Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF) The crush room(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 2
Schrijver Bericht
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 03 juni 2019 om 23:17
Ja, straks wist heel de wereld het!
Anthony was eigenlijk gewoon trots. Dat euforische gevoel had hij al gehad tijdens het kerstbal, waarin hij heel Zweinstein wilde laten zien dat het allermooiste meisje van de hele school naast hem - ja, kijk maar goed, naast HEM - liep. Tijdens het Halloweenfeest al, eigenlijk: Kijk, deze piraat gaat met Sneeuwwitje aan de haal!
Niet per se om andere in Aster geïnteresseerde jongens een oog uit te steken, of misschien ook een klein beetje van wel, maar meer uit gewone, onvervalste en diep vanuit zijn hart afkomstige trots.
Maar dat was Zweinstein en dit was de Dreuzelwereld, en bij zijn broer en zus werd hij vaak behandeld als degene die naar die freakschool ging en hij wilde koste wat het kost Aster behoeden voor wat voor denigrerende opmerking dan ook. In een vlaag van volwassenheid besloot hij eerst gewoon, tijdens het avondeten ergens deze kerstvakantie, een gesprekje te hebben met zijn familieleden waarin hij rustig uit zou leggen dat hij op school een lief meisje had leren kennen.
First things first. Daarna kon hij haar pas laten kennismaken met hen.
Hij begreep haar dus heel goed, al maakte hij er weinig woorden aan vuil.
“Goed plan,” zei hij met een glimlach, en pakte haar hand. “Kom! Ik denk dat er achter de coulissen inmiddels niemand meer is, en dan kun je de zaal van een andere kant zien.”
Zo af en toe keek hij achterom terwijl hij haar meetrok. Om te zien of ze nog lachte, of zijn snelle wandelpas een beetje bij te houden was, en omdat hij graag naar haar keek. Ze zag er zo mooi uit! Hij vond dat ze straalde, ook al had ze nog steeds die onzekere blik. Misschien was het juist dat waarvan hij knikkende knieën kreeg, al wist hij het niet zeker en het interesseerde hem ook niet genoeg om alles te blijven analyseren.
“Deze deur,” zei hij, terwijl hij de klink naar beneden duwde, “is de artiesteningang.”
Erachter lag een wirwar van alles wat muzikanten zoal nodig hadden en de ruimte was dan ook een grote puinhoop, maar de make-up tafels langs de zijkant hulde alles in een gelig licht en bracht de kleedkamer in een typische theatersfeer. Het was alsof de plankenkoorts van alle artiesten hier was blijven hangen.
“Wat vind je?” vroeg hij zacht. “Zooitje, hè?”
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 04 juni 2019 om 14:18
"Mag ik daar wel komen?" Had Aster nog willen vragen toen Anthony voorstelde om naar de coulissen te gaan. Maar hij had haar hand weer vastgepakt en trok haar nu lieftallig mee naar de plaats in kwestie. Ze vertrouwde Anthony dat hij haar er niet mee in de problemen zou brengen en volgde hem gewillig.
Eigenlijk was ze best benieuwd hoe het er achter de schermen uitzag. Ze was nog nooit verder geraakt dan de zaal. Zelfs een podium van zo'n echt theater had ze nog nooit beklommen.
Natuurlijk had ze wel al eens foto's gezien van hoe het er backstage uit zou moeten zien, maar toen Anthony haar die kamer in leidde, kon ze niet anders dan haar ogen de kost geven. De artiestenruimte zag er min of meer hetzelfde uit als op de foto's, alleen werd in deze ruimte geleefd en lag niet alles netjes op zijn plaats. Hier en daar lagen nog wat instrumenten opgestapeld en op de make-up tafels lag nog een heleboel uitgestalde schmink. Aan wat kapstokken hingen wat stropdassen of vestjes. Waarschijnlijk hadden enkele artiesten het toch te warm gekregen, want de ruimte had de bedompte warmte van allemaal zwetende muzikanten. Die zweetgeur werd echter goed gemaskeerd door de nog achterblijvende geur van deodorant en haarlak.
"Ik vind het geweldig," gaf Aster toe, toen haar blik terug op Anthony bleef hangen. Ze kon er niks aan doen dan denken aan hoe ongelooflijk sexy hij in dat pak was.
Ze glimlachte verlegen, alsof hij haar gedachten misschien kon lezen.
"Het is een ruimte waarin geleefd wordt, waarin er creatief wordt nagedacht. Ravenklauwers moeten dat wel leuk vinden, niet?"
Eigenlijk vond Aster het best wel jammer dat ze zelf geen instrument kon bespelen. Als ze het niet zo druk had op school, had ze zich er misschien wel op toegelegd om het eens uit te proberen. Nu had ze gelukkig Anthony die de muziek voor haar speelde.
Aster zette nog een stapje dichter naar hem toe. Ze wou hun kus die onderbroken was in de gang graag verderzetten. Maar ze durfde zelf niet echt het initiatief te nemen. Er was nog altijd een heel klein stukje in haarzelf dat schrik had dat Anthony haar toch misschien niet zo heel leuk vond. Ook als wist ze anderzijds dat ze het haarzelf vooral wijs maakte. Misschien kwam het een beetje door haar hele relatie met Joshua, die van iedereen hield. Ze wou absoluut niet hebberig zijn, maar ergens vond ze het ook wel leuk dat iemand oprecht meer van haar hield dan van andere meisjes. En in dat opzicht leek het haar nog steeds zo onwerkelijk dat Anthony juist haar, uit de zovele stoere meisjes van Zweinstein, leuk vond. Ze waren zo verschillend.
Ze leunde wat dichter naar hem toe, toen ze het getril van haar gsm in haar broekzak voelde.
"Verdorie," zuchtte ze. Het leek alsof alles en iedereen hen wou hinderen om even rustig alleen te zijn.
"Mijn moeder," zei ze wijzend naar het scherm van haar mobieltje: "Ze stuurt een sms'je om te vragen waar ik ben. Wat moet ik nu antwoorden?"
Ze had helemaal geen zin om nu al door te moeten, het werd net erg gezellig.
Aster beet even op haar tong, terwijl ze nadacht over wat ze terug zou antwoorden.
"'Ik ben iemand van school tegen het lijf gelopen, we maken even een praatje.'" las ze voor.
Ze wou net haar gsm terug in haar broekzak laten glijden, toen er een idee in haar opkwam. Ze keek Anthony lachend aan.
"Wat zijn we toch dom! Jij hebt ook Dreuzelouders, dus je hebt vast ook een gsm. Als we onze nummers uitwisselen, kunnen we heel gemakkelijk facetimen, of zelfs gewoon sms'en. Dat gaat toch veel sneller dan met een uil!"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 05 juni 2019 om 10:13

Hij had haar rond laten kijken; haar verwonderde blik zei hem dat hij er goed aan had gedaan om haar hier mee naartoe te nemen. Hij gaf een knikje toen ze zei dat Ravenklauwen het wel mooi moesten vinden. Hetzelfde gold voor Griffoendors hoor, maar het leek zo overbodig om dat te zeggen. Toen hij oogcontact maakte, hield hij haar blik vast en keek ze helemaal niet meer om zich heen. Ze kwam dichterbij, steeds dichterbij, en hij wilde haar nogmaals kussen, het liefst urenlang - maar dan wel het liefst zonder dat er een apparaatje in haar broekzak zat die al haar aandacht ineens opeiste.

Zijn ouders waren anti-mobiele telefoons. Tja. Normaal gesproken was hij het oneens met hen maar nu, op dit moment, zou hij Asters telefoon het liefst in de dichtstbijzijnde wc-pot laten vallen.

Het was haar moeder. Soort van logisch.

Geduldig wachtte hij totdat ze haar antwoord had getypt, waarbij hij gedegradeerd werd tot 'iemand van school', wat hij eveneens een soort van logisch vond. Enthousiast zei ze daarna dat - omdat hij Dreuzelouders had - konden sms'en of facetimen.

"Eh..." Ongemakkelijk kijkend probeerde hij nog een uitweg te vinden omdat hij haar heel graag tegemoet wilde komen, en dus zeker een smartphone aan wilde schaffen om haar zo vaak mogelijk te zien, ook al was dat dan via een beeldschermpje. Maarja, de waarheid was een hard.

"Mijn ouders zijn dus een beetje… anti-vernieuwing en zouden dus nooit een apparaat vervangen als het oude apparaat nog werkt. We hebben een huistelefoon. Zoeentje met een draaischijf."

Was Aster wel bestand tegen zoveel ouderwetsheid? "Daarmee kan ik je bellen," zei hij, totaal overbodig. Hij voelde zijn wangen van gêne kleuren.

"Ik ga ervoor sparen," beloofde hij toen. "Ik heb een vakantiebaantje dat misschien genoeg geld opbrengt."

Omdat mobiele telefoons op Zweinstein helemaal niet werkten en hij toch driekwart van het jaar op school zat, had hij zijn prioriteiten ergens anders gelegd en besteedde hij zijn zakgeld meestal in magische winkels; vooral in Zwik & Zwachtels Zwerkbalpaleis. Dat voelde wel een beetje alsof hij de Dreuzelwereld zijn rug had toegekeerd, al was het in feite niet veel meer of minder dan het proberen te vinden van zijn eigen weg als enige tovenaar uit een Dreuzelgezin.

"Beloofd," zei hij, en streelde langs haar haren. Misschien dat hij anders een tweedehands aan kon schaffen? Hij had wat Dreuzelvrienden, of anders zijn broer en zus, die wisten dat soort dingen wel. Echter: Aster stond nu voor hem, in levende lijve, mooi en lief en knuffelbaar. Waarom mijmeren over een gsm?

"Wil je het podium zien?" vroeg hij. Stomme vraag. Ze heeft er de hele avond al naar gekeken. Hij liet haar hand in de zijne glijden en liet hun vingers verstrengelen. Met heel zijn prettig, doch ietwat luidruchtig bonzende hart hoopte hij dat Aster niet af zou knappen op zijn tot nu toe gsm-vrije leven en zijn domme vragen.

IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 07 juni 2019 om 17:04
"Oh... Dat is jammer," antwoordde Aster ietwat beteuterd, toen haar gsm-plan in duigen viel. Het had haar handig geleken om op die manier met Anthony te communiceren, dan kon ze hem echt zien of horen.
"Maar het is niet erg," stelde ze hem snel gerust, toen ze hem wat roder zag kleuren: "Je moet niet speciaal je geld uitgeven aan zo'n verslavend ding. Desnoods stuur je me maar een brulbrief, maar dan zonder brullen liefst!"
Hoe erg hard Aster ook tegen twee Anthony-loze weken opkeek, ze zou hem nadien vast genoeg op school zien. Misschien was de hele tijd op elkaars kap zitten na een tijdje frustrerend. Zeker aangezien ze zo verschillend waren. Ze zouden het vast wel overleven en moesten het dan voorlopig nog maar even doen met gewone brieven.
Ze knikte heftig bij het voorstel om het podium te zien. Net zoals ze nog nooit achter de schermen was geweest, had ze ook nog nooit op een echt podium gestaan. Ze liet Anthony haar hand vastpakken en volgde hem richting het podium.
Net voorbij de kleedkamers was een kleine ruimte met een deur waar 'podium' opstond en een papier waarop in grote drukletters 'STILTE' was geschreven. Aster dacht dat achter die deur onmiddellijk het podium zou liggen, maar eerst had je nog de echte coulissen. Nog een klein beetje ruimte die niet zichtbaar was in de zaal door de gordijnen.
"Wachten hier de artiesten voor ze op moeten?" vroeg Aster nieuwsgierig, terwijl ze de mini-ruimte grondig bestudeerde. In de hoek stond nog een klein tafeltje gepropt met daarop een microfoontje en een stappenplan. Dat was waarschijnlijk van iemand die het concert in goede banen had geleid.
"En achter het gordijn heb je dan het podium, toch?"
Hoewel Aster altijd geïnteresseerd was geweest in cultuur, was de hele theater/muziek/danswereld volledig vreemd voor haar. Waarschijnlijk vond Anthony de vragen die ze stelde over de opbouw van een podium hartstikke stom.
Ze duwde het zwarte gordijn voorzichtig opzij en inderdaad, daar wachtte het grote podium in al zijn glorie op haar. De stoelen, in de speciale, specifieke volgorde van een symfonisch orkest, stonden nog op hun plaats en er brandde nog enkele spots.
"Oh wow, het is prachtig!" zei ze vol verbazing tegen Anthony, terwijl ze alle twee het podium opliepen. Op de grond waren nog gekleurde stukjes tape geplakt, die je niet kon zien van in de zaal, maar waarschijnlijk diende als aanknopingspunt van waar de artiesten precies moesten staan of zitten.
"Zat jij hier?" vroeg ze aan Anthony, terwijl ze zich op een stoel liet zakken aan de linkerkant van het podium. Ze had Anthony natuurlijk de hele voorstelling lang in de gaten gehouden, dus hij moest ergens hier gezeten hebben.
Aster gebaarde dat hij naast haar moest komen zitten. "Je ziet helemaal niets van de zaal," stelde ze vast. Door de felle belichting op het podium, was enkel de eerste rij zichtbaar. "Ik dacht dat de artiesten hun publiek altijd konden zien en dat ze daarom vaak zoveel stress hadden, maar eigenlijk zou je evengoed voor een lege zaal kunnen optreden en het niet door hebben."
Ze glimlachte naar Anthony: "De artiestenwereld is toch iets raars, maar ik vind het wel leuk! Vooral de artiesten!"
Daarbij leunde ze terug meer naar voren en kuste ze Anthony opnieuw liefdevol.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 08 juni 2019 om 16:03
“Ik kan je nog steeds bellen. Als er niemand thuis is, bijvoorbeeld.” Hoe oud hun zwarte telefoon met snoer-en-draaischijf ook was, het ding werkte wel en er kon mee naar mobiele telefoons worden gebeld. Maar dan liever niet als de hele familie meeluisterde. De telefoon stond in de hoek van de huiskamer.
Hij trachtte de teleurstelling weg te lachen, ook toen Aster zei dat hij maar niet zo’n verslavend ding moest kopen. Gelukkig was ze nieuwsgieriger naar de wereld om haar heen dan naar het apparaatje.
Hij knikte bevestigend toen ze de plek wees waar artiesten moesten wachten.
“Omdat we met erg veel mensen zijn, moesten we ook wachten in de gang hierachter,” wees hij. “Op volgorde ook, want op het podium kan je elkaar niet meer passeren.”
Iedereen was ook zo zenuwachtig geweest, hijzelf ook, wetend dat Aster in de zaal moest zitten.
Hij knikte toen ze een gordijn opzij trok. Daar was inderdaad het podium. Ze vond het prachtig, wat hem toch nog blij maakte dat hij het liet zien.
“Ik zat daar ja,” zei hij. Ze had goed opgelet! Hij ging naast haar zitten en keek de zaal in.
“Als het publiek applaudisseert, gaan de zaallichten zachtjes aan. Dan zien we iedereen in een soort schemer zitten. Maar als we spelen, kijken we voornamelijk naar de bladmuziek voor ons en naar de dirigent.”
Ze vond artiesten leuk. Ha! Hij zou zichzelf geen artiest willen noemen, maar hij ging er niet tegenin. Zacht kuste hij haar terug, dankbaar voor dit lieve, stille moment en voor het mooie meisje naast hem, blij dat er nu niemand was, alleen zij en hij, op de kleine, doch redelijk comfortabele stoeltjes tussen een wirwar van muziekstandaards en de grote kerstbomen aan weerszijden van het podium.
Hij zou voorlopig niet willen stoppen; Asters lippen hadden een verslavende werking op hem, en hij had haar zo lief. En ze waren alleen; wat kon hen nu nog gebeuren?
IP IP gelogd
Terug naar boven
PinkyTonks
Ravenklauw
Ravenklauw
Avatar

Lid geworden: 29 september 2016
Online status: Offline
Berichten: 1266
bullet Geplaatst op: 10 juni 2019 om 19:28
Er had een bom naast haar mogen ontploffen, vond Aster, dat zou haar nog niet afleiden van Anthony's lippen. Maar haar moeders stem die ineens door de zaal galmde: "Noem je DAT bijkletsen?!?", deed haar zodanig opschrikken dat ze een pupiter met een luide knal op de grond liet vallen. Ze had nog met een behendige poging de muziekstaander willen opvangen, maar integendeel gaf ze Anthony per ongeluk een dikke stoot met haar elleboog, recht in zijn gezicht.
"Sorry, sorry," prevelde ze, terwijl ze probeerde te negeren dat haar moeder ergens in de zaal stond. Wie weet hoelang ze daar al stond? Vanaf het podium kon je toch niets zien. Ze probeerde vluchtig te kijken of ze Anthony geen bloedneus had geklopt, maar zo erg bleek het gelukkig niet te zijn.
"Ik kom zo," riep ze zo nonchalant mogelijk terug, maar vanbinnen leek ze te ontploffen van de stress en de schaamte: "Snel even mijn spullen halen!"
Ze duwde Anthony zo snel mogelijk het podium af richting de coulissen en eenmaal ze terug in de kleedkamers waren, kon Aster terug redelijk normaal ademhalen. Aster bloosde niet zo snel, maar met één blik in de spiegel zag ze dat haar gezicht volledig rood was geworden.
"Oh my god," fluisterde ze, want ze kon wel door de grond zakken: "Ik heb het zo ongelooflijk verpest."
Waarschijnlijk wou Anthony haar na dit stomme voorval nooit meer onder ogen komen. Dat hij kuste met zo'n saai meisje als zij was één ding, maar door zo betrapt te worden door haar moeder, moest zijn coole imago wel volledig geschaad hebben.
"Ik stel voor dat ik maar beter vertrek..." zei ze met spijt in het hart. Haar moeder zou het nu niet blijven appreciëren als ze nog een halfuur langer bij Anthony bleef. Daarbij wou ze nu vast een hele verklaring. Het zou alleszins een helse rit naar huis worden.
"Ik zie je wel op school... Oh enne bedankt dat ik mocht komen, ik vond het geweldig. Alles. Het optreden en erna."
Wat was het jammer dat het zo moest aflopen. Maar als Anthony haar nog steeds wou na de kerstvakantie, konden ze het misschien beter overdoen ergens privé op school. Zonder vervelende ouders en broers en zussen. Dit zei Aster echter niet, maar vertelde het hem via nog één laatste kus. Daarna wuifde ze snel, voor ze terugliep naar de grote hal, waar haar moeder nieuwsgierig op haar stond te wachten.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
bullet Geplaatst op: 10 juni 2019 om 21:27
Oh, Asters moeder klonk pissig! Anthony keek begripvol toe hoe zijn meisje zenuwachtig alles terug probeerde te draaien onder een hele reeks sorry’s en wilde dat hij haar nooit hier mee naartoe had genomen. Nee, hij had met haar moeten blijven praten in de foyer, haar een drankje aan moeten bieden, en als een echte heer moeten zijn.
Hij had een leugentje voor bestwil moeten verzinnen. Wat zou er mis mee zijn geweest als Aster en hij verklaard hadden elkaar niet te kennen? Dan hadden ze onder het genot van een glaasje champagne (het mocht ook appelsap zijn) hun gevoelens uit kunnen spreken, zonder een kus, maar dat was dan niet anders, en dan had niemand met een gekwetst gevoel het theater verlaten.
“Ja,” zei hij toen ze aangaf te gaan vertrekken. Hij was het met haar eens, doch ook ietwat teleurgesteld dat het zo afliep. Gewoonweg omdat hij haar eigenlijk nog een heel klein beetje langer bij zich wilde houden. Gelukkig kreeg hij nog een kus. Eentje. Als troost, als voorlopig afscheid of als excuus.
Voor nu moest hij haar laten gaan, maar ze was nog maar nauwelijks op haar terugweg toen hij de achtervolging inzette. Eerst kwam hij zijn zus tegen, toen zijn broer, beiden zeiden iets tegen hem, iets over een kwade moeder in de hal. Maar hij luisterde niet. Vervolgens passeerde hij zijn moeder die hem ook al aan trachtte te spreken over dat er iets echt niet kon. Uiteindelijk greep zijn vader hem bij de schouders, juist op het punt dat hij Aster door de deur van het theater naar buiten zag stappen.
“Aster!” riep hij, hopend dat ze zich nog enkele seconden om zou draaien. “Aster, je nummer! Ik heb je nummer niet!”

The End

IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 2
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum