Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
De Magische Wereld
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : RPG 3.0 : De Magische Wereld
Onderwerp: Help! Er Zit Een Gat In Mijn Plafond! Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Schrijver Bericht
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4930
Quote Timsel Beantwoordbullet Onderwerp: Help! Er Zit Een Gat In Mijn Plafond!
    Geplaatst op: 04 mei 2020 om 16:47
Help!

Er
Zit
Een

Gat

In
Mijn

Plafond!


Met Trevor & Mula


Mula stapte om hoekje van de Lekke Ketel van haar fiets en stapte snel af. Ze zette het voertuig in één van de fietsenrekken die aan de hoek van de stoep stonden en zette de fiets op slot. Ze haalde haar mobieltje even uit haar tas om te kijken of ze nieuwe meldingen had gekregen – twee Whatsappberichtjes, één van een studiegenoot die haar vroeg wanneer ze haar deel van het werkstuk wat ze over drie dagen in moesten leveren af zou hebben en de ander van een groepsapp van een studieclubje waarvan de helft na het eerste jaar was gestopt met de opleiding. Waarschijnlijk een meme – ze vroeg zich af waarom ze er nog in bleef. Nuttige dingen werden er in ieder geval niet in gezegd. Verder had ze een nieuwe volger gekregen op Twitter en een like gekregen op een kattenfoto die ze vanmorgen van Flinch had gemaakt. Niks nuttigs dus. En nog geen appje van haar huisbaas, gelukkig.
Ze stopte haar mobiel in haar handtas en haalde haar “heksenhoed” eruit. Die zette ze op haar hoofd. Daarna liep ze weg van haar fiets, twee blokken om, de kleine kroeg genaamd de Lekke Ketel in. Ze begroette mevrouw Albedil, die vriendelijke herbergierster en liep toen naar het kleine kamertje in dat naar de Wegisweg leidde. Ze pakte de paraplu uit de paraplubak en tikte op de stenen muur van de Wegisweg, in de volgorde die ze had geleerd en ging toen de Wegisweg op. De paraplu was een afspraak tussen haar en mevrouw Albedil, met wie ze een goede band had en de paraplu daar neer had gezet zodat zij, als Snul, toch een toegang tot de Wegisweg had en geen toverstok nodig had.
Ze haalde het verfrommelde, zelf-getekende kaartje van de Wegisweg uit haar broekzak om te kijken waar ze heen moest. Acassian Alley, nummer 120. Een zijstraatje, iets verderop. Ze passeerde de winkeltjes van de Wegisweg. Normaliter zou Mula haar ogen uitkijken: wat voor nieuwe dieren had de Betoverende Beestenbazaar nu weer? Wat voor ijsjes had Floris Fanielje in de aanbieding? Had Klieder en Vlek leuke nieuwe boeken? Maar nu had ze even haast.
Haastig sloeg ze het blokje om en las ze de titels aan de muren om te kijken of ze al bijna bij de winkel was waar ze moest zijn… Sokkels Schoenensaak… Flitsers Fotowinkel… Erkols Grappenhuis… AH! Daar was het. De winkel had geen naam aan de voorkant – waarschijnlijk moest de eigenaar ervan hem nog bedenken; hij was pas net nieuw in de straat.
Toen Mula naar binnen stapte, rinkelde er een belletje. Een beetje verlegen schuifelde ze naar binnen. Er was niemand te zien. Aan de muren hingen posters en foto’s en foldertjes en boeken met spreuken erin. Ze keek op het bordje achter de toonbank. Wacht u één moment, ik ben zo bij u.
Nerveus liep ze naar de toonbank en trommelde met haar nagels op het tafelblad. “Ahum,” zei ze, toen er na een tijdje nog niemand was verschenen. “Is daar iemand?”
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Rowace
Moderator
Moderator
Avatar
Maybe we're just lost souls here

Lid geworden: 24 september 2010
Online status: Offline
Berichten: 3495
Quote Rowace Beantwoordbullet Geplaatst op: 13 mei 2020 om 14:17
- Brand hangt in de lucht en vergiftigt het zicht op
Handen voor ogen
Fouten worden snel gemaakt
Maar trager worden ze opgelost, dus open het raam –

Lionel Whittaker was weinig sentimenteel aangelegd en had er dan ook geen gras over laten groeien toen hij eenmaal zijn vertrek had aangekondigd. Zodra Trevor de papieren rond had, was de oude Spreukzoeker vertrokken om zich op zijn nieuwe project in Zuid-Amerika te richten, Trevor achterlatend met de winkel. Van een overgangsperiode was geen sprake. Veel tijd om de winkel opnieuw in te richten, beleid te bedenken en een bedrijfskoers in elkaar te zetten was er dan ook niet.
De winkel was open, hoewel Whittaker bij zijn afscheid gouden letters op de gevel en de etalageramen had verwijderd en dus niets meer wees op de bestemming van het pand. Alleen bezoekers die wisten dat er een Spreukzoekerszaak gevestigd was, zouden het als zodanig kunnen terugvinden. Voor de rest van winkelend magisch Londen was slechts de zoveelste semi-leegstaande ruimte die nog verbouwd moest worden.
Trevor had met Blue, de beste vriendin en huisgenoot van zijn broer, afgesproken dat ze de belettering van de houten gevel en de ramen op zich zou nemen. Ze was dyslectisch maar kon prachtig schilderen en hield wel van een uitdaging. Bovendien had ze een verfsoort die van vorm veranderde als je er bepaalde spreuken op losliet, wat ideaal zou werken voor een reclameruit. Zo kon hij met gemak aanbiedingen wisselen of nieuwe waren aanprijzen op zijn ramen.
Voor nu was hij echter nog bezig met de administratie, een geestdodend werkje dat hij maar beter zo snel mogelijk op orde kon hebben. Hij werkte in het kleine kantoortje achterin de winkel, toen de haren op zijn onderarm overeind kropen; de Ten Berge-bezwering die hij over de winkelbel had uitgesproken, werkte dus goed. Binnenkort zou hij het belletje boven de deur verwijderen dat hem al jaren irriteerde, maar dat Whittaker onder geen beding had willen weghalen.
Om te voorkomen dat hij straks niet meer wist waar hij was gebleven, maakte Trevor nog gauw de regel af waarmee hij bezig was en schreef hij een korte notitie aan zichzelf, voor hij opstond en zich in de winkel begaf.
Een Aziatische vrouw stond hem op te wachten. Hij vermoedde dat ze uit China kwam, maar zeker weten deed hij het niet. Haar nagels tikten ongeduldig op de toonbank.
Trevor vond het altijd lastig om leeftijden te schatten, al helemaal bij niet-blanke mensen, dus besloot hij maar gewoon voor beleefd te gaan: ‘Excuses dat u even moest wachten. Kan ik iets voor u doen?’
I'm in the pursuit of happiness
I'm gonna get it, I'm gonna get it
But the hours are getting longer
You know I can almost taste it
Melting on my fingertips
IP IP gelogd
Terug naar boven
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum