Actieve onderwerpenActieve onderwerpen  Toon de lijst met forumledenLedenlijst  KalenderKalender  Doorzoek dit forumZoeken  HelpHelp
  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen
Zweinstein
 Het Harry Potter Forum : De Toren der Creatievelingen : RPG 3.0 : Zweinstein
Onderwerp: <ORPG> Climax op Zweinstein Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
<< Vorige Pagina  van 2
Schrijver Bericht
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
Quote Blossom Beantwoordbullet Geplaatst op: 21 juli 2020 om 19:56
Als er iets was dat Mason niet zomaar zou vergeven, was het wel een vloek aan zijn adres.
“Kijkerdekijk!” zei hij enthousiast, maar nog steeds ietwat zwak toen Alicia haar ongenoegen uitte. “Lieve meid, mijn zegen heb je. Natuurlijk sta ik je bij! Wat denken ze wel niet, dat ze tegen jou en mij op kunnen?” Hij glimlachte, omdat hij het kwade vuur in haar ogen, die zengende woede die haar beheerste nu, zo prachtig vond. Als zij iemand zou vervloeken, Onvergeeflijk of niet, zou hij dat supersexy vinden.
Hij wreef over zijn spieren, want de vloek die hij zojuist had geïncasseerd was nogal pittig geweest.
“Geef me ‘n minuutje, dan blazen we daarna de deur uit zijn sponning. Heb ik altijd al eens samen met jou willen doen.” Hoewel het op zich ook goed was als ze onder het lerarenbureau de liefde bedreven, maar dat bewaarde hij dan maar voor betere tijden.
Ineens vloog de deur open en stond daar zo’n Dooddoenermeneer, een heel fout type met een zorro-snor. Met opgetrokken wenkbrauwen luisterde Mason naar wat die kerel te zeggen had, maar meer dan een slap excuus had hij niet. Daarna sommeerde hij Alicia naar zich toe. Gatver. Met walging keek Mason toe hoe snorremans zijn lippen op Alicia’s hand zette, maar niet voor lang.
Met de spreuk waar hij normaal gesproken de haard mee aanstak, stak hij nu de broek van de Dooddoener in de hens. Ter hoogte van diens kruis, natuurlijk.
“Blijf met je vuile klauwen van mijn vriendin af, kotsvlek die je d’r bent.” Terwijl hij zijn toverstok op die enge snor gericht hield, kwam hij dichterbij totdat hij naast Alicia stond.
“Ophoepelen, en neem je vrienden mee, en je stomme excuses ook!”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4965
Quote Timsel Beantwoordbullet Geplaatst op: 22 juli 2020 om 11:35
Ineens viel Zachs oog op het medaillon dat om de nek van het meisje hing. Zijn hart maakte een sprongetje. Dat medaillon… kende hij. Het was geen schat, zoals de waardevolle dingetjes die hij in zijn villa had, maar het was desondanks van onbetaalbare waarde.
“Zeg, meisje… waar heb je dat medaillon vandaan?” vroeg hij zachtjes. Hij raakte het aan. Meteen ging een golf van duisternis door hem heen. Groen licht, kakelend gelach – er was geen enkel misverstand. Die trut had het toch gedaan. En nu was dit meisje, die Zwerkbalspeelster, er op de een of andere manier aan geraakt. Interessant. Misschien was dat wel een verklaring voor het feit dat ze zo duister was geworden.
Maar Valarie Lingaard leefde dus nog. De geruchten waren waar. Zij die volgens de profetieën een nieuwe tijd zou inluiden, leefde nog. Maar waar zat ze? Was ze gevlucht van haar plichten als Uitverkorene om het duister de wereld in te begeleiden? Ze was al twee jaar spoorloos vermist.
“Ik ken iemand die heel blij zou zijn met dat juweeltje… ene Vala… - MERLIJN KNOKKIGE ONDERKNIEËN!”
Dat vriendje van haar stak hem gewoon in de hens. “Stomme kleuter! Aquamenti, aguamenti!” Uit zijn toverstok kwam een grote plas water die het vuur doofde. Hij richtte zijn toverstok op de jongeman. Hij zou boeten voor dit stukje disrespect! “Avada…
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Timsel
Moderator
Moderator
Avatar
Aartsvijand van het Spammelding

Lid geworden: 08 november 2007
Locatie: Italy
Online status: Offline
Berichten: 4965
Quote Timsel Beantwoordbullet Geplaatst op: 22 juli 2020 om 11:47
“Blijf van me af, viespeuk!”
Wat een creep! Alicia deinsde achteruit terwijl de Dooddoener haar betastte, van haar dijen tot aan haar heup, met zijn felblauwe ogen borend in die van haar. En hij ratelde maar door, maar toen hij over het medaillon begon te praten leek hij afgeleid te worden. Gelukkig nam Mason goed gebruik van de situatie en stak zijn broek in de fik.
Terwijl de Dooddoener het vuur probeerde te doven en niet alleen een grote plas water over zijn broek heen gooide, maar ook over haar, duwde ze hem opzij. De Dooddoener had het helemaal gehad en besloot dat het tijd was om een Onvergefelijke Vloek te gebruiken op Mason. En niet zomaar een vloek: de Vloek des Doods.
“NEE!” Het werd donker voor Alicia’s ogen. Zonder dat ze het zelf doorhad, pakte ze haar toverstok en richtte ze die op de Dooddoener. “CRUCIO!
Ze voelde de haat door zich heenstromen terwijl de Dooddoener tegen de grond geworpen werd en begon te spartelen, alsof er tientallen messen in zijn lichaam gestoken werden. Hij gilde luid terwijl ze de spreuk door haar toverstok liet glijden en hem ermee vasthield. Ergens ver weg hoorde ze Mason praten, maar kon hem niet goed verstaan.
Ze liet de Dooddoener vrij en viel zelf ook bijna hijgend om. Ze keek met afgrijzen naar haar toverstok. Ze had een Onvergefelijke Vloek gebruikt – iets wat ze nooit van zichzelf had durven denken. En nu ze toch zo ver was…
Ze richtte de toverstok opnieuw op de Dooddoener. Twee woorden, en het zou een Dooddoener minder zijn. Hij had haar aangeraakt, behandeld als een ding… hij verdiende het om te sterven… “Avada…”
Het is dus waar.
Alicia had al een tijdje door dat het medaillon niet goed was; een paar weken geleden was ze tot dat besef gekomen toen ze het medaillon was kwijtgeraakt door Joshua. En nu dwong het haar om een serie Onvergefelijke Vloeken te gebruiken. Ze slikte. Dat medaillon nam controle over haar over.
Ze maakte de spreuk niet af, maar stak hem met trillende handen in de binnenkant van haar mantel. Ze wierp zich huilend op Mason. Wie was ze geworden? Wie was ze überhaupt? Wat was hetgeen dat in het medaillon huisde?
Ze veegde haar tranen weg en richtte zich met trillende stem tot Mason. “Laten we gaan… we moeten weg…”
La scimmia nuda balla
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
Quote Blossom Beantwoordbullet Geplaatst op: 24 juli 2020 om 21:58
Avada - watte? Ging die zeiksnor hem vermoorden? Dat kon best, maar niet voordat hij hem- Oh, Alicia voerde het plan al uit. Met een glimlach op zijn gezicht keek Mason toe hoe zijn vriendin het voor hem opnam, op de meest duistere wijze die er bestond, als een soort zwarte engel die hem redde. Hij had haar altijd al bijzonder stoer gevonden, maar dit vond hij de overtreffende trap van stoer.
“Goed zo, Alicia,” moedigde hij haar aan. “Dit verdient hij. Laat hem maar even voelen wie er hier de baas is.”
Het duurde niet erg lang, hoewel het voor de Dooddoener waarschijnlijk een eeuwigheid duurde. Daarna leek ze het af te willen maken met een vloek des doods, maar ze hield zich in.
“Twijfel is hetzelfde als niet doen”, zei hij zachtjes tegen haar. Ze trilde van top tot teen, wat niet vreemd was. Hij wist best dat het kwam door dat medaillon van Valarie, maar daar wilde hij haar op dit moment niet mee lastig vallen. “Je was ongelooflijk cool! Goed gedaan - ik had bijna het loodje gelegd!”
Hij knuffelde haar zachtjes en liet zich nathuilen, terwijl hij over haar zwarte haren streek en hij ondertussen in de gaten hield of meneer snorremans niet bijkwam. Hij stemde dan ook in met het verlaten van het lokaal, knikte haar toe en nam haar bij haar hand. Beter waren ze weg voordat hij hen nogmaals met een doodsvloek zou bestoken. Vlak voordat ze de deur door stapten, draaide hij zich om en wees met zijn toverstok het lokaal in.
Serpensortia!” Er verscheen een dikke cobra, klaar om zijn giftige tanden in een prooi te zetten.
“Veel plezier ermee,” mompelde Mason, en trok de deur achter zich dicht.
Met zijn arm om Alicia heen liep hij vlug de gang uit, de volgende gang in - om vervolgens nog meer gemaskerde figuren te zien. “Uilenkak,” vloekte hij binnensmonds, pakte Alicia daarna bij haar hand en draaide zich om, de andere kant op. “Rennen! Ik denk dat we hogerop moeten, naar de Astronomietoren ofzo!”
IP IP gelogd
Terug naar boven
Nano
Zwadderich
Zwadderich
Avatar
Scripting myself out of reality

Lid geworden: 01 augustus 2015
Online status: Offline
Berichten: 391
Quote Nano Beantwoordbullet Geplaatst op: 27 juli 2020 om 09:47
Toen Yorick zichzelf op George stortte wist hij niet meer wat er gebeurde. Het ging allemaal zo snel. "Wat doen al die dooddoeners hier joh?!" wist hij nog net uit te schreeuwen voordat Yorick bovenop hem lag. "Uhm. Zullen we dit vanavond afmaken als we veilig zijn?" zei hij met een grijns op zijn gezicht, waarna hij snel een zoen plantte op de lippen van zijn collega. Dit was misschien wel de laatste kans die hij daarvoor zal krijgen.
"Professors kom snel! We moeten nu gaan!" hoorde hij vanuit een zijgang. Hij keek op wie het riep en zag Jackson staan. Een van de Zwadderaars waarvan George altijd het gevoel heeft gehad eerder voor de Neo's te kiezen dan voor Zweinstein. Hij keek Yorick kort aan. "Zullen we? Of heb jij nog andere dingen te doen hier?"
Snel stond George op waarna hij weer even moest wennen aan de koude stenen grond. Hij hielp Yorick snel overeind en rende (waarschijnlijk iets te hard knijpend in Yorick's hand en zijn toverstok in zijn andere hand) achter de zwadderaar aan terwijl hij een paar lamstralen afvuurde op Dooddoeners die achter de zevendejaars stonden. Hij vertrouwde het niet helemaal.
I didn't choose the Fandom life. The Fandom life grabbed my hand and whispered "Run"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Nano
Zwadderich
Zwadderich
Avatar
Scripting myself out of reality

Lid geworden: 01 augustus 2015
Online status: Offline
Berichten: 391
Quote Nano Beantwoordbullet Geplaatst op: 27 juli 2020 om 10:06
Nyx verschijnselde met zijn trouwe kraai Shadow op zijn schouder op een rots voor het ondertussen al flink geruïneerde kasteel. Oh wat was het lang geleden dat hij hier was geweest, maar echt gemist had hij het niet.
Achter hem verschijnselde de groep Neo-Dooddoeners. Zijn vaste groepje wel te verstaan. Samen met hen heeft hij de afgelopen weken al meer chaos veroorzaakt.
Hij nam zijn toverstok in zijn rechter hand en draaide zichzelf om. "Jullie weten wat de bedoeling is? Geen overlevers. Geen uitzonderingen. Ook je neefjes en nichtjes. Alles. Moet. Dood." zei hij rustig, waarna hij rustig de gezichten afging van zijn team. "Begrepen?". Hij wachtte even om te kijken of dat iemand het er niet mee eens was, maar het bleef muis stil.
"Mooi" zei Nyx, waarna hij zonder aarzeling zichzelf omdraaide en het tafereel nog even aankeek. "Tjop tjop" liet hij er nog net uit waarna hij op de klif afrende.
'Zou je dit wel doen?' Daar was het weer. Zijn goede kant. Nee. Daar luisterde hij niet meer naar. Hij heeft het geprobeerd om zichzelf te gedragen, maar dat heeft hem alleen maar meer pijn verzorgd.
Nyx dook van de klif af en veranderde zichzelf in zijn faunaat vorm. Met Shadow achter hem vloog hij op het kasteel af en verdween hij de gangen in.

'This is war'
I didn't choose the Fandom life. The Fandom life grabbed my hand and whispered "Run"
IP IP gelogd
Terug naar boven
Blossom
Zwadderich
Zwadderich
Avatar

Lid geworden: 27 november 2008
Online status: Offline
Berichten: 8726
Quote Blossom Beantwoordbullet Geplaatst op: 27 juli 2020 om 21:09
Yorick was op zich wel de persoon die kon multitasken, maar iemand liefhebben terwijl er kwaadaardige vloeken om hen heen schoten, behoorde niet speciaal tot zijn vaardigheden. Die kus was meer dan welkom, maar - verdorie, George! Waarom haalde de zachtaardige Waarzeggerijprofessor hem, uitgerekend nu, volledig van zijn apropos? Alsof er op dat moment geen vloeken langs hun oren suisden! Toch moest Yorick lachen, verlegen en blozend als een vijftienjarige die voor het eerst flirtte, en dat deed zijn verantwoordelijkheidsgevoel geen goed. Er bleek echter een leerling te zijn die voor hen in stond: een felle lichtflits, gevolgd door een explosie die eruitzag alsof er een flinke kanonskogel de muur raakte, bedolf de dichtstbijzijnde Dooddoeners onder de brokstukken.
Een leerling riep dat ze moesten komen, want ze moesten nu weg. Ondanks dat Yorick eigenlijk liever in het kasteel bleef om op zoek te gaan naar weerloze leerlingen, die hij zorgvuldig zou evacueren via allerlei geheime gangen en desnoods via de kamer van de Hoge Nood, volgde hij George. Of tenminste: zijn hand werd door George zo stevig vastgepakt en zijn vlucht was zo snel dat Yorick zo’n beetje achter hem aan wapperde.
Kennelijk vertrouwde George die jongen, Jackson, uit Zwadderich. Ach, George had vroeger zelf ook in Zwadderich gezeten. Als er één persoon was die de Zwads kende, was het George wel, te meer omdat hij gedachten kon lezen.
Maar toch kon hij het niet laten, toen ze de zevendejaars eenmaal hadden bereikt, te vragen:
“Jackson. Wat is hier precies de bedoeling van?”
IP IP gelogd
Terug naar boven
<< Vorige Pagina  van 2
Beantwoord bericht Plaats een nieuw onderwerp
Printbare versie Printbare versie

Spring naar forum
je kan niet nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
je kan niet antwoorden plaatsen in dit forum
je kan niet berichten verwijderen in dit forum
je kan niet berichten bewerken in dit forum
je kan niet enquêtes creëren in dit forum
je kan niet stemmen in enquêtes in dit forum