Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Zweinstein
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : RPG 3.0 : Zweinstein  
Onderwerp: <RPG 2.0> Sleeping Giant Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 8
Schrijver Bericht
Lukas
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
What up, ding dongs?

Lid geworden: 10 februari 2010
Online status: Online
Berichten: 923
Quote Lukas Beantwoordbullet Geplaatst op: 16 april 2020 om 18:31
Oh, wat lag Noah daar goed. Het vuur hield hem warm, Oliver’s stem hield hem wakker. Natuurlijk sliep hij niet,  hij deed maar alsof. Misschien dat hij dan langer kon blijven liggen en genieten van het moment. Noah was echter niet goed in zijn lach inhouden. Hij begon al half te lachen toen Oliver hem vroeg of hij al sliep, maar toen Oliver zei dat hij in het Zwerkbalteam ging, kon Noah niet meer. Hij schoot recht en ging met een vlotte sprong op de salontafel staan. Hij had een onzichtbare microfoon vast. In gedachten was Anderling aanwezig, klaar om elk moment in te grijpen wanneer Noah te ver ging.
“En daar komt hij het veld opgevlogen…” begon Noah enthousiast, “Ravenklauw’s beste Zoeker sinds 378 jaar!”
Noah hield een hand boven zijn ogen, alsof de eerste zonnestralen van de lente zijn zicht verpestten en keek wild in het rond.
“Oliver Livingstone-Cavendish, sneller dan de wind, gaat zonder twijfel die bende…”, zenuwachtig keek hij naar achter, alsof Anderling er echt was, “… Zwadderaars de pan inhakken!”
Enkele triomfantelijke gebaren later en Ravenklauw had de denkbeeldige Zwerkbalmatch gewonnen. Noah keek Oliver liefdevol aan.  Oliver de Zwerkbalkampioen! Het was een gedachte die enkele seconden geleden nooit in hem was opgekomen, maar nu kon hij het zich helemaal voor hem zien. Een Drijver zou hij niet worden, maar een Zoeker of een snelle Jager, hij ging er al helemaal in op.
Wild plofte hij zich weer op de bank naast Oliver en legde zijn hoofd weer op Oliver’s schoot. Slapen, of doen alsof, zat er niet meer in. Daar was hij te opgewekt voor.
“Ik kom elke training kijken als jij in het team zit,” zei Noah. De vraag van waar die ambitie opeens vandaan kwam was al lang uit zijn hoofd verdwenen. Nee, het enige waar hij nu aan kon denken was een blauwe streep die aan topsnelheid door de lucht vloog en links en rechts een Gouden Snaai ving. Noah in de tribunes. Volledig aangekleed in blauw en zilver, zoveel geschminkt dat je hem niet meer zou herkennen. In de ene hand een vlag in de andere een luide toeter. Hij had nog nooit zoveel interesse in Zwerkbal gehad.
"Heb je al een bezem?” vroeg Noah, “ik denk dat er momenteel een actie is in de Ochtendprofeet. 20% korting op een Nimbus 2020 als je een abonnee bent!” Opeens voelde hij zich dom. Oliver kon waarschijnlijk alle bestaande Nimbus 2020’s kopen en nog genoeg over hebben om een kasteel of twee drie aan te schaffen. Die 20% korting zou er voor hem echt niet toe doen. Maar die gedachte was al snel weg, het enige waar hij nu aan kon denken was dat zijn, anders oh zo stille, Oliver misschien wel een Zwerkbalkampioen zou kunnen worden.
“Je kan mij leren vliegen dan,” zei Noah lachend. Het was niet dat hij niet overweg kon met het levensgevaarlijke stuk hout. Maar hoger dan een meter of twee en sneller dan een gezond looptempo durfde Noah meestal niet te gaan. “Wanneer ga je je inschrijven?”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
Quote Blossom Beantwoordbullet Geplaatst op: 19 april 2020 om 23:35
O, wat was Noah toch leuk! Lief! Grappig! Daar waar Oliver eerst last had gehad van een uiterst depressief gevoel, moest hij nu lachen en gloeide er hoop in hem op. De gedachte dat hij werkelijk een supporter had, ook bij het uitvoeren van een idee dat zo stompzinnig leek dat het alleen maar kon mislukken, was hartverwarmend. Vanzelfsprekend zou hij ook Noah ondersteunen als hij bepaalde wensen of dromen had, zelfs als het niet haalbaar was om zo’n doel te bereiken.
Toen Noah weer naast hem neerplofte, kon hij het dan ook niet laten om zijn vriend een knuffel te geven.
“Nee, ik he-heb nog geen bezem,” antwoordde hij eerlijk. Tijdens de vlieglessen nam hij altijd een bezem van school. Dat had zo zijn redenen: hij wilde eigenlijk niet opvallen. Geen aandacht trekken met een duur model of een ultrahip merk, en al helemaal niet de snelste zijn, of de beste in speciale verrichtingen. “Ik k-k-ken een meisje uit Huffelpuf. Robyn heet ze, en ze is j-j-jager. Ik hoop d-dat ik haar bezem mag lenen.”
Een bezem bestellen kon natuurlijk ook; zoals Noah aangaf een nieuwe Nimbus met 20% korting, dat leek hem wel wat. Maar hij zou niet op de zaken vooruit lopen: die bezem zou hij zichzelf pas cadeau doen als hij werd aangenomen. Ook leek het hem een slecht idee om zichzelf ‘in te kopen’ door met een racebezemsteel van formaat aan te komen zetten of om het team met iets te sponsoren.
“O-overmorgen zijn de trainingen,” gaf hij als antwoord op de vraag wanneer hij zich op ging geven. “M-maar misschien kan ik al eerder iemand uit het t-t-team spreken.”
Als hij dat zou durven, tenminste.

- overmorgen -

Hij had nog nooit een Zwerkbalgewaad gedragen, maar om te laten zien wat je kon tijdens deze training, moest iedere wannabee-Zwerkballer in dezelfde outfit verschijnen. De aanvoerder had een beetje honend op hem neergekeken toen Oliver had gezegd dat hij Z-z-zoek-ker wilde worden, en nou ja… misschien had hij wel gelijk. Als hij net zo snel vloog als dat hij spreken kon, hadden ze niks aan hem.
Het was alleen zo, dat hij zich tijdens de vlieglessen had ingehouden. Hij had altijd braafjes gedaan wat er van hem werd verwacht, was nooit sneller of hoger gegaan dan aangegeven, waardoor niemand, en dat was inclusief Oliver zelf, wist wat hij kon. Zenuwachtig stapte hij op, met een duidelijke opdracht. Vang de Snaai. Punt was: ze waren met vier potentiële Zoekers. Ieder van hen moest alvast opstijgen en boven de tribunes van het Zwerkbalveld wachten; ieder boven hun eigen vak.
Oliver zwaaide nog eventjes voordat de Snaai werd losgelaten, maar al snel was zijn volledige focus op het gouden balletje. Niet al te snel ging hij erop af, berekende zijn kansen en zag hoe de andere Zoekers erop af gingen. Hoe pakte hij dit slim aan? Oké, een neerwaartse beweging was sneller dan een horizontale, en dus dook hij naar beneden, alsof hij het bijltje erbij neer gooide. Daarna trok hij op, dook onder zijn tegenstanders door, schoot in één snelle beweging omhoog en - BIJNA! - pakte hij de Snaai, die plotseling van richting veranderde. Olivers hand had het ding geraakt, maar dat telde niet. Zijn tegenstanders schoten alle kanten op, zoekend naar waar het ding gebleven was, toen Oliver iets goudkleurigs een kant op zag gaan waar niemand (ook hij niet) naartoe ging.
Zijn reactie was riskant, want hij had nog nooit zulke rare bewegingen gemaakt op een bezem, maar voordat hij het wist, maakte hij een looping en verloor daarbij de controle over zijn bezem, die het nodig vond om een dubbele schroef te draaien. Oliver wist niet meer wat boven of beneden was, maar in zijn paniek, zijn van angst wijd opengesperde ogen, en zijn dadendrang, greep hij toch die Snaai mee!
Het duurde even voordat hij zijn bezem weer onder controle had, en zou zowat vergeten dat hij de Snaai had gevangen, maar uiteindelijk overhandigde hij het gouden balletje aan de aanvoerder met een glimlachje en een “A-a-alsjeblieft.”

‘s Avonds verklaarde hij tegen Noah: “D-doodeng was het, en eh… mieters! M-m-mijn stiefvader zou zeggen dat het b-buitengewoon formidabel was.”
Hij zat op dezelfde plek als altijd in de Leerlingenkamer, hij was gedoucht en had zijn geruite pyjama aan en hij had zijn tanden al gepoetst. Klaar voor de nacht genoot hij nog na van wat er overdag was gebeurd. Hij was de nieuwe Zoeker!
“Had je het v-verwacht?” vroeg hij. Vast niet. Hij ging even met zijn hand door Noahs haren en blikte nog heel even check, check dubbelcheck de lege leerlingenkamer in voordat hij Noah op zijn lippen kuste. Het kwam door hem, het kwam allemaal door hem. Het was alsof de echte Oliver wakker werd, dankzij Noah.
“Heb jij m-misschien ook iets dat je g-graag zou willen doen?” vroeg hij. “Zodat ik ook jou supporteren kan? Ergens n-nog een verloren t-t-talent laten liggen?” Niet dat hij een talentloze Noah minder leuk zou vinden; hij was sowieso een genot.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Lukas
Griffoendor
Griffoendor
Avatar
What up, ding dongs?

Lid geworden: 10 februari 2010
Online status: Online
Berichten: 923
Quote Lukas Beantwoordbullet Geplaatst op: 27 juli 2020 om 22:56
Noahs kont was bevroren. Zijn billen voelden ijskoud aan, maar het was een offer dat hij maar al te graag maakte voor Oliver. Hij was dan misschien geen sportfanaat, Noah wist nog net hoe elke bal heette, maar wanneer zijn lief een poging ging wagen om in het Zwerkbalteam te raken, moest hij er wel bij zijn. En wat hij zag, kon hij amper geloven. Het leek alsof er een reus ontwaakt was in Oliver. Een reus die zich niets aantrok van de buitenwereld, zijn moeder of zijn plaats in zijn adelijke familie. Nee, Oliver was opeens een reus met maar één doel: de zoeker van Ravenklauw worden. Noah zag hoe Oliver als een speer door de lucht vloog, zonder aarzelen gevaarlijke manoeuvres uitvoerde en bijna nonchalant de Gouden Snaai aan de aanvoerder overhandigde. De aanvoerder had nu beslissing te maken, maar Noah had er een goed gevoel bij. Gevuld met trots voor de jongen waar hij zo verliefd op was, wandelde hij terug naar het kasteel in afwachting van het verdict.

“Had je het verwacht?” vroeg Oliver ’s avonds in de leerlingenkamer. Als hij ja zou zeggen, zou hij liegen. Maar diep van binnen wist Noah dat Oliver verborgen talenten had, dat hij niet enkel de rijke, stotterende jongen was die de meesten door de gangen van Zweinstein zagen lopen.
“Wel, was het helemaal verwacht? Nee. Ben ik verbaasd? Helemaal niet!” zei Noah enthousiast en gemeend.
“Ik heb altijd al geweten dat je meer te bieden had dan je aan de buitenwereld laat zien.” Voor Noah het wist, in een tijd zo kort dat hij niet eens met zijn ogen kon knipperen, voelden hij Olivers lippen op de zijne. Hij had zich al de hele dag gelukkig gevoeld, maar dit was van een ander niveau. Merlijns baard! De ruimte om hen heen verdween, enkel hij en Oliver deden er nog toe. Hij voelde een warmte door zijn lijf die hij niet kon omschrijven en had het gevoel dat zijn hoofd elk moment kon ontploffen door een overdosis dopamine. Het was een moment dat even snel begonnen als geëindigd was, maar vergeten zou hij het niet doen.
Wanneer Oliver vroeg of Noah ook zo iets had dat hij wilde doen, twijfelde hij even. Hij had niet echt de indruk dat hij veel talenten had, laat staan dat hij ergens goed genoeg in was om bij een team van iets te horen.
“Geen idee eigenlijk”, zei hij terwijl hij zijn schouders ophaalde.
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
Quote Blossom Beantwoordbullet Geplaatst op: 03 augustus 2020 om 22:29
Het was toch niet vreemd dat hij voor Noah viel; de eerste persoon op aarde die hem zonder eigenbelang een richting gaf. Hij had van het bestaan niet afgeweten, want altijd kreeg Oliver alles opgelegd. Hij moest dit en hij moest dat, en vooral: hij mocht niet….. Aan dat laatste kwam nu een einde. Hij had Noah, die hem enthousiast ondersteunde, ondanks alles en niet dankzij alles.
Eigenlijk had ieder persoon een Noah nodig, alleen niet deze Noah, want deze was van hem. Wat Oliver betrof gingen ze nooit uit elkaar en zou hij er alles aan doen om Noah zo dicht mogelijk bij hem te houden. Hij wist ook hoe: met leugens en bedrog naar zijn ouders toe want uit de kast komen zat er niet in. Nooit, dacht hij stellig. Over zijn Zwerkbalcarrière zou hij vast en zeker menig Brulbrief krijgen, maar het kon hem niet schelen, want hij had Noah, en Noah vond het goed.
“Je w-weet het niet?” herhaalde Oliver toen Noah antwoord gaf op de vraag of hij ook verborgen talenten had. Oliver glimlachte zacht: “Je hebt in ie-ieder geval talent voor zoenen.”
Zijn eigen woorden lieten hem blozen omdat hij niet gewend was aan flirts en andere zeer gewenste aandacht. Misschien kon hij het maar beter omzetten in daden, want spreken was niet zijn sterkste kant. Nogmaals raakte hij zachtjes en ontspannen Noahs lippen met de zijne, en voelde zich zoals een engel zich in de wolken moest voelen; op zijn gelukkigst. Nooit had hij gedacht dat dit gevoel zich meester van hem zou maken, en dat allemaal voor Noah, tegen wie hij zo opkeek omdat hij gewoon zo veel leuker was dan hij zelf. Maar ook in Noah zat waarschijnlijk nog een slapende reus. Ze zouden het gaan ontdekken, hem laten ontwaken, samen, voor altijd. Als elkaars supporter, omdat het hele leven beter was als er toewijding was, en plezier, en liefde, vooral veel liefde.



*** EINDE DEEL 1 (volgend deel op het nieuwe forum)
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 8
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum