Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF) Doodstil(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 2
Schrijver Bericht
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 23 augustus 2019 om 01:09
Alle spanning die Lila de afgelopen maanden draaiende had gehouden, leek nu in een vloeiende beweging uit haar lichaam te ontsnappen terwijl ze zich tegen hem aan liet zakken. Ze schokte en trilde en huilde stil maar hevig; ze snakte naar adem alsof ze in haar eigen verdriet verdronk. Ze klauwde met haar nagels diep in haar kuiten en vervolgens Trevors handen toen hij ze van haar benen lostrok, al leek ze dat laatste niet echt door te hebben.
Hij schudde zijn hoofd, kneep zijn ogen dicht en hield zich aan Lila vast alsof ze een reddingsboei was, maar ze nam haar woorden niet terug, wat hem er slechts toe dwong om nog een keer na te gaan wat ze had gezegd, op zoek naar een uitweg, iets waar hij zich aan vast kon houden. Jareth had haar geheim aan iemand doorverteld. Niet aan hem, dus aan wie? Hun vader, dat moest wel. Niet vanwege het sentiment, maar meer omdat Trust Unger een gevierd Toverdrankmeester was in het St. Holisto, en meerdere heelkundige ontdekkingen op zijn naam had staan. Daar kon nog wel een bij. Dat moest.
“Je gaat niet dood,” zei hij. “Je vader gaat dit fixen.”
Het was niet genoeg. Trevor stond op, ook al had hij niets om te doen. Hij zette een paar hulpeloze stappen richting een van de vele boekenkasten en onderdrukte de impuls om een plank leeg te vegen, of een van de oude, leergebonden boeken uit de kast te trekken en hem bladzij voor bladzij aan gort te scheuren. Hij wilde iets slaan, iets schoppen, iets kapotmaken, zijn haar uittrekken… Als het gebrek aan lucht maar uit zijn borstkas verdween.
Hij draaide zich weer naar de bank om en keek hulpeloos naar Lila. Ze keek naar hem zoals ze wel vaker deed als ze hem uitnodigde om Legilimentie te gebruiken. Hij negeerde die blik; hij dacht niet dat hij het zou verdragen om nu in haar gedachten te zijn.
“Wat doen we nu?”
Zijn stem was onvast en ergens had hij verwacht dat hij zou huilen, maar de antidepressiva maakten dat onmogelijk. Er was geen uitweg voor alle spanning in zijn lijf, ook al kropte zich steeds meer op en stonden zijn spieren strakgespannen. Toch mocht hij er niet aan toegeven, hoe verleidelijk dat ook was.
Hij wilde Damien. Hij wilde weten dat alles goed kwam, dat alle gevaren die hij zo levensecht voor zich zag, slechts een nachtmerrie waren, geproduceerd door zijn zieke geest. Dat het allemaal weer zou verdwijnen, zolang hij maar bleef ademen en een toevlucht zocht in de gedachten van zijn grote broer, die zoveel lichter en ruimer aanvoelden dan zijn eigen.
Maar Damien was hier niet. Hij zat opgesloten in zijn eigen veel te krappe brein dat op het punt van instorten stond, zonder vluchtmogelijkheden. En hier was Lila, en ze ging dood.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 20 april 2020 om 16:29
Je gaat niet dood. Als iemand anders dat tegen Lila had gezegd, zou ze schamper hebben gelachen. Bij alle slangen, zelfs als haar eigen broer dat had beweerd, zou ze hem met een mengeling van frustratie en woede hebben aangestaard. Jareth was echter voorzichtiger geweest en had enkel de optie van een antigif geopperd. Maar nu Trevor dit zo stellig tegen haar zei, zo vol vertrouwen, begon ze onwillekeurig ergens in haar lichaam een heel kleine beetje hoop te koesteren.
“Trevor,” Lila maakte zich voorzichtig los uit zijn greep en keek hem in de ogen. Tegen beter weten in wilde ze dat vonkje van hoop groter maken, al was het maar zodat haar leven totdat de profetie uit zou komen nog een beetje kwaliteit zou hebben. “Wil je mij wat beloven?” Haar nagels stopten met druk uitoefenen op haar been, haar lip werd niet kapot gebeten door haar tanden en voor het eerst in tijden was de stress van de dreigende zekerheid van haar dood uit haar lijf verdwenen. “Beloof mij dat je in Londen gaat studeren. Want indien ik niet… als de profetie…” Ze schudde heftig met haar hoofd, het was bijna onmogelijk om het te denken, laat staan om het te zeggen. Alsof ze door het uit te spreken het lot zou tarten. “Ik bedoel, ik heb er altijd van gedroomd in Londen te studeren.”
Hoe vaak had haar moeder niet verteld dat de tijd in Londen de beste van haar leven was? Zelfs haar vader had na een paar drankjes weleens met een nostalgische blik verteld over de tijd dat hij studeerde. Ook in Londen. Als kind voelde 1 september bitterzoet. Aan de ene kant vond ze het vreselijk om haar grote broer uit te zwaaien en hem maanden te moeten missen. Aan de andere kant maakte haar moeder er altijd een hele dag van en bracht ze haar naar de pittoreske cafés, de geweldigste vintage winkels en kwamen ze allebei standaard terug met een hele nieuwe garderobe, die ze dan trots aan haar vader liet zien in een modeshow. Toen ze zelf met de Zweinsteinexpress mee moest, was dat ook bitterzoet. Ze kon eindelijk met haar broer mee naar Zweinstein, maar zou de moeder-dochterdag voor altijd moeten missen.
“Zou je dat… zou je dat voor je zien?”
Het creatieve gedeelte van haar brein was al half bezig met het behang uitzoeken voor het kleine, maar knusse, studiootje waar zij samen met Trevor zou wonen. Eentje met een vensterbank waar ze in kon zitten om aan haar ontwerpen te werken. Jareth zou zo vaak bij hen langs komen dat hij bijna onderdeel van het interieur was. Ze zou ruzie maken met haar broer omdat hij soms stiekem als Trevor en zij les hadden inbrak in hun studiootje en tegenover een of andere verovering deed alsof het zijn huis was omdat haar smaak veel beter was dan die van Jareth. Ze zou in slaap vallen met Trevors armen om haar heen, niet omdat hij haar gerust moest stellen nadat ze een halve zenuwinzinking had, maar omdat ze zich zorgen maakte om haar examen de volgende dag. En een keer in de maand zouden ze naar Villa Unger gaan voor het familiediner en zou haar vader fatsoenlijk doen tegen Trevor omdat hij inmiddels inzag dat Trevor goed genoeg was voor zijn kleine meisje.
Lila kon niet anders dan glimlachen. Dat laatste was meer een wens dan een realistische toekomst. Eigenlijk was alles meer een wens dan een realistische toekomst. Maar als Trevor er zo zeker van kon zijn dat ze niet dood zou gaan, kon zij op zijn minst dromen over een toekomst. Met hem. In Londen, de stad van haar dromen. 
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 26 april 2020 om 15:57
Hij was bang voor wat ze van hem zou vragen. Hij kon haar niets bieden. Zijn hoofd was zwaar en tolde van alle gedachten die zich allemaal tegelijkertijd aan zich opdrongen, maar die geen antwoorden boden op de vragen die hij zo graag opgelost zag. Was het waar wat Lila zei? En was het waar wat híj had gezegd, dat Trust Unger een remedie zou vinden? Hoelang zat Lila hier al mee? Hoelang had ze nog voor…?
Lila verschoof een beetje in zijn krampachtige omhelzing, zodat zijn armen nutteloos langs haar iele lichaam gleden. Ze ontspande haar vingers, die diepe halvemaantjes achterlieten in de rug van zijn hand. Er welde een druppel bloed op uit haar onderlip.
Even was het stil, en toen leek Lila om te schakelen, zoals alleen de Ungers dat konden. Weg was haar verdriet, dat plaats moest maken voor de vastberaden blik waar hij nog dagelijks als een blok voor viel. Het had bijna iets agressiefs, de manier waarop besloot dat ze klaar was met haar slachtofferrol, nog voor ze die goed en wel had uitgeprobeerd. Alsof ze haar ziekte wilde uitdagen. Ik ben niet kapot te krijgen, zeiden haar ogen.
En hij geloofde haar, toen ze met diezelfde vastberadenheid uit de doeken deed wat haar plannen waren voor na Zweinstein. Dat er volgens de profetie voor haar geen hoofdstuk na Zweinstein zou komen, liet ze koppig onbesproken. Trevor had geen idee of dat een gezonde aanpak was, maar hij speelde graag met haar mee. Alles om uit de zwarte draaikolk te blijven die zijn gedachten dreigde te verslinden.
“Ja, natuurlijk,” zei hij, en om te laten weten dat hij het meende, voegde hij eraan toe: “Londen heeft een paar goede Spreukzoekers waar ik een leerplek bij zou kunnen vragen.”
Met een dromerige blik in haar ogen keek ze hem aan en hij liet haar gedachten in de zijne overvloeien. Ze zag een appartement voor zich, al volledig ingericht – het zou Lila niet zijn als ze hier niet stiekem al weken een ontwerp had zitten uitdenken in haar hoofd. Jareth hing wat rond op de bank, Trevor had de grote houten tafel in het midden van de kamer in beslag om in boeken te bladeren en Lila zelf zat in een zee van kussens naast het raam, waar ze in een schetsboek tekeningen maakte voor nog meer Cheerflyingoutfits voor Scarlett, Blue en haarzelf.
Het beeld veranderde en Trevor herkende de eetkamer van Villa Unger, waar iedereen aan de lange eettafel zat. Lila had haar vader naast Trevor geplaatst en hoewel ze blijkbaar geen idee had waar ze het over zouden moeten hebben, fantaseerde ze dat iedereen gelukkig was.
Het was niet echt een toekomstbeeld, eerder een warm gevoel dat ze in zijn borst plantte en dat vandaaruit verspreidde. Trevor trok haar weer tegen zich aan en zoende haar. Het rode licht van de bloedmaan weefde een gouden krans van vuur in Lila’s haren. Even was alles vergeten en leken ze los te komen van de bank en te zweven in het maanlicht.
“Klinkt als een plan,” fluisterde hij tegen haar lippen.

- Einde -
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 2
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum