Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF) The crush room(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 2 Volgende >>
Schrijver Bericht
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Onderwerp: (AF) The crush room
    Geplaatst op: 09 februari 2019 om 11:53
The crush room


Aster & Anthony


Het meest slaapverwekkende feest van het jaar, namelijk Kerstmis, was gelukkig voorbij. Anthony hield wel van de sfeer, maar twee dagen en dan ook nog de avond er voorafgaand, was toch echt wel te lang om te moeten doorstaan. Inmiddels was het zevenentwintig december en voelde hij zich een beetje loom en lui, volgevreten, toe aan een winterslaap of juist het tegenovergestelde: toe aan een urenlange Zwerkbalwedstrijd.
Nu was het klassieke concert waaraan hij jaarlijks deelnam op zich een welkome onderbreking van de kerstvakantie. Samen met het gelegenheidscollectief op het podium staan was spannend te noemen en het was nog veel spannender geweest nu hij wist dat Aster in de zaal had gezeten. Hij had haar wel gezocht terwijl hij viool speelde, maar had haar niet gevonden, ook al had hij geweten waar ze ongeveer zat. De zaal was te donker geweest.
Nadat het doek gevallen was, snelde hij dan ook van het podium af, borg snel zijn viool op in de kleedkamer en moest-en-zou als eerste de foyer bereiken, waar Aster vanuit de zaal naartoe zou gaan.
Helaas; toen hij daar aankwam was de zaal al leeggestroomd en was het druk in de foyer, waar bijna iedere concertbezoeker een drankje nuttigde voor er huiswaarts werd gekeerd. Tussen de mensen zocht hij haar, en dat viel nog niet mee, ook al was hij lang genoeg om over de meeste mensen heen te kunnen kijken. Misschien als hij eerst eens nadacht over wat ze een fijne plek zou vinden om naartoe te gaan. Haar tot nu toe kennende was dat niet in de massa, maar aan de zijkant ergens.
Ineens ving hij - inderdaad op een afstandje van de rijen bij de bar - het blauw van haar ogen en maakte zijn hart een sprong. Het had niet veel gescheeld of hij zou als een blij ei naar haar toe gehuppeld zijn, maar hij hield zich in. Hij droeg een net pak met een jacquet en het strikje om zijn nek zat zo strak dat hij nauwelijks adem kon halen; daarin kon haast niet worden ge-blij-ei’d, voor zover eien een werkwoord was.
“Hoi!” zei hij enthousiast toen hij bij haar aangekomen was. Verdorie, dit is het meisje wat ik heb gekust en ik kom niet verder dan ‘hoi’?
Dat had hij gedaan, pasgeleden (Kerst had naar zijn gevoel zo lang geduurd dat het twee maanden geleden leek, maar in werkelijk was het maar vier dagen) tijdens het Kerstbal op school. Sindsdien kon hij nergens anders meer aan denken.
Hij keek haar aan, glimlachte zenuwachtig, was naarstig op zoek naar tekst, dacht aan alles wat hij wilde vragen en begon toen maar met: “Heb je genoten? Of vond je er niet veel aan? Eerlijk zeggen.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 09 februari 2019 om 15:28
Als haar moeder nu niet naast haar had gezeten, had Aster misschien wel een traantje gelaten. Zeker toen Anthony vol passie zijn solo bracht. Maar ze had haar moeder de echte reden waarom ze hier was niet verteld, namelijk dat ze speciaal gekomen was om 'die jongen die zo mooi viool kon spelen' te zien. Ze had enkel verteld dat ze heel erg graag eens naar zo'n kerstconcert wou en dat ze al veelbelovende dingen over het deze had gehoord. Ze had wel al verwacht dat alleen naar Ierland gaan voor een kerstconcert geen optie was, dus had ze haar moeder meegevraagd. Het was een puur Dreuzelconcert en dus was haar mama de beste optie geweest om mee te vragen. Haar vader zou waarschijnlijk niet eens begrijpen dat de kaartjes gewoon aan de ingang gescheurd moesten worden. En haar broer Robert vroeg ze voorlopig niet meer mee, zeker niet aangezien ze eigenlijk voor Anthony ging. De laatste keer dat hij haar met een jongen had gezien was hij helemaal geflipt. Daarbij had ze nu nog eens een leuk moeder-dochterweekendje, wat best wel lang geleden was.
Tijdens het laatste nummer fluisterde Aster nog snel naar haar moeder dat ze dringend naar het toilet moest en haar nadien wel tegen zou komen in de foyer. Zo had ze tenminste een reden om na de finale snel naar buiten te spurten. Ze was als één van de eerste mensen bij de bar, maar Anthony was er nog niet. Logisch wel, hij moest vast nog enkele dingen regelen vooraleer hij weg kon.
Doordat vervolgens een heleboel mensen het zaaltje binnenkwamen, kon Aster bijna niet anders dan meer vanachter te gaan staan. Hopelijk vond Anthony haar.
Ze wachtte enkele minuten en toen stond hij ineens naast haar.
"Hey," begroette ze hem verlegen terug. Ze streek nerveus een pluk zwart haar achter haar oor. Ze wist niet zo goed hoe ze zich moest gedragen nu ze naast hem stond. Na hun kus had ze hem vier dagen niet meer gezien en hoewel ze graag terug dacht aan dat moment, maakte het haar ook zenuwachtig. Wat verwachtte Anthony nu van haar?
Gelukkig nam hij het woord terug voordat er een ongemakkelijke stilte kon ontstaan.
"Ik vond het prachtig!" lachte Aster enthousiast: "Het was al mooi als je het voor mij speelde in dat kille lokaal, maar met nog al die andere instrumenten erbij, was het kortweg magisch. En uit ervaring weet ik veel over magie." Ze gaf hem een samenzweerderig knipoog. Misschien waren zij wel de enige tovenaar en heks in dit hele gebouw.
"Heb je nog een fijne Kerst gehad?" vroeg ze vervolgens. Eigenlijk wou Aster hem nog veel meer zeggen. Dat ze niet kon stoppen met aan hem te denken en dat ze dat kerstbal met plezier nog eens wou overdoen. Dat ze de laatste nacht niet had kunnen slapen omdat ze naar hier kwam en hem terug zou zien. En nog zo veel meer. Het liefst wou ze hem gewoon terug vastpakken en zijn lippen op de hare voelen... Maar ze stonden hier in een openbare ruimte en wie weet kwam haar moeder plots binnenlopen. Dus het bleef bij de kerstvraag.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 09 februari 2019 om 23:03
Het mooiste meisje van de wereld had het prachtig gevonden en onderbouwde die mening ook min of meer - en hij werd daar zo gelukkig van. Het was alleen al de aimabele manier waarop ze haar haren achter haar oor streek die hem een graad warmer maakte, al wist hij dat hij niet alleen voor haar uiterlijk gevallen was. Haar schattige knipoogje was net zo magisch als haar woorden en hij kon gewoon helemaal niets anders dan naar haar kijken omdat ze hem fascineerde.
“Kerst, ehm-” Hoe kon hij zeggen dat het gewoon nogal saai was geweest? En dan het liefst zo positief mogelijk, want hij wilde niet als azijnzeiker overkomen. “Nou, het eten was lekker.” Hoe banaal.
“En ik heb geen elektrische viool gehad, helaas.” Die had hij voor de gein wel op zijn verlanglijstje geschreven, ook al lag die ver buiten Santa’s budget, dat wist hij ook wel.
Kerstmis was duidelijk een familie-aangelegenheid en hij had niets tegen het gezin waartoe hij behoorde, behalve dan dat het een stel truttige Dreuzels waren, maar zoiets als een kerstconcert verbond hen soms sterker dan andere gezinnen.
“Het was knus,” zei hij uiteindelijk als definitieve antwoord. “En jij? Hoe was kerst in huize Grant?”
Hij nam een klein stapje dichterbij en pakte zachtjes en onopvallend de loshangende hand van het meisje dat al vanaf september zijn gedachten domineerde. Wist ze dat maar. Natuurlijk kon hij dat tegen haar zeggen, maar hoe? Het leek zo ongepast.
“Was je hier niet met je vader of moeder?” vroeg hij toen hij zich ineens herinnerde dat hij haar twee kaartjes had gegeven. “Of Emilien?” Laat het alsjeblieft Emilien zijn, dacht hij, lichtjes in paniek. Klaar voor een ontmoeting met Asters vader of moeder was hij niet. Stel dat hij door hen afgekeurd zou worden? Zou dat niet al haar prille vlinders - als ze die al had - verpletteren? Zou hij haar dan ooit nog eens kunnen kussen?
Iemand belangrijks voorstellen aan je ouders, zoiets deed je gewoon niet in dit stadium van een relatie. Hij hoopte dan ook dat zijn eigen ouwelui het druk hadden met andere mensen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 11 februari 2019 om 21:15
"Misschien krijg je die elektrische viool ooit nog wel eens," lachte Aster. Ze was bijna zelf vergeten dat ze dat ooit had voorgesteld.
Ze haalde haar schouders op toen hij vroeg hoe het bij haar geweest was: "Niets speciaals, zoals anders, maar wel gezellig. Het is altijd leuk om je familie terug te zien na zo enkele maanden school. En mijn grootouders zie ik al helemaal niet elke dag. Meer moet Kerst niet zijn."
Aster kende genoeg mensen die overdreven met de kerstsfeer. Ze hingen hun hele huis onder de lampjes, hadden zoveel eten in huis dat ze er nog meer dan een week mee door konden, nodigden bij wijze van spreken de hele buurt uit. Natuurlijk kon het op die manier ook leuk zijn, maar voor Aster was gezellig met haar familie in de woonkamer zitten en elkaar wat vertellen over wat er het laatste half jaar gebeurd was ook fijn.
"Ik ben hier met mijn moeder," vertelde ze Anthony. Ze kon de paniek al bijna in zijn ogen zien en zelf kreeg ze ook al stress bij de gedachte dat ze misschien zijn ouders moest ontmoeten.
"Maar ik weet niet waar ze is," Aster bestudeerde de foyer, maar haar moeder was nog nergens te bespeuren: "Ik stel voor dat als we haar zien, we haar gewoon even ontlopen. In tegenstelling tot mij, babbelt ze echt enorm graag!"
Ze staarde Anthony even aan, ze wou hem zoveel dingen zeggen, maar ze besloot om bij het begin te beginnen.
"Hier," zei ze en uit haar tasje overhandigde ze hem een muziekkerstkaart: "Het is het eerste liedje dat je voor mij gespeeld hebt, Have yourself a merry little Christmas, toch? Ik wou het eerst opsturen met Toon. Het uiltje dat je me voor mijn verjaardag gegeven hebt, ik heb hem naar jou vernoemd."
Ze glimlachte omdat ze dat nog niet aan Anthony verteld had. Hopelijk vond hij dat leuk.
"Maar omdat hij nog zo jong is, was ik bang dat in dit koude winterweer zo'n afstand toch nog iets te lang is. Maar het persoonlijk overhandigen is toch nog altijd iets leuker! Hier wel niet openen, vooraleer je wilt dat iedereen het hoort!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 12 februari 2019 om 23:28
Ojee, haar moeder. Volgens Aster babbelde haar moeder graag, en hoewel ze zelf vond dat ze in dat opzicht niet veel op haar moeder leek, viel de appel volgens Anthony nu ook weer niet zó ver van de boom. Al had Aster dat zelf niet in de gaten en hij zou er niets van zeggen aangezien hij het gezellig vond dat ze meer vertelde dan gewoonlijk.
Tot ze hem even stil aanstaarde en hij al even stil in haar blauwe ogen tuurde, de aantrekkingskracht voelde en haar zou willen kussen, wetend dat dat hier nu niet kon, niet onder de ogen van al die mensen, niet als hij het risico liep dat zijn familie stiekem keek.
Ineens had ze een enveloppe voor hem, een muziekkaart, zei ze.
“Wat lief,” flapte hij eruit toen hij de kaart aannam. Het woord ‘lief’ stond normaal niet in zijn vocabulaire, maar op Aster was het eenmaal van toepassing. Verder vertelde ze dat ze de uil die hij haar gegeven had, Toon had genoemd. Naar hem.
“Toon? Hahaha! Echt? Hartstikke goed,” lachte hij. Aster had humor, dat wist hij eigenlijk al, maar soms had ze dat zelf niet in de gaten en kon ze met een serieus gezichtje grappige dingen zeggen.
Nu had hij dus een kaart, die hij niet mocht openen want dat ding zou vast magisch en nogal luidruchtig zijn. Hij had geen cadeautje voor haar, helaas, want van hem mocht ze de hele wereld dus had ze al een uil en concertkaartjes gekregen, maar nu stond hij met lege handen en dat voelde ergens toch een beetje lullig.
“Oké,” stemde hij in. “Ik open hem thuis. Hoe is het met Toon? Vonden je ouders het niet erg dat je ineens met een huisdier aan kwam?”
Nu was het gesprek toch weer op die ouders.
Tussen de menigte zag hij ineens zijn zus. Zij zag hem niet, dus dat was goed, maar toch nam Anthony Asters hand nogmaals vast en leidde haar een klein stukje naar achteren. Aangezien hij verwachtte dat Aster begreep waarom hij dat deed, zei hij er verder niets over.
“Ik ben blij dat je gekomen bent en dat je nu weer eh… gewoon zo voor me staat.”
Hij wist eigenlijk ook niet wat hij daarmee precies wilde zeggen, behalve dan dat hij haar aanwezigheid op prijs stelde.
“Je moet weten dat-” Ze moest weten dat hij een halve meter boven de grond zweefde van geluk - maar zo ver kwam hij niet. Hij keek namelijk een vrouw aan die toch wel iets van Aster weg had.
“Is dat je moeder? Die met dat blauwe jasje en die glittersjaal? Niet direct kijken - dat valt op.”
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 05 maart 2019 om 19:48
Anthony leek blij met zijn kerstkaart. Hij leek het alleszins niet te stom en kinderachtig te vinden, iets waar Aster best wel schrik voor had gehad.
Ze schudde haar hoofd toen Anthony vroeg of haar uiltje geaccepteerd werd in de familie.
"Ze zijn er ziek en zot van," lachte ze: "Mijn moeder wilt hem zelfs eens mee naar haar klas nemen voor een les. Ze is leerkracht. Jammer genoeg ben ik weer op Zweinstein als haar lessen terug beginnen. En ik houd hem toch liever bij mij, zeker nu hij nog zo klein is."
Plots trok Anthony haar een stuk naar achter. Had hij iemand gezien die hij wou mijden? Aster herkende echter niemand tussen het volk om daar zeker van te zijn. Hopelijk was het niet om te intiem te gaan doen nu ze nog tussen al dat volk stonden. Ook al wou Aster een stukje dichter bij Anthony gaan staan, ze had liever geen pottenkijkers.
Ze glimlachte toen Anthony haar op vreemde wijze vertelde dat hij blij was dat ze hier was. Het liefst had ze willen terugroepen dat ze ook blij was om hem te zien en dat ze de afgelopen dagen aan niets anders meer had kunnen denken. Maar dat zou best vreemd zijn tussen al dat volk. En daarbij dacht Anthony dat hij haar moeder gespot had.
"Een glittersjaal?" Aster zocht subtiel de vrouw in kwestie. Ze kon zich niet herinneren dat haar moeder een glittersjaal had aangedaan, of zelfs überhaupt een glittersjaal had.
"Oh nee, dat is ze niet." grijnsde Aster, toen ze Anthony's vergissing zag. De vrouw had bijna hetzelfde zwarte haar als Aster en zelfs het kapsel was redelijk identiek. Maar Aster had die vrouw nog nooit gezien.
"Mijn moeder heeft blond haar," vertelde ze hem: "Dat zwarte haar heb ik van mijn vader geërfd. Maar mijn blauwe ogen komen dan weer van mijn moeder."
Ze ging lichtjes op haar tenen staan om de foyer nog eens beter te bekijken.
"Maar dat is ze wel," knikte Aster richting haar moeder die nu de zaal in kwam lopen. Ze was nog een stukje van hun verwijderd en had hen nog niet gespot, maar aan haar zoekende blik te zien, was ze wel op zoek naar Aster.
"Jij kent het hier, is er hier een snelle uitweg?" Ze keek Anthony verwachtingsvol aan. Ze had echt geen zin om uit te leggen dat ze speciaal naar dit concert gekomen was voor een jongen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 07 maart 2019 om 11:48

"Oh, blond." Hij ontspande. Natuurlijk was hij wel nieuwsgierig naar Asters moeder, of eigenlijk naar heel Asters familie, eigenlijk alles en alles dat ook maar iets met Aster te maken had omdat zij eenmaal in de afgelopen vier maanden honderd procent van zijn interesse had veroverd. Hij voelde zich nerveus maar wist de kalmte te bewaren, ook al merkte hij dat hij sneller ademde dan normaal. Waarschijnlijk kwam dat omdat zijn hart ook wat sneller sloeg. Hij had het heet.

Hij glimlachte toen hij Asters blauwe ogen nog eens bestudeerde, aangezien ze vertelde dat ze die van haar moeder had geërfd, die leerkracht was en de uil graag op haar school aan de leerlingen wilde tonen.

Plotseling zag ze haar moeder wel en vroeg ze of er een uitweg was.

"Die deur daar," antwoordde hij, wijzend naar de glazen doorgang naast de bar. "Die leidt naar de garderobe en de toiletten." Hij nam haar hand en schuifelde tussen de concertbezoekers door, zo onopvallend mogelijk, langs hoge tafels waarop mensen met hun drankje leunden, langs een barmedewerker die lege glazen ophaalde en zo onopvallend mogelijk langs zijn broer en zus, die in diepe gesprekken met hun vrienden leken te zijn. Gelukkig hadden ze geen ogen in hun rug.

De zijkant van de hal bevatte nisjes waarin posters hingen van komende voorstellingen. Daar hield hij halt. Ze waren nu alleen, uitgezonderd van de enkeling die zijn of haar jas bij de garderobe ophaalde om naar huis te gaan.

Wat nu? Hij kon misschien een drankje voor haar gaan halen, maar hij wilde haar hier niet achterlaten. En hij had haar nog iets willen zeggen, wat nu ineens zo misplaatst leek, maar waarmee hij niet wilde wachten tot na de kerstvakantie.

"Mocht je moeder beslissen om te vertrekken, moet ze in ieder geval hierlangs, dus dan zie je haar wel. En dan kan je zeggen dat je al die tijd op het toilet was." De deur naar de toiletten bevond zich tegenover de garderobe.

Even keek hij schijnbaar doelloos om zich heen, maar in zijn gedachten zocht hij woorden om tegen Aster te zeggen omdat ze zo belangrijk was voor hem.

"Ik zou willen dat de kerstvakantie morgen voorbij was," ze hij uiteindelijk, "vanwege jou."

Goed, als hij iets welbespraakter geweest zou zijn, had hij als een ware Romeo uitgeroepen dat hij geen dag meer zonder haar wilde en dat hij haar bij voorbaat miste omdat de kerstvakantie nog een volle week duren zou, maar dit was de verkorte versie die beter bij hem paste.

"Maar voor het ontmoeten van elkaars ouders..." hij glimlachte hoofdschuddend ten teken dat hij daar nog niet klaar voor was en hij ontwaarde hetzelfde probleem bij haar. Niet voor niets waren ze voor de blonde vrouw gevlucht. Dat leek echter onbelangrijk te zijn, Aster was hier nu, hij had haar hand nog vast, en hij liet haar liever voorlopig niet los.


IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 22 maart 2019 om 12:04
Gelukkig wist Anthony een 'geheime' doorgang, want de zoekende blik van haar moeder was bijna bij hun beland.
"Perfect," zei Aster zacht, toen ze bij de gang naast de garderobe uitgekomen waren. Als zowel haar moeder als iemand van Anthony's familie hen hier toevallig tegen zou komen, zouden ze er zichzelf nog kunnen uitpraten. Toiletten waren nu eenmaal altijd het beste uitvlucht.
Ze was erg blij dat ze nu praktisch alleen met Anthony was, zonder al die drukte van de mensenmassa, maar anderzijds maakte het haar ook nerveus. Moest ze misschien terug over hun kus beginnen? Graag wou ze heel dat gebeuren nog eens overdoen, maar ze wist nu eigenlijk niet hoe het tussen hen zat. Hadden ze nu een relatie of...?
Gelukkig begon Anthony over school, of ja, eigenlijk waarom hij terug graag naar school wou. Aster glimlachte verlegen.
"Ik zou ook liever terug naar school gaan. Maar niet vergeten dat je er dan ook Geschiedenis van de Toverkunst moet bijnemen." Ze keek Anthony plagend aan, want ze wist dat hij dat vak helemaal niet zo interessant vond. Nu moest Aster zelf wel toegeven dat haar aandacht tijdens die les ook enorm verslapt was, dat kwam echter niet door de leerstof, maar omdat Anthony tegenwoordig altijd naast haar zat.
"De week gaat vast wel snel voorbij," probeerde ze optimistisch te zijn, maar eigenlijk geloofde ze haar eigen woorden niet. Als ze nadacht over hoelang de laatste vier dagen al geduurd hadden, wist ze niet of ze de komende week zou uithouden.
"Ik kan je wel sturen, met Toon, dan lijk je niet zo ver weg."
Dat klonk eigenlijk nog stommer, want brieven waren echt niet hetzelfde als dicht bij elkaar staan en elkaars aanwezigheid voelen.
Ze hielden immers nog steeds elkaars handen vast, dat ging niet via een brief.
"Oké, ik geef het toe," flapte Aster er vervolgens uit: "Ik heb geen idee hoe ik deze week ga volhouden!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 25 maart 2019 om 15:08

Het kon ook eigenlijk niet Aster-achtiger: eerst over Geschiedenis van de Toverkunst beginnen en daarna over het schrijven van brieven. Anthony moest erom lachen, net zoals hij in de afgelopen maanden had gedaan, om haar ijver en haar praktische oplossingen, die dan bij nader inzien niet voldeden. Daarachter verschool zich haar gevoel pas, alsof hij zich eerst door een lading perkament moest worstelen om er te komen.

Dat was niet erg; hij hield best van uitdagingen. Het was ronduit stom als een meisje zomaar op zijn schoot sprong, al had hij daar nooit over nagedacht. Zonder strijd was er geen overwinning; het was fijn om moeite voor iemand te moeten doen. Dat maakte alles oprechter.

Haar ogen vertelden hem wat hij weten wilde, nog voordat ze zei dat ze niet wist hoe ze de komende week door moest komen. Zijn hart stuiterde blij door zijn romp.

"We moeten ons anders maar troosten met het idee dat we na de vakantie nog echt heel lang bij elkaar kunnen zijn," zei hij zacht. "En dit moment gewoon… nemen."

Hij drukte zijn lippen op de hare, zachtjes en beschaafd, zoals een intiem momentje in een nisje moest zijn, maar verlangde stiekem dat de tijd even stil zou staan nu hij haar kuste. Hoewel het hem toch ook meer om het complete plaatje ging; zijn hele leven was mooier geworden doordat zij erin was verschenen.

Toch was het nu wel vreemd om nog officieel verkering te vragen. Zoiets deed je op je negende op de basisschool, maar nu… Nu stonden ze op één lijn met elkaar en was het niet nodig om daar heel pompeus een gênante situatie van te maken. Tenminste, dat was zijn bescheiden mening, hoe gelukkig hij ook was.

En anders had hij een broer. In de eerste instantie leek de verbaasde roep nog van ver te komen. 'Anthony?'

Met een klap kwam hij uit extase.

"Wat?" zei hij toen hij zich geïrriteerd omdraaide en geneigd was zijn broer knock-out te slaan. Niet dat hij bijzonder agressief was aangelegd, maar het was nodig om knarsetandend tot tien te tellen. Zijn broer leek echter niet onder de indruk van een kwade blik, maar wel van het mooie meisje aan zijn zijde.

"Dit is dus mijn broer Matthew," zei hij tegen Aster en richtte zich daarna tot zijn broer. "Matthew, dit is Aster Grant, mijn vriendin."

Een knikje, dat was alles wat zijn broer daarna nog deed. Daarna leek het erop alsof hij niet wist hoe snel hij weg moest komen.

"O…" Shit! "Eh… wedden dat hij naar mijn zus gevlogen is?" Tweelingen deelden immers alles met elkaar.


IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 02 juni 2019 om 20:10
Anthony's woorden deden al een bom vlindertjes in haar buik ontploffen, nog voordat zijn lippen tegen de hare streken. Terwijl Aster haar ogen sloot en 'het moment gewoon nam', tolde er honderden vragen door haar hoofd. Het had geen zin meer om te vragen aan Anthony hoe het nu zat, dat maakte deze kus wel duidelijk. Maar moest ze het al aan haar moeder vertellen dat ze nu een vriendje had? Die zou natuurlijk haar mond niet kunnen houden en het vervolgens aan haar vader en broer vertellen. Hoe graag ze Robert ook zag, soms was hij veel te beschermend, zeker als het over vriendjes ging. Dat had ze de laatste keer wel gemerkt, toen hij Joshua was tegengekomen op de Wegisweg. Nee, dat nieuws moest nog maar even wachten voor als ze misschien wat langer samen waren.
Ze stonden nog steeds liefdevol in dat gangetje te kussen, totdat hun kus wat bruusk onderbroken werd door Anthony zelf. Aster keek hem vragend aan. Had ze iets verkeerd gedaan?
Toen zag ze pas wat de oorzaak van de onderbreking was en ze kon wel door de grond zakken. Er stond niemand anders dan Anthony's oudere broer. Dat was niet exact de eerste ontmoeting die ze met Anthony's familie gepland had. Verlegen stak ze even haar hand op, maar toen was Matthew al verdwenen.
"Meen je dat serieus?" vroeg ze paniekerig aan Anthony, toen hij meedeelde dat het nieuws nu waarschijnlijk ook aan zijn zus doorgegeven zou worden. "Straks weet heel de wereld het!"
Aster keek even verlegen naar beneden.
"Ik bedoel... Uiteindelijk mag iedereen het weten, maar... ehm... Misschien is het nog wat vroeg?"
Ze wou absoluut niet dat Anthony ging denken dat ze beschaamd was voor hem, maar het was allemaal nog een wirwar van gedachten in haar hoofd.
"Kijk, laten we een nieuwe plek vinden om verder te praten," stelde Aster voor: "Voordat je zus hier ook nog opduikt!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 2 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum