Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: A Christmas Carol (AF)(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 4
Schrijver Bericht
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 13 december 2018 om 16:01

Of het nu lag aan haar onwennige bewegingen of aan haar gezichtje dat zo zichtbaar van zijn vioolspel genoot, wist hij niet, maar hij voelde zich euforisch. Niet zoals wanneer de winnende punten gescoord werden bij een belangrijke Zwerkbalwedstrijd, doch wel minstens even vreugdevol, al was het ingetogen en speelde het zich binnenin hem af. Hoe eenvoudig kon geluk zijn? Een koud en sfeerloos lokaal, een viool, een Griffoendorsjaal en een mooi wiegend meisje, precies op de maat. Waren dat de ingrediënten die voor die intense tevredenheid zorgden? Wat bescheiden.

Hij liet zich complimenteren, haar opgelaten in zich opnemend en het enige wat hij kon doen was gegeneerd wegkijken, glimlachen en blozen.

"Je deed 't goed, precies op de maat. Echt waar! Je bent echt niet zo'n hopeloze danser als je denkt."

Misschien moest hij maar gewoon vertellen wat er gaande was. Dat hij verliefd was. Hij was niet bang, al had hij zijn hele leven nog nooit over gevoelens gepraat en betwijfelde hij of hij de goede woorden zou vinden. Maar het hier, het nu, het lokaal, de viool en het meisje nodigden hem uit om stilletjes door te gaan met genieten.

"Dit hier," zei hij toen hij 'The First Noel' tussen de andere bladmuziek in haar handen vandaan trok, "is heel klassiek. Misschien ken je het wel. En wat het ritme betreft: het is ook een wals, maar dan een langzame. Een Engelse Wals."  

Hij glimlachte weer en beet op zijn lip om het op te laten houden, maar het hielp niet.

"Ik ben zo verbaasd dat je het echt leuk vind," zei hij ietwat zachter. "Sorry dat ik je weg heb geprobeerd te sturen. Dat was dom van me."

Dat had je als je hart zich zomaar naar iemand toewierp zonder genoeg van die persoon te weten. Maar Aster was geen standaard meisje, zij was anders, dus had hij, als hij ook maar één moment nuchter had nagedacht en niet uit paniek gehandeld had, anders moeten reageren.

De klanken die hij vervolgens ten gehore bracht, waren vertrouwd omdat dit lied al vaker op de concertlijst had gestaan, en in het volle vertrouwen dat hij haar er echt een plezier mee deed.


IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 27 december 2018 om 11:42
Ze was dus toch niet zo'n hopeloze danser. Aster zuchtte lichtjes opgelucht. Hoewel Anthony het natuurlijk ook gewoon kon zeggen zodat ze zich op haar gemak zou voelen. Maar daar schatte ze hem niet voor in, hij had immers hetzelfde gedacht over haar reactie op zijn vioolspel. Het zou dus erg hypocriet zijn als hij nu zou liegen, ook al was het dan een leugentje om bestwil.
Nee, hij meende het vast. Als hij echt vond dat ze niet kon dansen, zou hij zicht vast nog bedacht hebben en een ander meisje gevraagd hebben voor het kerstbal, eentje dat wel kon dansen. Het moest toch enorm 'uncool' zijn voor hem om met zo'n saai meisje zoals zij op het kerstbal op te dagen. Aster begon zich überhaupt af te vragen waarom hij haar nu eigenlijk gevraagd had. Niet dat ze het erg vond. Ze ging liever met Anthony dan met iemand anders... of alleen...
"Waarom zou ik het niet leuk vinden?" vroeg ze, want zijn verbazing dat iemand zijn vioolspel mooi vond, leek nog steeds erg oprecht: "Je speelt echt heel goed. En als je iets goed kan dan is het meestal ook heel mooi en dan vinden mensen het leuk om naar te kijken of te luisteren."
Ze was even stil toen hij haar vertelde dat hij het stom vond dat hij haar had willen wegsturen. Ze kon er enkel om glimlachen, misschien kwam haar koppigheid dan toch nog van pas. Ze had er alleszins zelf geen spijt van dat ze was gebleven. Ze was Anthony anders gaan zien. Ze had nooit een hekel aan hem gehad, hij was altijd erg aardig en eigenlijk ging, ondanks hun zo verschillende karakter, samenwerking best wel oké.
Het was een beetje zoals bij een watermeloen, waar de schil erg hard was, maar binnenin zoet en zacht.
Anthony had naar de buitenwereld toe ook een schil. Hij was cool en dat moest zo blijven. Maar als hij viool speelde en je hem beter kende was hij eigenlijk erg lief en zorgzaam en nog zoveel meer. Misschien vond Aster dat wel leuk aan hem.
En per liedje dat hij met passie speelde, kreeg ze dat gevoel nog meer.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 28 december 2018 om 21:45
Hij speelde steeds losser. Niet per se met meer zelfzekerheid, want daaraan ontbrak het hem eenmaal niet, maar toen hij eerder die avond begonnen was met het oefenen van het kerstrepertoire, hadden zijn gedachten zich totaal ergens anders bevonden vergeleken met nu.
Natuurlijk moest hij zijn hoofd erbij houden; bij de noten, bij zijn vingers op de snaren, bij de manier waarop hij de strijkstok erlangs liet glijden, maar eerder was er enkel de gedachte aan kerst met zijn familie en het concert - ook met zijn familie.
Nu was er Aster als aanvulling. En zij liet alles mooier klinken.
Met verve, met een ander doel voor ogen, namelijk om meer te zijn dan goed opdat zij met nog meer plezier luisteren zou. Zelf hoorde hij het verschil en hij had het gevoel dat hij aan die viool zou vastgroeien als hij er nog meer passie in zou leggen. Eigenlijk kwam het nummer veel te snel ten einde. De laatste klanken stierven weg in het lege lokaal.
Bewust liet Anthony een stilte vallen, zodat hij zijn Zweinstein-ik ergens terug zou vinden, maar het enige dat hij vond waren Asters blauwe ogen en dan was het stom om niks te zeggen.
“Ik denk dat dat het was voor vanavond,” gaf hij toe. “Ze zeggen wel eens dat je moet stoppen op je hoogtepunt, nou… dit overtref ik vanavond niet meer. Dan is de rest voor een andere keer. Als we gaan dansen.”
Hij keek ernaar uit. Voorzichtig legde hij zijn viool en zijn strijkstok in het vioolkoffertje en deed die dicht, waarna hij het geheel in een eenvoudige schooltas Transfigureerde. Daarna stopte hij de bladmuziek erin.
“Zou je-?” hij stopte halverwege zijn vraag. Was het wel een goed idee, of stond hij op het punt om iets achterlijks te vragen? Ze kon altijd nee zeggen, natuurlijk. Maar nu hij zo fijn speelde onder haar toeziend oog, wat hij eigenlijk niet had verwacht vanwege het nerveuze gevoel in zijn buik, wilde hij haar er eigenlijk bij hebben. Thuis, in Limerick, Ierland. Hij slikte.
“Zou je naar het kerstconcert komen als je een kaartje had?” vroeg hij uiteindelijk. Hij kon het misschien wel regelen, een kaartje, of misschien zelfs twee. “Het is voor jou niet naast de deur, maar…” Ja, waar bazelde hij eigenlijk over? Van Londen naar Limerick, dat was een bezemvlucht van zo’n zeshonderd kilometer. Dat ging ze echt niet doen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 02 januari 2019 om 21:36
Aster lachte. Dit nummer was inderdaad Anthony's mooiste van de avond geweest. Hij had gelijk als hij zei dat hij beter stopte, dan kon Aster nog lekker nagenieten van deze avond als ze terug was in haar Leerlingenkamer.
Het was gek hoe deze avond geëvolueerd was. Wat begonnen was als een saaie inspectieronde was geeïndigd in een prachtig vioolconcert, een date voor het kerstbal, een reeks gratis danslessen en nu ook een uitnodiging voor een kerstconcert.
"Tuurlijk zou ik komen!" flapte Aster er onmiddellijk uit toen Anthony het haar voorstelde. Misschien had ze er rationeel over moeten nadenken en dan een rustig 'ja' antwoord gegeven hebben. Ook al had Anthony haar zelf uitgenodigd, misschien vond hij haar nu wel heel erg stalkerig. Misschien had hij haar alleen gevraagd omdat hij zich verplicht voelde. Uiteindelijk had ze al naar een heleboel liedjes van zijn concert geluisterd.
"Ik zou graag komen," herhaald Aster, maar dit keer op een veel rustigere toon: "Vervoer moet geen probleem zijn, we zijn tovenaars toch?"
Ze zou vast het Haardvuurnetwerk kunnen gebruiken of een ViaVia als ze dat met iemand kon regelen. Zelfs Verschijnselen zou een optie zijn, ook al deed ze die liever niet. Zulke lange afstand had ze nog nooit geprobeerd en het kon altijd misgaan.
Maar ze mocht niet te hard van stapel lopen. Wie weet liep hun date op het kerstbal helemaal in het honderd en durfde ze nooit nog voor Anthony te verschijnen. Of wie weet kon ze ook echt niet, hadden haar ouders al een familie-uitje gepland of wouden ze haar simpelweg gewoon niet laten gaan.
"Als ik kan," voegde ze er na een tijdje achteraan: "Dan kom ik heel graag!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8727
bullet Geplaatst op: 04 januari 2019 om 22:46
Het was grappig hoe enthousiast ze ineens was, al kwam ze er na enig denkwerk wel een beetje op terug; ze wilde wel komen, als ze kon. Juist dat was wat haar zo schattig maakte; de spontaniteit die ze had, al was die vaak weggestopt en liet ze het pas zien als ze uit haar schulp gekropen was.
“We spelen het concert drie keer; wellicht dat je één van de drie datums kan?” Hij liet de lichten in het lokaal uitgaan met een spreuk en legde zijn hand op haar onderrug om haar het lokaal uit te loodsen.
“Dus… ik ga dat Dreuzelpost-ding doen in Zweinsveld. Het duurt wel even voordat ik meer weet, dan.” In het postkantoor kon hij Dreuzelpost versturen want zijn ouders waren doodsbang voor John, zijn uil. Hij had dat eerder ook al aan Aster verteld, dus ze zou het vast begrijpen.
Anthony begreep zijn ouders ook wel. Als John aan kwam vliegen, was het alsof er een deur dwars door het huis klapte, en onhandig was het dier ook want de vorige keer was er een schemerlamp gesneuveld. Toch was het een lief beest; hij beet nooit en liet zich altijd in zijn nek kroelen.
Naast Aster liep hij een stukje mee totdat hun wegen zouden scheiden: zij moest een andere toren beklimmen. Hij hield halt en draaide zich naar haar toe. Zou ze het weten? Ze was per slot van rekening een Ravenklauw; aan de hand van de feiten van vanavond zou ze bepaalde conclusies kunnen trekken. Heel rationeel, heel Ravenklauws.
“Welterusten,” zei hij. Hij wilde haar zoenen, maar besloot dat pas te doen als hij dezelfde signalen van haar zou krijgen als die hij haar vanavond gegeven had. Hij had het vanavond gezellig gevonden, en knus. Hij keek haar aan, een tijdje, betoverd. Even stond de tijd stil.
Toen glimlachte hij zacht en vroeg: “Mag ik mijn sjaal terug?”


**** EINDE ****

IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 4
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum