Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF) An other Holiday(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Schrijver Bericht
Kirst
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
We are all stories in the end

Lid geworden: 29 november 2005
Online status: Offline
Berichten: 1632
bullet Onderwerp: (AF) An other Holiday
    Geplaatst op: 05 december 2018 om 20:30

An other Holiday
 - Circien -

De verse sneeuw knisperde onder haar voeten en leek te bestaan uit duizend-en-één diamantjes. Ze zeiden dat geen enkele sneeuwvlok hetzelfde was, net zoals een vingerafdruk van een mens. Circe liet haar vinger langs het laagje sneeuw op de rand van de fontein glijden. Het tintelde op haar huid en smolt direct. Het was al een paar dagen flink aan het sneeuwen en Zweinstein was veranderd in een winterwonderland. Even haalde ze diep adem. Vanavond moest dé avond worden.
Damien...
Zij en de krullenbol waren nu al bijna een jaar om elkaar heen aan het draaien en vooral Circe had het Damien niet makkelijk gemaakt. Haar onzekerheid hield hem op afstand. Zíj hield hem op afstand. Ze vond hem zó ontzettend leuk en het meisje was tot over haar oren verliefd, maar ze hield alle gevoelens tegen. Bang om gekwetst te worden, om weer haar hart te breken. In haar korte leven had Circe best al wat vriendjes gehad, maar pas één echte relatie toen ze zestien was. Dat was uitgelopen op een drama. Hij was vreemdgegaan en sindsdien vond Circe het maar moeilijk om haar hart helemaal open te stellen en iemand te vertrouwen.
Ik wil dat niet nog een keer meemaken. Ik kán dat niet nog een keer meemaken.
Maar vanavond kon alles anders worden. Ze wilde bij hem zijn en kon alleen nog maar aan Damien denken. Elke minuut van de dag wilde ze hem aanraken, in de ogen aankijken, naar hem lachen. Van hem zijn. Ze kon haar gevoel niet langer wegstoppen of iemand anders de schuld geven als excuus om haarzelf niet open te stellen. En dus zat ze daar waar alles begon. Bij de bevroren fontein in de buurt van de kassen. Dit keer vlogen er geen elfjes rond om te vangen en was er geen geheim kerstfeestje. Alleen zij en Damien. Ze had hier met hem afgesproken na zonsondergang. Dat was nu. De eerste sterren stonden al aan de hemel en het schemerdonker liet de sneeuw glinsteren.
Beter breek je mijn hart niet, dacht ze en ze maakte een sneeuwbal in haar kleine vuist.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 07 december 2018 om 14:15
Eerlijk gezegd wist Damien niet meer zo goed wat Circe eigenlijk van hem verwachtte. Al op hun eerste date hadden ze gezoend, maar daarna was het draaien om de hete brij begonnen. Hij had haar de ruimte willen geven, omdat hij wist dat hij meestal veel te hard van stapel liep als het om nieuwe liefde ging. Hij wilde dan zo graag bij een meisje zijn, dat hij haar alleen maar mee afschrikte. Dus nu had hij vaak op zijn tong gebeten om zich in te houden, om te zorgen dat hij niet bij alles meteen vroeg of zij het samen met hem wilde doen. Ze hoefden heus niet met elkaar te versmelten, zoals je wel bij van de stelletjes zag die al drie eeuwen bij elkaar waren en elkaars zinnen afmaakten omdat ze elkaar gewoonweg niet meer verrassen konden.
Maar elke keer als hij zijn best deed om haar de ruimte te geven, nam ze die ruimte met zo’n dankbaarheid aan dat hij zich af begon te vragen of ze hem eigenlijk überhaupt wel zag zitten. Ze lachte nog altijd lief naar hem, maar als hij te dichtbij kwam, dook ze een heel klein beetje in elkaar, op zo'n manier dat het leek alsof ze het zelf niet eens echt doorhad.
Hij was toch niet zo’n jongen die dacht dat hij een kans maakte, maar die voor haar alleen maar een goede vriend was? Zo’n jongen die dan heel zeurderig klaagde dat hij gefriendzoned was, wat zoiets inhield als “ik ben een keer aardig tegen haar geweest en toch wil ze geen relatie met me, wat oneerlijk!” Hij wilde allesbehalve zo’n jongen zijn, maar ze maakte het hem niet gemakkelijk. Wanneer hij dacht dat ze hem nu voorgoed af zou stoten, trok ze hem weer naar zich toe met haar lieve glimlach of een flirterige opmerking, en wanneer hij dacht dat ze tóch subtiel vroeg of hij haar nog eens ging zoenen, maakte ze zich met een smoesje uit de voeten. Hij had haar liedjes geschreven, maar durfde ze eigenlijk niet aan haar te laten horen. Orange was daar de uitzondering op; die had hij op het Munchies Festival gespeeld, al had hij niet gedurfd om te zeggen op wie dat liedje gebaseerd was. Ergens dacht hij dat ze wel zou weten dat hij haar bedoelde.
Ook nu had ze weer zo’n verwarrend signaal gegeven. Ze wilde hem namelijk ontmoeten bij de bevroren fontein op de binnenplaats van het kasteel. Het ontging hem niet dat dat de plek was waar ze elkaar nu een jaar geleden voor het eerst echt gesproken hadden. Onder het paarse gegiechel van de feetjes waren toen de vonken overgeslagen – of dat had hij in ieder geval toen gedacht. Nu wist hij niet meer zo zeker wat ze van hem vond. Was deze date een teken dat ze toch iets met hem wilde, of ging ze nu eindelijk officieel een punt achter hun geflirt zetten?
Damien was zelden nerveus, maar nu kriebelden zenuwachtige vlinders in zijn buik. Hij had zijn favoriete grijze trui aangetrokken, die eveneens kriebelde, en zijn met bont gevoerde flesgroene winterjas, voor als ze lang buiten zouden zijn. Het sneeuwde zachtjes, zodat hij na elke knerpende stappen op de binnenplaats al dankbaar was dat hij zich goed had ingepakt.
“Hey,” zei hij.
Als hij Trevor was geweest, had hij iets kunnen zeggen als: Ga je nu eindelijk zeggen wat je eigenlijk wil? Maar Damien betwijfelde of Circe dat soort directheid zou kunnen waarderen. Moest hij zeggen hoe mooi ze eruit zag? Of zou ze dat vervelend vinden? Hij wilde niet dat ze weer van hem weg zou duiken.
“De feetjes zijn weg. Ze zullen wel in de kerstbomen in de Grote Zaal zitten...” zei hij luchtig, met een blik op de fontein, waar hij ze een jaar geleden had geprobeerd te vangen met Circes hulp. Wilde je me uitdagen tot een sneeuwgevecht?” voegde hij er met een opgetrokken wenkbrauw aan toe, toen zijn blik viel op de sneeuwbal in haar handen.

((Ik hoop dat ik niet te veel gegodmoded heb over wat er tussen hun dates allemaal is gebeurd. Laat het vooral even weten als je het er niet mee eens bent :P))

I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Kirst
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
We are all stories in the end

Lid geworden: 29 november 2005
Online status: Offline
Berichten: 1632
bullet Geplaatst op: 07 december 2018 om 17:26
Damien kwam zo afstandelijk op haar af stappen, dat Circe bijna weer wilde omdraaien met het excuus dat ze iets vergeten was. Geen glimlachje, geen warme begroeting. Ze keek naar de sneeuwbal in haar hand en ze kneep er hard in. De sneeuwbal viel uiteen in duizenden sneeuwvlokken. Ze schudde het gevoel om weg te vluchten van haar af en liep op Damien af.
“Fijn dat je kon komen”, zei ze zacht en ze schaamde zich direct.
Wie zegt nou zoiets tegen iemand waar je verliefd op bent? Dat zeg je eerder tegen een klasgenoot waarmee je alleen het huiswerk gemeen hebt…
Haar wangen kleurde rood, ondanks de kou. Toch liep ze op hem af en gaf hem vluchtig een zachte kus tegen zijn mond. Het smaakte naar meer en Circe sloot even haar ogen - de kus iets langer vasthoudend - tot haar rode muts te ver over haar ogen zakte. Lachend deed ze een stap naar achteren en trok ze de muts van haar hoofd af. Haar korte bob zat wild, maar haar ogen glinsterden. Ze was blij dat ze weer bij Damien was.
“Ik heb je gemist”, zei ze oprecht en ze pakte zijn hand vast. “Ik heb een verrassing voor je.” Ze keek hem ondeugend aan en begon hem zachtjes mee te trekken naar de kassen.
“Weet je nog dat we hier dat kerstfeestje hadden? Toen vond ik je zo leuk”, begon ze enthousiast, maar beet toen op haar lip. “Ik bedoel… ik vind je nog steeds leuk. Leuker zelfs!” Ze zuchtte en schudde haar hoofd. “Sorry, Damien. Ik ben hier zo onhandig in. Ik vind je echt heel leuk. Kom ik wil je iets laten zien.” En ze trok hem verder de kassen in. Tussen de plantjes, magische bonen en de Alruinwortels in had ze een kleedje neergelegd met kussens. Om het kleed heen had ze tientallen kaarsen aangestoken en de kas werd sprookjesachtig verlicht. In het midden van het kleedje stond een mand met wat snacks voor later en een fles wijn lag klaar. Ze had ook wat pompoensap meegenomen voor het geval hij geen wijn of alcohol wilde én van alles nog wat meegenomen voor het geval Damien trek had in iets anders. Vanavond moest perfect worden. Ze had zelfs een oude platenspeler neergezet met diverse lp’s van bands uit de Tovenaarswereld en enkele Dreuzelplaten. Ze wist dat Damien van muziek hield en misschien zat er iets tussen wat hij leuk vond. Voor nu had ze een kerst lp opgezet, om een beetje in de sfeer te komen.
“Hmm, hopelijk vind je het niet to much?” zei ze onzeker en ze keek hem hoopvol aan.  

((nee, hoor. Helemaal goed :) ))
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 09 december 2018 om 22:58
Als er één zin was die je in een absolute grafstemming bracht zonder dat er daadwerkelijk iets naars was gezegd, dan was het wel fijn dat je kon komen. Die zin had Damien iets te vaak gehoord uit de mond van docenten, als ze hem, al dan niet in gezelschap van zijn moeder, op het matje hadden geroepen. Fijn dat je kon komen drukte zoiets uit als, ik zie tegen dit gesprek op, dus laten we het alsjeblieft kort houden.
Of dat dacht Damien tenminste, tot Circe die verschrikkelijke woorden liet volgen door een warme kus op zijn lippen en een verrassing. Ging ze dan toch hun niet-relatie niet afbreken? Verrassingen waren doorgaans positief, vooral als ze gepaard gingen met mysterieuze, flirterige glimlachjes en de bekentenis dat Circe hem al een jaar lang leuk vond. Steeds leuker zelfs! Ze leek al even in verwarring door haar eigen woorden als hij. Hij lachte schaapachtig en liet zich door haar meetrekken naar de kassen.
“Ik vind jou ook leuk,” zei hij. “Leuker zelfs.”
Dat wilde hij alvast maar gezegd hebben, voor het geval haar verrassing toch iets onaangenaams was. Als ze fijn dat je kon komen tot iets fijns kon maken, was een verrassing in haar woordenboek misschien wel een overleden uil die ze met hem wilde begraven.
Hij had zich echter geen zorgen hoeven maken: haar verrassing was prachtig. Ze had de vloer in de hoek van een kas bezaaid met kussentjes en kaarsen, die hen vrolijk tegemoet flakkerden. Er was eten en een ouderwetse platenspeler. Ze had werkelijk aan alles gedacht. Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, maar ze danste van hem weg en legde voorzichtig een plaat op de speler. Toen de zachte klanken van een koortje uit het ding stegen, draaide ze zich weer naar hem om. Ze keek haar met haar grote hertenogen afwachtend aan. Een paar momenten geleden had hij nog getwijfeld of ze hem wel zag zitten, maar hoe kon zíj nou over zijn gevoelens twijfelen?
“Circe Thriae,” zei hij en een brede grijns spreidde zijn lippen. “Ga je me nu eindelijk toestaan om die ene vraag te stellen, zonder dat je wegvlucht of snel over iets anders begint? Want ik wil je er graag op wijzen dat je jezelf in een hoekje hebt gedreven. Letterlijk.”
De dreiging in zijn stem werd door zijn grijns verlicht tot een plagerige flirt. Hij zakte door zijn knieën en ging bij haar op het kleedje met kussens zitten, zich ervan verzekerend dat hij niet per ongeluk haar mandje met eten en wijn – wijn! – omstootte. Hij bracht zijn gezicht iets dichter naar het hare.
“Je kan geen kant meer op, meisje,” zei hij.  
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Kirst
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
We are all stories in the end

Lid geworden: 29 november 2005
Online status: Offline
Berichten: 1632
bullet Geplaatst op: 16 december 2018 om 11:50
Héél even was ze bang dat Damien het stom zou vinden. Háár stom zou vinden. Hij keek verbaasd en hij zei niet direct iets. Circe plofte zachtjes neer tussen de kussens, dan zou ze in ieder geval niet hard vallen wanneer hij haar hard zou uitlachen. En lachen deed hij zeker, maar niet op een gemene manier. Een brede grijns maakte zijn gezicht een stuk zachter dan een paar minuten geleden en plagerig zei hij dat ze niet meer kon wegvluchten. Circe lachte verlegen. Ze had het hem inderdaad niet moeilijk gemaakt.
“Ik beloof je dat ik niet meer wegvlucht,” zei ze een beetje beschaamd. Tot haar opluchting plofte Damien naast haar neer op de kussens. Hij was nu zo vlakbij dat Circe zijn parfum kon ruiken. Was het parfum, of rook hij gewoon uit zichzelf zo lekker? Het kaarslicht weerkaatste in zijn prachtige ogen en even bestond er niks meer behalve hem. Geen planten, geen kas, geen Zweinstein. Alleen hij. Ze boog langzaam naar hem toe, sloot haar ogen en kuste hem weer. Het was alsof ze eindelijk adem kon halen. Geen paniek, geen angst. Alleen liefde. Met moeite rukte ze zich van hem los.
“Ik beloof je dat ik nergens naartoe ga”, zei ze een beetje hees. Haar grote blauwe ogen keken hem indringend aan. Ze meende het. Het zou misschien niet eenvoudig worden, want haar onzekerheid verdween natuurlijk niet zomaar, maar ze was er klaar voor. Ze had lang genoeg gewacht om helemaal zeker te zijn van haar gevoelens. Ze wilde bij hem zijn en elke dag trots hand in hand met hem door de school lopen. Zijn krullen strelen, hem kussen. Ze wilde alles. Circe stond er zelfs voor open om zijn ouders te ontmoeten, al vond ze dat wel eng. Maar zijn broer had haar uiteindelijk honderd procent meegevallen, dus hoe erg konden zijn ouders dan zijn?
“Wat voor een vraag wilde je stellen dan?” vroeg ze plagerig en ze legde haar hoofd op zijn borst. En het voelde fijn. Vertrouwd. Goed.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 22 december 2018 om 19:38
Haar zachte lippen landden op de zijne met een nieuwe gretigheid die hij niet van haar gewend was. Hun eerdere kussen, op die heerlijke lentedag in het park bij haar huis, waren speels geweest en een tikje schuchter omdat ze elkaar nog niet goed genoeg kenden om te weten of dit was wat de ander wilde. Maar nu was Circe zelfverzekerd en vol verlangen. Ze hield zich niet meer in en verontschuldigde zich niet meer. Damiens ogen vielen als vanzelf dicht toen hij haar terugzoende.
Hun kus duurde veel te kort, voor ze hem alweer verbrak. Ze zou niet langer proberen hem te ontvluchten, zei ze, en Damien glimlachte opgelucht. Voor haar had hij het rustig aan willen doen, maar eigenlijk had hij haar al veel eerder op zo’n manier willen zoenen.
Ze kroop tegen zijn borst aan, die ongetwijfeld gloeide van puur geluk dat ze hem eindelijk toe leek te laten. Hij streelde haar witblonde haren die zo verrassend zacht waren dat hij er nooit meer mee wilde ophouden. Toen ze iets aan hem vroeg, streek hij het haar uit haar gezicht. Zacht kuste hij haar wang. 
“Wat ik wilde vragen, voor ik zo ruw onderbroken werd,” zei hij al even plagerig, “was of ik… of jij… of wij…” De exacte bewoording ontschoot hem. Echt kwalijk kon ze het hem niet nemen; hoe kon hij ooit goed nadenken terwijl zij zich zo tegen hem had aan gevleid, als een kat die zich na een lange dag spelen tevreden opkrult in het hoekje van de bank?
“Of wij,” hervatte hij, “samen naar het kerstfeest konden gaan. Samen-samen. Omdat je geweldig bent en lief en grappig en prachtig, en omdat ik je al sinds die eerste zoen mijn vriendin wil noemen.”
Ondanks het feit dat ze had beloofd dat ze niet weer zou vluchten, hield hij zijn adem bijna in van spanning terwijl hij haar antwoord afwachtte. Ze waren nog nooit eerder zo rechtstreeks geweest. Ze flirtten vaak en dat mocht van hem eeuwig zo blijven – haar lach was prachtig, zowel in geluid als in kleur – maar dat hoefde niet te betekenen dat ze iets serieus wilde. Was Eleftheria, zijn eerste vriendin, daar niet het ultieme bewijs van? Met haar had hij ook vreselijk gelachen en heerlijk gezoend, maar zodra ze hadden besloten er officieel iets van te maken, waren ze uit elkaar gegroeid. Circe was heel anders dan Elef, maar ook zijn vorige flings hadden eenzelfde lot ondergaan. Tot hij Circe had leren kennen, had hij dan ook aangenomen dat vaste verkering niet iets was waar hij goed in was, maar met haar wilde hij het zo graag nog eens proberen. Als er iemand was voor wie hij zich wilde inzetten, dan was het Circe wel.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Kirst
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
We are all stories in the end

Lid geworden: 29 november 2005
Online status: Offline
Berichten: 1632
bullet Geplaatst op: 02 januari 2019 om 12:05
Ze luisterde naar zijn zachte ademhaling, haar hoofd zachtjes leunend tegen zijn borst. Dát moment – alleen zij twee samen met het zachte gloed van de kaarsen om hun heen – mocht van haar eeuwig duren. Ze had zich een lange tijd niet zo tevreden gevoeld. Ze voelde zich veilig en warm, niet gejaagd en onzeker zoals gewoonlijk het geval was wanneer ze zich openstelde. Elk begin was altijd ontzettend moeilijk voor Circe. Maar het begin was geweest en nu ze Damien steeds beter leerde kennen, merkte dat er een oud gevoel naar boven kwam. Ze had het al een tijd niet gevoeld. Wat was het? Passie? Liefde? Een soort van berusting? Ze wilde bij hem zijn. Het rustig aan doen en tegelijkertijd zijn kleren van zijn lijf scheuren. Hem zoenen en strelen, maar ook gewoon ‘zijn’. Op zijn schouder blijven liggen en gewoon zijn geur opsnuiven. Een mengelmoes de haarvuren van Zweinstein en zijn eigen, unieke geur. Met een tevreden glimlach luisterde ze hoe Damien moeite moest doen om uit zijn woorden te komen. Toen eindelijk het hoge woord eruit was, keek ze lachend naar hem op.
“Damien Lowell Hathaway, vraag je mij nu eindelijk verkering?” vroeg ze plagend. Ze wist dat veel mensen ‘verkering’ een raar of moeilijk woord vonden. Een label op een relatie plakken was eng, maar Circe was zeker genoeg om het gewoon uit te spreken. Ze woelde even door haar haren, waardoor het onbedoeld wild ging zitten. Vervolgens strekte ze zich uit om de wijnfles te pakken en schonk ze twee glazen in. Speels gaf ze hem de zijne en keek hem diep in de ogen aan.
“Het lijkt mij superleuk om met je naar het kerstbal te gaan. Samen-samen. Matchende corsage en alles”, zei ze en de tikte haar glas tegen die van hem aan. Ze nam een slok en trok vervolgens een zuur gezicht. Een fles rode wijn had haar romantisch geleken, maar tot nu toe was ze alleen zoete witte wijn gewend en andere zoette drankjes. Rode wijn had ze nog nooit gedronken. Het was wat bitter en droog. “Hhhmmmm”, zei ze sarcastisch. “Deze wijn komt uit een fantastisch jaar.” Ze lachte om haar eigen grap. “Ik heb ook gewoon pompoensap bij me, als je dat liever hebt…”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 05 januari 2019 om 18:58
Verkering. Damien grijnsde toen ze dat woord zei, en niet alleen omdat het zo’n typisch woord voor onderbouwers was die elkaar kusjes op de wang gaven en valentijnharten voor elkaar knutselden. Haar hele gezicht leek op te lichten. Het was gek om te bedenken dat dat door hem kwam. Helemaal door hem alleen.
“Dat is exact wat ik aan het doen ben,” antwoordde hij. “Maar ik hoor geen ja… Ik dacht dat je zou stoppen met je ontwijkende gedrag.”
Dat ze met hem naar het bal wilde, was niet genoeg. Het was een geweldig begin, maar hij wilde nu ook alles. En hij wilde het uit haar mond horen komen. Anders zou hij straks kunnen gaan denken dat hij de hele ontmoeting gewoon gedagdroomd had tijdens Geschiedenis – al leek de middag nu al te mooi om door hem bedacht te kunnen zijn. De picknick, de kassen, de wijn die niet smaakte… Dat alles schreeuwde Circe.
Ook dat ze zich bijna leek te verslikken in haar wijn was typisch Circe. Hij vond het heerlijk om naar haar te kijken terwijl ze vieze gezichten trok; ze was duidelijk niet bang om er onflatteus uit te zien, ook al was het maar voor een moment lang. Dat was bij sommige van zijn vorige flings wel anders geweest, en dan voornamelijk bij Eleftheria, die haar gezicht nooit zo zou rimpelen, uit angst dat die rimpels dan zouden blijven. Circe dacht daar helemaal niet over na. Ze was vrij en eindelijk durfde ze dat bij hem te laten zien.
“Ik neem hem met alle liefde van je over,” zei Damien en hij nam haar glas van haar over. “Ik drink namelijk alles.”
Hij liet de wijn een aanstellerig rondje draaien in het glas en snoof het bouquet op. Hij rook er niet veel bijzonders aan, maar hij was dan ook geen wijnkenner. Voor hem roken alle rode wijnen een beetje hetzelfde. Desondanks trok hij een afkeurende wenkbrauw op naar Circe.
“Dit wilde je weggooien?” vroeg hij quasi-verontwaardigd. “En ik wilde je nog wel meenemen naar dat chique feestje van Jareths ouders! Maar het is wel duidelijk dat jij dat soort hoge cultuur niet kan waarderen. Pompoensap! Alsof we kleine kinderen zijn.” Hij nam een slokje en onwillekeurig trok hij eenzelfde gezicht als Circe. Wijn vond hij wel lekker op zijn tijd, maar deze had een veel te sterke smaak. Hij zette beide glazen weg, zodat ze ze niet per ongeluk zouden omstoten. “Nou vooruit dan, waar is de pompoensap?” vroeg hij.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Kirst
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
We are all stories in the end

Lid geworden: 29 november 2005
Online status: Offline
Berichten: 1632
bullet Geplaatst op: 29 januari 2019 om 19:36
Plagerig stak ze haar tong uit toen Damien de draak met haar stak om haar drankkeuze. Vervolgens schonk ze hem een glas pompoensap in en trok een zak chips open.
“Chique feest van Jareth?” antwoordde ze hem vragend. “Dat Trust-kerstfeestje bedoel je? Haha, nee dat is niet echt een plek om mij naartoe te nemen. Voor het geval je het nog niet doorhad: ik ben superonhandig. Straks breek ik iets dat een triljoen Galjoenen heeft gekost.” Ze bedoelde het grappig, maar ergens was het ook de waarheid. Circe was inderdaad bang dat ze iets zou breken, of erger: zichzelf voor schut zetten. Bovendien, zou dat niet betekenen dat zijn ouders er zouden zijn? Ze voelde de stressvlekken al in haar hals opkomen. Snel nam ze een slok pompoensap om haarzelf af te leiden.
“Maar goed, als jij daar graag heen wilt. Mijn moeder zou wel trots op me zijn, dat ik naar een high society feestje ga. Zij wordt namelijk niet meer uitgenodigd voor dit soort dingen”, zei ze terloops en propte een chippie in haar mond. Vervolgens hield ze hem de zak voor.
“Komen jouw ouders naar dat feest?” vroeg ze hem en ging weer tegen hem aanliggen. Vervolgens bedacht ze dat ze nog steeds geen duidelijk antwoord had gegeven op zijn vraag. Ze zuchtte. “Je maakt het me ook niet makkelijk, hè?” zei ze en ze bracht haar mond naar Damien zijn oor. “Ja,” fluisterde ze zacht, waarna ze weer opstond. “JAAAAAAAAAAA”, riep ze hard en draaide een rondje door de kast. Ze plofte weer naast hem neer.
“Zo goed, meneer Hathaway?”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 13 februari 2019 om 20:56
“Zozo, mag jij Mr. Unger gewoon bij de voornaam noemen? Dan moet ik je zeker meenemen!” zei Damien.
Het was jammer dat ze het niet echt zag zitten om mee te gaan, ook al kon hij het haar ook niet kwalijk kon nemen. Rijkeluisfeestjes waren vooral bedoeld om te pronken, niet om een leuke avond te hebben. Zelfs Kerstmis, dat toch een viering van samenhorigheid zou moeten zijn, was gevuld met keurende blikken en geroddel achter gehandschoende vingers. Damien was het inmiddels gewend om dat soort aangelegenheden uit te zitten met een beleefde glimlach, maar hij kon zich goed voorstellen dat hetzelfde niet voor andere leerlingen gold.
Toch zou hij moeten gaan. Blijkbaar had Trust Unger een jarenlange vete met Damiens vader en was hij niet te beroerd om dit te botvieren op de gehele familie Hathaway door hen niet uit te nodigen. Het was Trevor al op een brulbrief komen te staan van hun chagrijnige oudtante – hét feest van het jaar! – en als de pers er lucht van had gekregen, was het waarschijnlijk uitgedraaid op een grootschalig schandaal. Voor dat had kunnen gebeuren, was er toch nog een uitnodiging aan het adres van Damiens moeder verschenen, waarin stond dat ze haar beide zoons mee mocht nemen. Ook al had het gezin misschien in eerste instantie niet willen gaan, nu konden ze de uitnodiging niet weigeren. Dit soort gekonkel was precies het soort familiepolitiek waar Damien Circe vooral ver weg van wilde houden. Aan de andere kant zou de avond gemakkelijker door te komen zijn als hij iemand had om mee te praten. Iemand die haar hoofd nog gewoon recht op haar schouders had staan.
“Ik zou het fijn vinden als je meeging, Cirs,” zei hij. “Ik beloof je dat het eten in ieder geval goed zal zijn.”
Schoorvoetend stemde ze toe en een glimlach brak door op zijn gezicht. Had ze echt zoveel voor hem over dat ze haar kerst voor hem wilde verpesten?
“Hoe bedoel je, jullie worden niet meer uitgenodigd?” vroeg hij verbaasd. “Omdat je moeder nu iets met een Dreuzel heeft?”
Zijn moeder had het er inderdaad een keer over gehad dat ze de afwezigheid van de Thriae’s betreurde, maar hij had aangenomen dat het kwam doordat Circes familie liever koos voor hun eigen geluk dan voor publieke aandacht. Hij had het een verstandige, zelfs benijdenswaardige beslissing gevonden en zich voorgenomen om zich vooral niet meer te vertonen zodra hij daar zelf iets over te zeggen had. Inmiddels was hij volwassen, maar onder het kerstdiner zou hij niet uit kunnen komen.
Circe leidde hem echter af met de gedachte aan zijn eigen ouders. Hij had er nog niet eens bij stil gestaan dat het kerstfeest de eerste ontmoeting tussen Circe en zijn moeder zou zijn – en dat hij haar dan kon introduceren als zijn vriendin. Misschien kwam dat doordat hij Circes stiefvader al had ontmoet. Die paar minuten dat hij met Circe had staan prutsen om iets te eten te maken, om onderbroken te worden door Hans Reukbroek, had hij als ongemakkelijk uit zijn gedachten gebannen. Bovendien hadden ze toen nog niets gehad, dus voelde het niet als een echte eerste ontmoeting.
“Alleen m’n moeder komt,” zei hij.
Blijkbaar was hij niet de enige die aan alles tegelijkertijd dacht: plotseling sprong Circe op. Terwijl ze door de kas huppelde, gilde ze haar ja-woord. Damien kon het amper bijhouden, want voor hij kon bepalen of hij met haar mee zou doen of niet, liet ze zich alweer op het kleedje vallen. Het enige wat hij kon doen, was lachen – en haar zoenen.

- Einde -
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum