetje uit zijn tenen.

Vreemd dat hij dat niet wist. Het leek alsof hij Aster al veel langer geleden had leren kennen en ook al was het niet bijzonder moeilijk om met haar te praten, toch waren er nog zoveel dingen die hij wilde weten van haar. Misschien had ze ook wel bloemetjesbehang.


(325 woorden)

IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 24 november 2018 om 11:17
'Bloemetjesbehang, ach, wat schattig.' dacht Aster en ze lachte zachtjes toen Anthony dat zei. Waarschijnlijk vond hij het verschrikkelijk. Nu, Aster moest toegeven dat ze het ook niet leuk zou vinden als het hele huis vol zou hangen met het drukke patroon van bloemen op iedere muur.
Aster keek nieuwsgierig toe, toen Anthony zijn viool uit zijn koffer nam. Zou hij toch ineens gaan spelen? Ze hoopte het.
Jammer genoeg deed hij dat niet en ging hij gewoon verder met praten. Hij begon terug over dat ene concert, waar hij daarstraks al iets over had laten vallen. Nu Aster wist waar het was, zou ze het straks vast niet kunnen laten om een uil naar huis te sturen om te vragen aan haar moeder of ze er wat van kon opzoeken. Misschien kon ze in de kerstvakantie dan wel undercover gaan kijken en dan hoorde ze Anthony toch nog spelen. Nee. Ze bande die gedachte onmiddellijk uit haar hoofd. Stel dat Anthony haar zou ontdekken, dan was hij vast enorm boos op haar en zij zou zich doodschamen. Als hij echt niet wou dat ze hem hoorde, dan moest ze dat respecteren.
"Ik woon in hartje Londen," vertelde Aster Anthony op haar beurt: "Erg gemakkelijk om op 1 september op tijd te zijn voor de trein. We hebben een redelijk sober huis, maar in tegenstelling tot bloemetjesbehang, staat ons hele huis vol boekenkasten."
Ze grinnikte er zelf om. Dat klonk waarschijnlijk erg Ravenklauwachtig en saai, maar hoe had het ook anders gekund?
"Je kent Emilien hè? Zij is mijn buurmeisje. Ik ken haar dus al van toen we heel klein waren. Ze is een beetje een zus voor mij. Ik ken haar huis bijna even goed als het mijne."
Aster wist niet wat ze nog meer over haar huis moest vertellen. Zo interessant was het nu ook weer niet.
Haar aandacht lag vooral bij Anthony die zijn viool en strijkstok zachtjes heen en weer bewoog. Zou hij echt niet één liedje willen spelen? Aster durfde het niet te vragen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 24 november 2018 om 18:48
“Hartje Londen, dat is cool,” zei hij en schoot in de lach toen ze zei dat er veel boekenkasten waren. “Dus je woont zo’n beetje in een bibliotheek? Nu je het zo zegt, had ik niets anders verwacht.”
Zij zou wel anders verwacht hebben, waarschijnlijk.
En natuurlijk kende hij Emilien. Hij mocht haar en haar vriend Morrisson wel. Het Halloweenfeest was nu ook weer niet zó lang geleden, dus knikte hij Aster vriendelijk toe.
“Je buurmeisje? Leuk, altijd een vriendin binnen handbereik.”
Hij voelde hoe de stilte tussen hen in ging hangen en hem bij zijn kraag greep, door elkaar schudde en ‘doe iets’ riep en gek genoeg verstijfde dat gevoel hem tegelijkertijd.
Starend naar de neuzen van zijn schoenen vroeg hij: “beloof me dat je dit geheimhoudt, oké? Dan… dan kan ik je wel wat laten horen, maar ik weet nog niet of het lukt, aangezien dit pas mijn eerste repetitie sinds het begin van het schooljaar is.”
Wat overigens niet betekende dat hij voor het eerst sinds begin september vioolspeelde, want daarvoor was zijn liefde voor het instrument te groot. Het was wel voor het eerst dat hij de bladmuziek van de kerstuitvoering ter hand had genomen.
Die bladmuziek, bestaande uit losse bladen greep hij uit zijn koffer en drukte hij nu in Asters handen. Hij keek haar aan om er echt zeker van te zijn dat ze echt niets zou gaan doorvertellen, maar haar grote blauwe kijkers lieten ieder streng voornemen wegvliegen in de al even blauwe lucht.
“Je vindt het écht mooi? Je wil het écht horen?” Natuurlijk geloofde hij haar wel, maar hij wilde het zeker weten. Ze was zo dichtbij nu, waar hij haar graag had, het liefst de hele dag en de hele nacht ook nog. Behalve als ze dat niet ook wilde. Ze vond hem waarschijnlijk toch hartstikke stom, aangezien hij zo’n beetje alles was wat zij niet was en wat ze ook nog eens verafschuwde, dus hij moest zich maar geen illusies maken. Toch was hij eigenwijs en vervolgde hij moedig: “Kies maar een bladzijde uit, dan ga ik het proberen. Niet lachen als het mislukt.”
Zijn stem trilde een beetje. Plankenkoorts.

365 woorden
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 25 november 2018 om 11:25
Wou hij echt spelen? Aster moest haar enthousiasme intomen toen ze beloofde dat ze er niets van zou zeggen. Ze wou immers niet dat Anthony ging denken dat ze nu enkel met hem praatte, omdat ze hem viool wou horen spelen. Integendeel. Ze vond het leuk om met hem te praten. Hun gesprekken gingen vlotter dan verwacht met twee zulke verschillende persoonlijkheden.
"Natuurlijk vind ik het mooi, ik zou nooit liegen over zoiets." stelde ze hem gerust. Maar ze viel stil met praten toen hij haar diep in de ogen keek om er zeker van te zijn dat ze de waarheid sprak.
Ze staarde naar de bladeren bladmuziek. Voor haar een hoop onleesbare krabbeltjes.
"Best wel stom," lachte ze: "Ik kan heel goed lezen, enorm dikke boeken en zelfs runen. Maar van muzieknoten ken ik geen snars." Hoe moest ze ooit uit deze hoop een nummer kiezen. En de titels van de meeste liedjes zeiden haar ook niets. Misschien dat als ze het hoorde, dat ze het nummer zou herkennen, maar op basis van wat ze nu in haar handen had, zou ze nooit een keuze kunnen maken.
"Kies jij maar wat je het liefste speelt. Waar je je het meest comfortabel mee voelt." Ze gaf Anthony zijn partituren terug.
Aster had al gemerkt dat hij er erg gestrest bijstond, in tegenstelling tot zijn anders zo zekere houding. Ze wou dat hij speelde met plezier, niet omdat hij zich verplicht voelde.
"Speel gewoon wat je wilt en doe alsof ik er niet ben."
Waarschijnlijk makkelijker gezegd dan gedaan.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 25 november 2018 om 21:16
Ze gaf hem het papierwerk terug en hij knikte vluchtig.
“Oh… oké. Aangezien ik alle liedjes moet oefenen, moet ik gewoon maar bij eentje beginnen, dan… denk ik.” Hij keek naar het bovenste blad: Silent night. “Maar deze niet. Die is te-” Met een glimlachje probeerde hij het nummer te ontwijken, voordat ze zo’n beetje zou eisen dat hij het ging spelen.
“De hoge noten hiervan klinken alsof er een kat met zijn staart tussen een dichtgeslagen deur zit.”
Om het te demonstreren, wees hij een serie noten aan. “Kijk maar, die staan helemaal bovenaan de toonladder - dat zijn die streepjes - en hoe hoger ze staan, hoe hoger de klank.”
Nu wist ze toch een beginsel, want als hij haar een beetje kende vond ze het maar frustrerend; zo’n onleesbaar schrift.
Het volgende blad; The first Noel liet hem twijfelen, maar het blad erna vond hij gewoon beter, dus nam hij die.
“Goed.” Lekker spraakzaam was hij weer. Maar wat kon hij erover vertellen? Het was gewoon een kerstliedje. Niet zo oud in verhouding tot de meeste liedjes, maar oud genoeg om het thuis op een krakende grammofoonplaat te hebben staan. Dat zou hij tegen Aster kunnen zeggen om stiltes op te vullen, maar het bloemetjesbehang was eigenlijk al te veel info geweest. Nee, het hele vioolspel was te veel info. Maar zij wilde het horen; niet zijn stem, maar zijn viool.
“Ik kan niet doen alsof je er niet bent,” gaf hij toe, “wil ik ook niet, maar ik word er nerveus van, dat merk je wel zeker? Zou je… dit blad even vast willen houden, zo voor je, zodat ik het lezen kan- bij gebrek aan zo’n standaard, bedoel ik, en als je dat niet wil, dan Transfigureren we er wel eentje.”
Have yourself a merry little Christmas.
Eigenlijk was dit beter dan de generale repetitie wat presteren onder druk betrof. Er leken ook plotselinge spraakwatervallen vanuit het niets te komen, enkel en alleen om haar te plezieren, of dat hoopte hij tenminste. Iets dergelijks had hij nooit gedaan of gevoeld bij een meisje.
Hij legde zijn handen over de hare heen om te laten zien hoe ze de bladmuziek vast kon houden, maar was toen in één klap vergeten wat hij ook alweer wilde doen.
“Je handen zijn… warm,” zei hij zacht.

391 woorden
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 30 november 2018 om 17:59
'Oh...' Anthony's handen waren koud, maar wel heel zacht. Aster wist niet wat ze moest zeggen, haar woorden bleven diep in haar keel zitten. Het was alsof alles om haar heen verdwenen was en het enige wat ze kon zien en voelen, waren Anthony's handen.
Wat moest ze doen? Haar handen lostrekken uit de zijne om de partituren stevig vast te houden en hem horen viool te spelen? Dat wou ze toch ongelooflijk graag, niet? Maar ze wou ook niet dat hij losliet. Met zulke koude handen kon je toch geen viool spelen, hij moest ze maar even opwarmen.
"Heb je handschoenen nodig?" vroeg ze. Ah, wat stom, nu dacht hij vast dat ze het erg vervelend vond dat hij haar handen vast had. Dat was niet zo.
"Kun je wel viool spelen met handschoenen aan?" ratelde Aster om zichzelf uit de situatie te redden, maar het was toch al te laat. Ze hadden elkaars handen al losgelaten. Waarom vond ze dat zo erg?
"Ik ken het liedje niet," zei ze uiteindelijk, om toch nog iets te zeggen zonder het erger te maken: "Ik ben benieuwd."
Ze kon zichzelf wel voor de kop slaan, waarom zei ze dat nu? Zo maakte ze Anthony waarschijnlijk nog meer gestrest dan dat hij al was. Nu dacht hij vast dat ze veel van hem verwachtte.
Aster zette zich rechter, met de bladmuziek stevig in haar handen, zoals Anthony getoond had. Ze moest echt stoppen met praten, want ze zei alleen maar stomme dingen.
'Als je niets nuttigs kunt zeggen,' dacht ze: 'Wees dan tenminste een goede pupiter!'
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 02 december 2018 om 14:56
Je handen zijn warm. Had hij dat echt gezegd? Hoe zinloos kon een mededeling zijn? Je handen zijn warm! Ja, dûh, en gras is groen en water is nat. Wat gênant. Vooral ook omdat hij haar handen vast had, en niet losliet, en stijf bevroor onder haar ijsblauwe ogen, maar vanbinnen zo van slag was dat het voelde alsof hij een pot sambal had doorgeslikt.
Hij schudde zijn hoofd toen ze vroeg of hij handschoenen nodig had en haalde zijn schouders op bij haar volgende opmerking.
“Misschien met van die vingerloze handschoenen. Ik moet wel de snaren kunnen voelen.”
Oké, hij was er klaar voor. Min of meer, maar hij zou niet weten welke voorbereidingen hij nog meer kon treffen. Hij knikte haar toe dat ze de bladmuziek goed ophield en legde de viool tussen zijn schouder en de zijkant van zijn kin. In zijn gedachten ging hij de melodie na voor zover hij het spelen kon, maar hij had de bevestiging van de noten op het papier echt nodig. Daarom stond hij redelijk dicht bij haar.
Hij moest het maar gewoon laten gebeuren. Zoals hij gewend was, legde hij zijn strijkstok op de snaren en haalde hem langzaam heen-en-weer, terwijl de muziek door het lokaal klonk, een enkele valse noot producerend, maar over het algemeen was Anthony niet ontevreden. Het kon beter, maar hij had nog weken de tijd om te oefenen.
Have yourself a merry little Christmas time…

Na enkele seconden de tijd te hebben genomen toen het lied klaar was, keek Anthony naar de grond en wilde een hand door zijn haar halen, ware het niet dat hij zijn strijkstok nog in zijn hand had.
“Nouja, met het orkest erbij is het echt veel mooier,” zei hij in de verwachting haar teleurgesteld te hebben. “Het is net als met Zwerkbal: er zijn meer spelers nodig voordat het leuk wordt.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 02 december 2018 om 21:54
Asters hart bonsde in haar keel toen Anthony zijn viool onder zijn kin plaatste. Ze was bijna nerveuzer dan hem, ze wou dit zo graag horen.
En Aster kon niet anders dan glimlachen toen de schelle, maar 'o zo wondermooie' vioolmuziek door het lokaal galmde. Ze hoorde wel dat Anthony het nummer nog niet honderd procent onder de knie had, maar al bij al voelde ze dat hij er toch alles aan deed om het zo mooi mogelijk te krijgen. En daar slaagde hij in. Het ontroerde Aster een beetje. Hoewel ze het kerstnummer niet kende, werd ze toch erg nostalgisch. Terwijl ze naar het nummer luisterde, herbeleefde ze alle kerstfeesten bij hun thuis. Haar moeder die lekker gekookt had, haar oma en opa die op bezoek kwamen en haar broer en zij overlaadden met cadeautjes, haar vader die ieder jaar weer met een nieuw kerstverhaal (dat hij zelf uitgevonden had) op de proppen kwam. Ze kon haast niet wachten tot het terug kerstfeest was. Het was misschien niet meer hetzelfde als vroeger, ze was immers geen kind meer, maar het was nog steeds een tijd van samen zijn met je familie en die zag ze, sinds ze op Zweinstein zat, veel minder.
Ze voelde een traan van ontroering opwellen, maar ze kon hem niet wegvegen omdat ze de partituren stevig vasthield. Pas toen Anthony het nummer eindigde, had ze de tijd om snel met haar mouw haar gezicht af te vegen. Hopelijk had hij het niet gezien.
"Ik vond het prachtig," zei Aster met bibberende stem, ook al was ze daar zelf verbaasd over, ze had verwacht dat haar stem veel vaster klonk. Ze wou nog zoveel meer zeggen, maar de woorden kwamen gewoon niet. Hoe kon ze Anthony nu laten weten wat ze er echt van vond. Hoe de muziek die hij produceerde zoveel emoties bij haar omhoog bracht? Hoe fijn ze het vond om een andere kant van hem te zien. Hoe hard ze eigenlijk naar zijn concert wou komen kijken, om hem nog veeeel meer te horen spelen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 4 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum