Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Hall of Fame (Forum gesloten Forum gesloten)
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : De RPG : Hall of Fame
Onderwerp: (AF) Doodstil(Onderwerp gesloten Onderwerp gesloten) Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Pagina  van 2 Volgende >>
Schrijver Bericht
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Onderwerp: (AF) Doodstil
    Geplaatst op: 10 februari 2019 om 23:23
- Doodstil -
((Trevor, Lila
Een vervolg op Donderdag))

Het enige geluid was het zachte geluid van zijn schoenen op de stenen plavuizen van het oeroude kasteel. Doorgaans was het om tien uur nog lang niet stil, maar nu de superbloed wolfmaan aan de hemel stond, was het merendeel van de leerlingen in de gang naar de Astronomietoren te vinden. Er werden vast veel ellenbogen gebruikt, dacht Trevor, terwijl hij zich verder weg van de toren begaf. De bibliotheek was donker, maar hij had het slot met een paar simpele spreuken geforceerd en weer ingesteld toen hij eenmaal de deur door was.
De boekenkasten torenden boven hem uit en in het avondduister hadden de duizenden boeken iets onheilspellends. Iets verstikkends, alsof ze hem konden verdrinken met het gewicht van hun eeuwenoude kennis.
Doelgericht beende hij tussen de rijen kasten door, om weer terug te komen op de plek waar hij verleden week met Lila had gezeten. Door het labyrint van boeken kon hij pas toen hij gearriveerd was zien dat ze er nog niet was. Een dunne, rode draad van licht verscheen aan de top van zijn toverstaf en hij liep zonder aarzeling door naar zijn geheime zolder, die hij nog nooit eerder met iemand had gedeeld.
De zolder was, precies zoals hij zich herinnerde, stoffig en een tikje muf. In het dak was een onkarakteristiek groot raam aangebracht. Trevor vermoedde dat de ruimte gebouwd was voordat mensen hadden geleerd hoe schadelijk daglicht kon zijn voor boeken; vroeger werd kaarsvuur als grotere bedreiging beschouwd voor de in leer gebonden pagina’s.
“Je bent er al,” merkte Trevor op. “En ik maar denken dat anderen deze plek niet kenden.”
Hij hief zijn staf op en de draad waarmee hij zijn vriendin had willen leiden, verbrak. Na een rode glinstering verdween de rode gloed. In slechts het licht van de verscholen maan had Lila een nog blekere huid dan gebruikelijk. Ze zag er moe uit nu het licht van zijn draad haar niet meer van de schijn van een gezonde blos voorzag.
Toch sloeg zijn hart een halve tel over toen hij haar zag staan. Het paste bij haar dat ze zelf haar weg had gevonden naar hun ontmoetingsplek, en hem daarin bovendien voor was geweest. Dat competitieve miste hij de laatste tijd soms, alsof ze het te druk had met haar huiswerk om nog zichzelf te zijn. Maar nu ze hem hier stond op te wachten was ze zijn meisje.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 11 februari 2019 om 09:20

Met pretlichtjes in haar ogen keek Lila haar vriendje aan. Toen hij de zolder op was gekomen en haar had opgemerkt zag hij er een tikje verdwaasd uit, maar al gauw verscheen daar die glimlach rond zijn mondhoeken die ze alleen bij Trevor had gezien als niemand anders keek.
“Natuurlijk ben ik er al,” zei ze quasi-beledigd, “die geheime zolder van je is vrij simpel te vinden.” Lila knipoogde, maar het effect ging een beetje verloren door de duisternis waar ze plotseling ingehuld waren toen haar vriendje zijn spreuk verbrak. Trevor hoefde niet te weten dat ze veel te vroeg naar de bibliotheek was gekomen om op zoek te gaan naar zijn verstopplekje. Het liefst had ze Jareth gevraagd of deze wist van een zolder in de bibliotheek. Haar broer was immers op elke geheime plek in Zweinstein weleens geweest voor een nachtelijk avontuurtje. Maar sinds die keer dat ze hem midden in de nacht tegen was gekomen, had ze Jareth niet meer onder twee paar ogen gesproken.
Alleen bij de gedachte aan die ontmoeting trok er een rilling over haar rug. Het voelde nog steeds onwennig dat Jareth nu wist over haar stomme symptomen. Gelukkig had ze sindsdien geen plotselinge aanval gehad en voelde ze zich al de hele week op een goede manier energiek. Sterker nog, ze voelde zich als zichzelf. Rustig, kalm en vol leven. De gekmakende energie die haar de ene keer tot waanzin had gedreven en de andere keer had doen instorten was zo stabiel dat Lila zich bijna begon af te vragen of ze een nieuwe fase in haar ziekte had bereikt. Maar daar wilde ze niet aan denken, niet nu Trevor bij haar was en ze onder de sterrenhemel stonden.
Zou hij door hebben hoe romantisch dit eigenlijk is?
“En nu jij er bent, kun je me eindelijk vertellen waarom je me nooit eerder over deze zolder hebt verteld. Ik bedoel, dit zou een perfecte plek zijn geweest voor onze lessen.” Lila wees op haar hoofd en legde toen haar vingers op de kruin van haar vriendje. Zijn huid was nog even koud als altijd en ze liet haar hand al snel weer naast haar heup vallen. Gelukkig had ze een extra dikke trui aan waar het embleem van Ravenklauw op geborduurd was, anders zou het nog een hele koude nacht kunnen worden met een vriend die de huid van een vampier leek te hebben.
“Hoe lang hebben we nog voordat het spektakel begint?”

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 19 februari 2019 om 14:48
“Ach, heb ik je zo lang laten wachten?” vroeg hij sarcastisch.
Haar toon verried dat ze de hele bibliotheek had uitgekamd, net zo lang tot ze de zolder had gevonden. Zijn grijns werd er alleen maar breder van. Hij stapte wat verder de zolder op en ze legde haar handen tegen zijn slapen. Het was haar nog nooit gelukt om door te dringen tot zijn gedachten zonder daarbij haar staf te gebruiken, ook al was het hem al zo vaak gelukt om in haar hoofd te kijken dat hij het miste nu ze het niet meer toestond. Zoals altijd gloeide haar huid alsof ze zich een moment ervoor nog had gewarmd aan een knisperend haardvuur – en zoals leek ze te schrikken van hoe koud de zijne aanvoelde onder haar vingers.
“Omdat het mijn plekje is,” zei hij. “Volgens mij weet Jareth er niet eens van. Vandaar dat hier nog geen bed staat.”
Hij had alleen een comfortabele bank voor zichzelf getransfigureerd toen hij er sinds het begin van het schooljaar steeds vaker terugtrok als hij geen gezelschap kon verdragen. Ook al waren alle stomme ruzies tussen hem en Jareth eindelijk weg aan het trekken, kostte het soms gewoonweg te veel energie om bij andere mensen in de buurt te zijn. Dan had hij genoeg aan de slaapzaal, het geroezemoes in de Grote Zaal dat hem als een zwerm bijen leek aan te vallen en de leegte die hij voelde terwijl hij probeerde zijn aandacht bij de lessen te houden ook al had hij het idee dat hij een meter buiten zijn eigen lichaam zweefde zonder dat iemand dat doorhad. Toch was hij dankbaar voor Jareth, die hem niet langer toestond om lessen over te slaan als hij zich zo gedesoriënteerd voelde. Tot nu toe had hij er nog geen remedie voor gevonden behalve het gewoon uit te zitten, dus dan kon hij net zo goed gewoon aantekeningen maken.
Naast het feit dat hij gewoon behoefte had aan een plek om zich terug te trekken, had hij het in voorgaande jaren gebruikt om de voorraden voor zijn zwarte handeltje op te slaan. De boeken die hier stonden waren zo vergeten dat zelfs madame Rommella hier nooit kwam. Hij had er niet aan moeten denken dat Lila in zijn zaken zou zijn gaan neuzen. Ze had het nooit echt goedgekeurd dat hij dingen het kasteel in smokkelde die Vilder graag innam als het via uilenpost binnenkwam.
Maar nu hij zijn handel had opgegeven was dat niet langer een reden om Lila van de zolder te weren. Hij had er niet echt bij nagedacht dat hij zijn plekje aan haar op zou geven toen hij haar hier had uitgenodigd. Ze kende hem goed genoeg om te weten hoe hij was op slechte dagen. Ze had hem bovendien meerdere malen eigenhandig door dat soort dagen heen geloodst.
“De maansverduistering begint om iets van elf uur, maar het duurt wel even voor hij geheel verduisterd is.” Hij liet zich op de bank vallen en trok Lila met zich mee. “We zitten hier nog wel even,” zei hij plagerig en hij kuste haar slaap.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 03 maart 2019 om 22:01
Een glimlach verscheen op haar gezicht, ze kon er niets aan doen. Een jaar geleden had ze nooit gedacht dat Trevor haar zo zou vertrouwen dat hij haar op zijn plekje toe zou laten, nu stond ze hier. Lila knikte begripvol, ze hoefde niet aan hem te vragen waar hij aan dacht. Zonder zijn gedachten binnen te dringen, kon ze aan de fronsende wenkbrauw en de omhoogtrekkende hoeken van zijn mond zien dat hij daar nog niet eerder over had nagedacht. Het sierde hem dat hij niet in paniek schoot of haar toch op een typische Hathaway-manier weer van zijn zolder begeleidde.
Even liet Lila de stilte over zich heen glijden. Het was geen ongemakkelijke stilte waarvan ze de behoefte had om hem op te vullen, bang dat Trevor anders uit verveling zijn aandacht zou verliezen. In plaats daarvan genoot ze van de rust, alsof de stilte om haar heen ook voor innerlijke stilte kon zorgen. Op Zweinstein was het haast onmogelijk om ergens echt alleen te zijn. In de slaapzaal sliepen drie andere meisjes, in een klaslokaal zat altijd wel iemand diep te zuchten of waren ijverige studenten met hun ganzenveer aan het krassen, de Grote Zaal was een grotere herrie dan dat het midden op de Wegisweg was en ook in villa Unger was het nooit zo stil als nu.
Uiteindelijk verbrak de stem van Trevor de stilte, gevolgd door het zacht kraken van de bank. Lila liet zich gewillig naast haar vriendje vallen en rilde even toen hij zijn koude lippen op haar voorhoofd drukte. “Hmm,” flusiterde ze, zelf nog niet helemaal bereid om de stilte compleet te verjagen. Haar handen zochten naar de zijne en ze nestelde zich wat dichter tegen hem aan. Op zijn horloge kon ze aflezen dat het momenteel kwart voor elf was, dus het begin van de verduistering kon niet heel lang meer duren.
“Dankje,” fluisterde ze, “bedankt dat je me hier vertrouwt. Trevor... ik...” Lila hapte naar adem, maar ze kreeg de woorden die al dagen op haar borst drukten er niet uitgeperst. In plaats daarvan bewoog ze haar gezicht, zodat ze in zijn ogen kon kijken.  
Ik hou van je.
Het waren niet de woorden die ze had willen zeggen, noch de woorden waarmee ze de stilte wilde verbreken. Maar het was wel de waarheid en Lila wilde dat Trevor de woorden wist, de woorden in haar gedachten kon lezen. Zwijgend legde ze haar hoofd zo dicht bij het zijne dat zijn koude neus de hare raakte en ze zijn adem tegen haar lippen kon voelen.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 04 maart 2019 om 22:37
Lila nestelde zich zo graag tegen hem aan dat hij begon te denken dat zijn lichaam zich naar het hare begon te vormen, zoals ook vingers als puzzelstukjes tegen elkaar aan pasten. De laatste tijd was ze afweziger, wat meer teruggetrokken dan hij van haar gewend was en ondanks zichzelf moest hij toegeven dat hij het vertrouwde gewicht van haar wang op zijn schouder gemist had. Ze maakte een tevreden geluidje. Schijnbaar had ze eenzelfde gedachte.
Voor het eerst in weken liet ze hem weer binnen. Ondanks haar ogen, die hem vol warmte aankeken, merkte hij dat er iets was wat ze met de grootst mogelijke moeite voor hem verborg. Ze was beter geworden in Occlumentie maar hij kon voelen dat wat ze ook achterhield, het op barsten stond. Het enige wat hij hoefde te doen, was een barst in die muur vinden en ertegenaan te leunen. En er waren barsten genoeg. Maar hij deed het niet. Ze had niet voor niets die bescherming opgetrokken. Als ze hem wilde weren, zou hij haar niet dwingen.
Ze leunde naar voren. Tergend langzaam. Pas op het laatste moment sloot Trevor zijn ogen. Achter de hare had hij niets kunnen vinden. Haar lippen waren warm en verwelkomden hem. Ze droeg graag een of ander zoet parfum, maar nu er geen afstand meer tussen hen was, kon hij haar eigen geur ruiken. De geur die op zijn kleding achterbleef nadat ze zich op zijn schoot had genesteld – brand en elektriciteit en zwarte lak voor bezemstelen. Hij kuste haar zachte mond alsof hij zich daarmee die geur toe zou kunnen eigenen, opdat hij hem in zijn geheugen kon prenten en er zijn onrustige nachten mee kon verjagen.
Maar de rafelige gedachten achter haar Occlumentiemuur zaten hem dwars. Al weken had hij het idee dat ze iets voor hem achterhield – iets groots. En dat vermoeden was nu alleen maar bevestigd.
“Je verveelt je kapot, nietwaar?” vroeg hij. Als automatisch was hij gaan fluisteren door de ultieme stilte in de zolderruimte, waar het stof bijna hoorbaar door de lucht dwarrelde. “Trek gewoon de pleister los, Lila, het waren twee heel lange weken. Ik kan heus wel ergens tegen.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 08 maart 2019 om 08:08

Waar Lila aan het begin van hun relatie haar vriendje nauwelijks had durven aan te raken, bang dat hij achteruit zou deinzen, vonden haar vingers nu als vanzelf het blote stukje huid van zijn nek. De kus was teder en voelde zacht op haar lippen. Dit waren haar favoriete momentjes met Trevor Hathaway, degene die ze koesterde en die ze de afgelopen weken had gemist. Ondanks dat ze niets anders had gewild dan een dagdeel alleen met de Zwadderaar te besteden, was ze te bang geweest om zo dichtbij hem te zijn. Uit angst dat haar energie elk moment een uitweg vond in het uitspatten van magie. Letterlijk.
Lila zuchtte van genoegen toen hij zijn hoofd terugtrok. Woordeloos keek ze door haar wimpers naar zijn blauwe ogen, die door de maan een aparte kleur kregen. Te lang had ze het gesprek al uitgesteld. Nu moest ze hhet em vertellen en hopen dat haar broer zijn woord had gehouden en haar niet voor was geweest.  Maar... Hoe moest ze tegen hem zeggen dat de stomme profetie uit leek te komen? Jareth had haar proberen gerust te stellen, had haar in zijn armen genomen en haar een dikke knuffel gegeven. Daarna had ze zich rustiger gevoeld. Alsof ze de last niet meer alleen droeg. Zou Trevor ook zo reageren? Of zou hij haar met afgrijzen aankijken en weer in een depressie glijden? Of erger nog, niets meer van haar willen weten?
Even hapte ze naar adem om het moment uit te kunnen stellen en haar laatste beetje moed bij elkaar te schrapen. Het liefst had ze hem uitgenodigd in haar hoofd, zodat ze het hem niet hoefde te vertellen. Maar dat was laf. Ze was potverdorie een Unger!
Net toen ze haar mond wilde openen, verbrak Trevor de stilte. Haar ogen werden groot en ze probeerde zijn blik te vangen, maar hij ontweek haar. De blijdschap en het geluk die eerder haar hart vulden, werden vervangen door angst en pijn.
“W-waar heb je het over?” wist ze uiteindelijk uit te brengen. Trevor was ondertussen verschoven, slechts een paar millimeter, maar genoeg om ervoor te zorgen dat ze het registreerrde. “Trevor… Ik…” Was dit hoe haar exen zich hadden gevoeld als zij die fatale woorden had gesproken? “M-maak je het uit?”
In haar ooghoeken begon een traan op te wellen, maar ze gaf de Zwadderaar geen kans om deze te zien. Voordat ze volledig doorhad wat haar lichaam deed, was ze al van de bank afgesprongen en wendde ze haar gezicht af. Haar hoofd werkte op volle toeren en Lila wist niet of ze de zolder af moest rennen of dat ze hem moest overhalen het niet uit te maken. Ze wist niet of ze dat zou overleven. Op een moment dat haar ziekte zich begon te manifesteren in symptomen en ze zich machteloos en alleen voelde.
Doe me dit niet aan. Alsjeblieft.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 10 maart 2019 om 01:17
Hij had geen spijt van zijn vraag, ook al deed het haar zichtbaar schrikken. Hij had haar eerder geconfronteerd met vragen die ze zelf niet onder ogen had durven komen en hij had zich toen ingeprent om milder voor haar te zijn. Zich aan dat voornemen proberend te houden, verplaatste hij dan ook zijn blik van haar ogen naar beneden, om haar de ruimte te gunnen een reactie te bedenken. Ze zei vaak dat gevoelens niet zijn sterkste kant waren, maar zelf hield ze haar kaarten ook graag gesloten. Meer nog dan hij, in sommige opzichten. Hij had zich bloot gegeven toen ze hem uit de krochten van zijn depressie weer omhoog had getrokken, maar hij had niet het idee dat ze ooit zo open naar hem was geweest. Al was ze erg goed in het doen alsof dat wel zo was.
Ze stond op. Haar stem trilde en ze moest duidelijk moeite doen om haar tranen terug te dringen. Nog altijd probeerde ze zich groot te houden. Keek ze dan nog steeds naar hem op? Hij had haar genoeg redenen gegeven om hem niet langer te zien als een of andere geweldige ouderejaars.
Trevor slikte. Ook al wist hij dat ze dit gesprek vroeg of laat moesten voeren, zag hij er net zo tegen op als zij. Hij stond ook op en overbrugde de afstand die ze tussen hen had gecreëerd in een enkele pas. Ze had zich met haar rug naar hem toegekeerd, waarschijnlijk omdat ze haar tranen niet langer kon bedwingen.
Trillerig streelden zijn vingers haar bovenarmen, volgden hun vormen van haar schouder tot de ellenboog. Hij leunde zijn kin op haar hoofd, zodat ze zich niet naar hem toe hoefde te draaien als ze dat niet wilde. Woordeloos stond hij achter haar en terwijl hij naar woorden zocht, kon hij alleen maar haar armen blijven strelen.
“Ik dacht dat dat was wat je wilde zeggen,” zei hij. “Ik kan voelen dat er iets zwaars aan je trekt, Lily. Ik wil niet dat je ongelukkig bent. Dat ik je ongelukkig maak.”
Hij wilde haar kussen, haar laten weten dat het haar schuld niet was dat ze zich niet langer aan hem wilde binden. Misschien waren ze toch te verschillend geweest – de Ungers waren vrije geesten die te veel liefde hadden om aan één persoon te geven, terwijl Trevor juist altijd opgevoed was met het idee dat er niets belangrijker was dan loyaliteit. Er was voor hem niemand anders, maar hij wilde haar niet beperken, ook al zou hij nooit een open relatie kunnen hebben. Al die afwegingen moest zij ook hebben gemaakt in de afgelopen weken, terwijl ze ongelukkiger en ongelukkiger werd en merkte dat ze uitgekeken was op hun relatie.
“Het is niet erg, Lily. Zeg het maar gewoon.”
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 12 juli 2019 om 23:47

Lila was altijd al goed geweest in het interpreteren van lichaamstaal, zeker van de jongens die ze lief had. En Trevors woorden correspondeerden niet met de warmte die van hem afstraalde. De manier waarop de Zwadderaar achter haar stond, voelde haast intiemer dan een knuffel. Het maakte dat ze de waarheid niet langer kon ontvluchten, net zoals op die ene avond, toen Jareth haar met zijn grote broer blik veel te bezorgd aan had gekeken.
Als je het hem niet vertelt, verlies je hem.

De stem in haar hoofd had ontzettend veel weg van die van haar moeder, op van die zeldzame momenten dat ze een moeder dochter momentje hadden. Maar het was een wijsheid die vanuit haar binnenste kwam, en Lila haalde diep adem.
“Trevor, dat is het niet,” wist ze uit te brengen, waarna ze zich omdraaide en hem in de ogen keek. Haar wangen begonnen rood te worden en Lila moest een steek van paniek onderdrukken. Wanneer had ze hem voor het laatst zo aangekeken zonder een masker te dragen dat haar problemen voor hem moest verbergen? Het had zo enorm veel energie gekost. Onnodige moeite, zo bleek nu. Ze had Hathaway er niet mee kunnen misleiden.
Lila deed haar best om haar blik niet van de zijne af te wenden. Haar vriendje hoefde niet vaardig in Legimentie te zijn om te kunnen zien dat haar ogen pijn en zorgen uitstraalden, maar wat zou hij nu nog meer kunnen zien? Als vanzelf bewogen haar handen naar de zijne, maar ook als vanzelf bleven ze ergens midden tussen hen in hangen.
“Weet je nog dat Jareth opeens de behoefte had om een duik in het meer te nemen,” nog één keer haalde ze diep adem, alsof ze zelf onder water was en wanhopig naar zuurstof hapte. “Misschien dat ik ergens had gehoopt dat je daar meer vragen over zou stellen. Waarom hij dat deed, wat er aan de hand was. Een ander deel van me hoopte dat Jar de bloedeed die ik met hem had gesloten had verbroken door het aan jou te vertellen.”
Het liefst had ze haar handen in haar zij gestoken, het gaf haar altijd net dat beetje extra moed die ze nodig had. Maar ze was niet meer dat kleine meisje dat zich groter moest voordoen dan ze was om ook maar enig tegenwicht te bieden tegen de twee jaar oudere Zwadderaar die haar broer moest voorstellen. Nu ze eenmaal was begonnen, moest ze doorzetten.
“Trevor ik… ik heb symptomen. Soms ben ik zo moe dat ademhalen al te veel energie kost, andere keren moet ik midden in de nacht op mijn hemelbed heen en weer springen om niet uit mijn vel te barsten. Of elektroceer ik mijn vriendje, terwijl ik halfdronken ben.” Lila glimlachte flauwtjes bij dat laatste voorbeeld. Haar handen hadden die van Trevor alsnog gevonden, alsof ze het incident ter plekke demonstratief wilde herhalen. Uiteraard vloog er nog geen schokje magie over, zelfs niet van het verliefde soort.
“Het is de profetie, ik weet het zeker,” besloot ze. Wanneer was het zo koud geworden op de zolder dat de kleine bruine haartjes op haar armen omhoog waren gaan staan? En waarom was het haar alweer niet gelukt om haar wangen droog te houden?

IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3530
bullet Geplaatst op: 20 juli 2019 om 15:39
Het liefst zou hij doordringen in haar gedachtes, want wat het ook was wat haar zo van streek maakte, makkelijk was het niet voor haar om de woorden over haar lippen te persen. Ze leek alleen maar meer in paniek te raken van wat hij zei. Hij was nooit goed geweest in troosten.
Haar handen zochten de zijne en hij wist in ieder geval dat hij ze vast moest pakken, hoe koud zijn vingers ook tegen de hare zouden zijn. Haar handpalmen voelden inderdaad gloeierig warm, alsof Lila een hardnekkige griep had opgelopen. Had Scarlett daar niet iets over gezegd? Dat ze soms Cheerflying-training miste omdat ze zich niet zo lekker voelde?
Zijn gedachtegang werd onderbroken door Lila, die moedig aan haar verklaring was begonnen en overduidelijk moeite had om überhaupt adem te halen. Er was meer aan de hand geweest bij hun zwemsessie in het Zwarte Meer een paar dagen geleden. Natuurlijk zou Jareth nooit uit zichzelf voorstellen om te gaan zwemmen, waarom had Trevor daar niet meer achter gezocht? Lila’s stem klonk beschuldigend, maar trilde te veel om het als een echt verwijt over te laten komen.
Ze had symptomen. Vermoeidheid, overactiviteit, geen controle meer over haar magie, die uit haar leek te barsten…
De mysterieuze ziekte waar die vervloekte Waarzegster voor had gewaarschuwd, had haar eindelijk ingehaald.
Trevor staarde haar aan. Hij had werkelijk geen idee wat hij moest zeggen, wat hij kon doen om dit weer recht te trekken. Scheidende ouders, Jareth die dwars deed, een eerste dronken bui… Daar had hij antwoorden voor. Maar tegen mysterieuze ziektes was hij niet opgewassen.
Lila rilde; het kippenvel stond op haar ontblote armen. Tranen stroomden stilletjes over haar wangen en glinsterden rood in het licht van de opkomende bloedmaan. Zich ervan bewust dat hij waarschijnlijk toch iets moest zeggen of doen, streelde hij haar haar terwijl het zachte kasjmier van zijn gewaad nat werd van de tranen. Hij leidde haar terug naar de bank trok hij haar tegen zich aan. Hij zei nog altijd niets; woorden waren niet bepaald zijn sterkste kant als het er echt op aan kwam. Op momenten als deze wilde hij dat zij ook Legilimens was, dan kon hij gewoon zijn gedachten delen zonder dat hij de juiste woorden hoefde te zoeken.
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Cindy
Forumbeheerder
Forumbeheerder
Avatar
Teach me how to say goodbye :S

Lid geworden: 23 juni 2006
Online status: Offline
Berichten: 4494
bullet Geplaatst op: 28 juli 2019 om 14:19

Lila had dit moment zo lang mogelijk willen uitstellen en daarom gezwegen over haar symptomen tegen haar vriendje. Ze was bang dat Trevor haar anders zou gaan bekijken als hij het wist. Dat hij de situatie waarin zij zat te ingewikkeld zou vinden en het daarom liever met haar uit zou maken. Of erger nog, dat hij haar vol medelijden aan zou kijken, zoals haar broer had gedaan. Alsof hij haar voor de wereld moest beschermen en zij te zwak was om haar eigen boemannen te verslaan.
Zijn reactie kwam als een opluchting en gewillig liet ze zich naar de bank begeleiden. Met elke strook die hij met zijn koude vingers door haar haren maakte, voelde ze haar ademhaling rustiger worden. Stille tranen stroomden nog altijd over haar wang, waardoor ze haar stem niet vertrouwde om nog meer klanken te produceren. Laat staan woorden.
Ze begroef haar gezicht in zijn gewaad, duwde haar nagels in haar benen in de hoop dat de pijn haar kon afleiden van de vermoeidheid die zich over haar lichaam verspreidde. Haar schouders schokten en ze beet op haar lip om ervoor te zorgen dat die stopte met trillen. Wanneer was ze zo’n emotioneel wrak geworden?
“Het… spijt… me,” bracht ze vermoeid uit. Ze had nog veel meer tegen hem willen zeggen, maar de woorden bleven in haar keel steken en haar gedachtes wilden maar niet vormen. Alsof ze naar een bijna geknapt draadje in een hersenpan staarde naar een herinnering waar duidelijk mee was geknoeid.
Lila wist niet meer wanneer ze haar ogen had gesloten, maar na seconden, misschien wel minuten, knipperde ze een paar keer en hief haar gezicht op om naar Trevor te kunnen kijken. De kleine beweging zorgde al voor hoofdpijn en haar blik bleef dan ook bij zijn lippen steken.
Het was prettig om haar lichaam tegen de zijne te laten steunen, zeker nu haar ledematen zo zwaar voelden. De houding waarin Trevor haar vasthield was bijna identiek aan hoe Jareth haar had proberen te troosten, maar haar vriendje straalde een rust en kalmte uit waar ze zich voor altijd in wilde wikkelen. Voorzichtig probeerde ze naar hem te glimlachen, maar waarom kostte het zoveel energie om haar mondhoeken te bewegen? De chaos in haar hoofd wist voldoende te kalmeren, dat haar hersenen een beeld van een muur konden vormen.
Ik hou van je. Maak het alsjeblieft niet uit.

IP IP gelogd
Terug naar boven
Pagina  van 2 Volgende >>
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum